Zwykła śmierć nie robiła na nim wrażenia. Dawno obłaskawił jej widmo. Na dnie wypełnionych deszczówką okopów widywał gorsze rzeczy. Mimo to skala bestialstwa wprawiła go w osłupienie. Co innego okrutna i zdehumanizowana wojna, a co innego sadystyczny mord. Ponownie spojrzał na oliwkową skórę, smukłe kształty i plątaninę ran. Przysiągłby, że dostrzega pajęczynę bólu oplątującą ciało.

Kiedy Bóg karci, kiedy obarcza nas ciężarami i nieszczęściami, czyni to z miłości.

Tam, w odległej ciemności tańczyły czarnoskóre demony obleczone w szaty jadu - duchy gniewu kryjące się w burzowych chmurach.

Pośród widm, w błysku piorunów na wpół oszalała z przerażenia oraz bólu Lavinia spółkowała z bogami.

Człowiek, istota ludzka, jest największym demonem. Od niego, nie od nadprzyrodzonego, pochodzi zło. Bestialstwo czynimy dla ułudy zbawienia.

Uważam, że to my tworzymy bogów, nie oni nas. Ludzkie dłonie wyrzeźbiły to plugastwo. To coś to echo selekcji kulturowej, efekt działania mechanizmu, naszego umysłu, który sprawia, że idee i wyjaśnienia niesione religią mają moc przekonywania, bo wpisują się w egzystencję wyznawców.

Rzeczywistość na jedno uderzenie serca zwolniła.

Ludzie morz zwykli mawiać, że wyjący długo wiatr doprowadza do obłędu.