- Skąd pani wie to wszystko?
- Czytam książki. Niech pan kiedyś spróbuje, polecam.

Opowieść nie ma początku ani końca, ma tylko prowadzące do niej drzwi. Opowieść to niekończący się labirynt słów, obrazów i duchów przywołanych po to, żby wyjawić nam ukrytą prawdę o nas samych. Opowieść to w ostatecznym rozrachunku rozmowa tego, kto ją pisze, z tym, kto ją czyta, ale narrator może powiedzieć tylko tyle, na ile pozwoli mu warsztat, a czytelnik wyczytać tylko tyle, ile sam ma zapisane w duszy.

Nie trać nadziei.Jeśli nauczyłem się czegoś na tym świńskim świecie to tego,że przeznaczenie jest zawsze tuż za rogiem.Jakby był złodziejaszkiem, prostytutką lub sprzedawcą biletów loteryjnych, jego trzy najpowszechniejsze inkarnacje.I jeśli pewnego dnia zdecydujesz pójść go poszukać-bo przeznaczenie nie składa wizyt domowych-zobaczysz ,że ci przyzna drugą szansę.

- W szkole mówią, że jestem trochę dziwny - zwierzyłem się kiedyś Ferminowi.
- Nie ma się czym przejmować. Zacznij się martwić, kiedy powiedzą, że jesteś normalny.

Nic nie przeraża głupiego mężczyzny bardziej niż kobieta, która umie czytać, pisać, myśleć i w dodatku ma odwagę pokazać kolana.

Przeszłość nie znika, nieważne, jak bardzo zaślepieni głupcy będą się starali ją wymazać, a kłamcy napisać na nowo.

Miałem wielu przyjaciół, większość z nich to były książki.

W młodości widzimy świat takim jakim powinien być, a na starość takim, jaki jest.

Każdy musi popełnić swoje własne błędy, żeby się czegoś nauczyć.

Najszczerszy ból przeżywa się w samotności.

Gdyby książki potrafiły mówić, nie mielibyśmy wokół siebie tylu kretynów.

Czas zawsze płynie z prędkością odwrotnie proporcjonalną do tej, jakiej od niego oczekujemy.

Kiedy się kłamie, nie należy zwracać uwagi na to, czy kłamstwo brzmi prawdopodobnie, ważne są próżność, zachłanność i głupota adresata naszej wypowiedzi. Wytrawny kłamca serwuje głupim dokładnie to, co chcą usłyszeć. W tym tkwi cały sekret.

Ludzie umierają. Zwłaszcza ci, którzy powinni żyć. Może Pan Bóg musi zrobić miejsce dla skurwysynów, którymi tak sobie upodobał zaludniać ten świat...

Wspomnienia, które człowiek grzebie w grobie milczenia, nie przestają go prześladować.

Człowiek wierzy w to co może, a nie w to, co chce. Chyba, że jest kretynem i wtedy robi na odwrót.

Przeszłość nie znika, nieważne jak bardzo zaślepieni głupcy będą się starać ją wymazać, a kłamcy napisać na nowo.

- Obawiam się, że jestem ofiarą ponurego żartu - westchnęła Alicja.
- Jak my wszyscy. Oto istota życia.

Miłość, nawet ta niespełniona, wiedzie do kolejnej.

(...) w dniu, kiedy zgaśnie iskierka ciekawości i młodzież zadowoli się każdą opakowaną w pozłotko bzdurą, jaką zechcą wcisnąć im handlarze szmelcem, wszystko jedno czy będzie to miniaturowa kuchenka, czy nocnik na bateria, i przestanie rozumieć cokolwiek z otaczającego świata, ludzki ród powróci tryumfalnie do epoki kamienia łupanego.

Nikt nie osiąga sukcesu, nie przezywszy najpierw wielu porażek.

Zawsze sądziłem, że kto czuje pociąg do stada, ten ma w sobie coś z barana.

- Za każdym złym mężczyzną znajdziesz jeszcze gorszą kobietę. Tak mówią złośliwi.

- Szefie, jak tam z przodu?
- Albo dojedziemy na miejsce żywi, albo wszyscy zginiemy po drodze - oświadczył taksówkarz.
- To mi się podoba. Grunt to drużyna!

Najczęściej zdajemy sobie sprawę z jałowości przeżytych przez nas dni dopiero wtedy, kiedy jest nam dane żyć naprawdę.

Bardziej cierpi ktoś, kto nie potrafi się zakochać.

Gdyby książki potrafiły mówić, nie mielibyśmy wokół tylu kretynów.

- Co się dzieje z tatą? - zapytałem kiedyś matki.
- Nic. Po prostu dorasta.
- A nie jest już na to za duży?
Mama westchnęła i wyjaśniła cierpliwie:
- Wy, mężczyźni, już tak macie.
- Ja dorosnę szybko, żebyś nie musiała się martwić.
Tylko się uśmiechnęła.
- Nie ma pośpiechu, Julianie. Życie samo się o to zatroszczy.

Jakie piękne byłoby życie, gdybyśmy tylko potrafili kochać ludzi, którzy naprawdę na to zasługują.

Wspomnienia, które człowiek grzebie w grobie milczenia nie przestają go prześladować.