Nasze dusze to pole walki dwóch żywiołów.

Charyzmę Kaczyńskiego można tłumaczyć jego ekscentryczną osobowością. Trudny w kontakcie, ponury, zatwardziały kawaler, gorliwy katolik, na bakier z komputerem. Wydaje się, że znajduje lepsze porozumienie ze swoimi kotami niż z obywatelami.

Zaraz po tym, gdy zamilkną media, rząd bez problemu zamknie usta każdemu.

Większość, która pozbawi mniejszość określonych praw, nie zatrzyma się. Siły bezpieczeństwa bezkarnie bijące protestujących nie zawahają się przed kolejnymi atakami, a gdy przemoc okaże się skutecznym instrumentem w rękach jednego dyktatora, inni pójdą tą samą drogą. Po latach recepta na sukces Benito Mussoliniego znów jest w modzie. W wielu krajach, pióro po piórze, odbywa się skubanie kurczaka.

Faszyzm rozkwita na gruncie społecznych i ekonomicznych frustracji oraz karmi się powszechnym przekonaniem, że inni dostają więcej, niż na to zasługują, podczas gdy ja nie mogę liczyć na to, co mi się należy.

Co z tego, że giełda ma się znakomicie, jeżeli warunki życia od lat pozostają na tym samym poziomie, a młodzi ludzie są przekonani, że nigdy nie osiągną sukcesu swoich rodziców.

Mussolini i Hitler wykorzystali frustracje społeczne wywołane dramatycznym doświadczeniem pierwszej wojny światowej. Kim Ir Sen stanął na czele narodu „poobijanego” czterdziestoletnią walką o własną suwerenność. Milošević i Putin poruszyli struny nastrojów nacjonalistycznych rozbudzonych po zakończeniu zimnej wojny. Chávez i Erdoğan doszli na szczyty władzy w chaosie kryzysu politycznego i gospodarczego, który zepchnął zamożną klasę średnią w otchłań ubóstwa. Orbán i jego europejscy naśladowcy po prawej stronie sceny politycznej składają wyborcom obietnice, rozgrywając poczucie zagrożenia tożsamości religijnej, kulturowej i etnicznej.