Nigdy nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Nie możemy wygrać życia.
Możemy wygrać chwilę, a potem z tych chwil poskładać życie.

Nie bój się zmian, które przynosi życie.
Być może dopiero po nich dowiesz się, co znaczy żyć.

Ludzie już zapominają, że to, co najzwyklejsze, daje podstawę szczęśliwego życia. Że musi
zaistnieć zwyczajne, żeby na tym wybudować fundament. Inaczej wszystko runie.

Trzeba siebie polubić, pogodzić się ze swoimi niedoskonałościami, bo nikt z nas doskonały
nie jest... i każdy niesie na swoich barkach coś, z czym się męczy i czym się trapi.
Takie życie...
...może być piękne.

Bo na cóż innego żyć, jak nie po to, by nauczyć kogoś latać... Albo zwyczajnie tego, który
potrafi robić to doskonale i ma wielkie skrzydła, tylko namówić, by poderwał się do lotu. A
potem jedynie podnieść dłoń nad skroń, by osłonić oczy przed słońcem, i patrzeć, jak wznosi
się ku górze.

Człowiek już nie zna takiego szczęścia, jakie dawniej dawały dziecięce popołudnia w rowie.
Najczęściej jadło się pajdę chleba, popijało oranżadą, obok leżał rzucony rower. Leżało się,
patrząc w niebo, albo na brzuchu i skubało trawę palcami. Czas zdawał się nie istnieć. Jakby
ten sierpień tak gorący i już pomarańczowo-jesienny miał nigdy nie odejść.

Trzeba zwyczajnie polubić tę ziemię czy człowieka, co się dostało, nawet jak dla innego była
przeznaczona... Bo czy pewien człowiek jest, że na innej czy z innym byłby szczęśliwszy?
Może to tylko mu się wydaje, że inna mu jest przeznaczona, że z innym byłby szczęśliwszy.

Myślę, że uśmiech to najcenniejsza waluta świata. Ile ich rozdasz,
tyle zbierzesz. Z uśmiechem załatwisz szybciej w urzędzie, z uśmiechem
„szybciej” czeka się w kolejce.