(...)Jej czoło jest gładkie, jasne, twarz owalna, zarys podbródka subtelny. Usta gotowe do uśmiechu. Oczy o przedziwnym niebieskim odcieniu, właściwie fiołkowym, patrzą wprost na widza i mówią- mówią bardzo wiele. Te oczy emanują siłą, stanowczością- bezczelnością, powiedziałoby się nawet, gdyby nie ich pogodna życzliwość.

Ale życie wciąż idzie naprzód, i ledwo człowiek zdoła ugruntować swoją pozycję, stwierdza, że świat dokoła całkowicie się zmienił, więc pędzi bez tchu, chcąc dotrzymać mu kroku,. A jak tu myśleć trzeźwo w biegu? (249).

Oto cały urok przeszłości: przeszłość leży na stole - dzienniki, zdjęcia , szklany lichtarz, parę książek historycznych. Można od nich odejść, a potem wrócić i zawsze będą czekać - niezmienione. Można przerzucić parę kartek wstecz, raz jeszcze spojrzeć na początek. (249).

Zawsze znamy koniec historii. Nie wiemy tylko, co zdarzyło się po drodze. (78).