Prawda jest taka, ze każdy z nas ma drugą twarz. Lepszą lub gorszą. Po prostu inną.

Wiedziała, że jeśli zacznie myśleć o tym, co się stało, przepadnie. Albo raczej rozpadnie się. I to na najdrobniejsze okruchy, których potem w żaden sposób nie zdoła już poskładać w całość. Dlatego wyłączyła myślenie. Tak, jak wyciąga się wtyczkę z kontaktu. Jeden szybki ruch i gotowe.