I cannot remember the books I've read any more than the meals I have eaten; even so, they have made me.

Aktywna dusza widzi prawdę absolutną; wypowiada ją, czyli tworzy. W tym działaniu jest geniuszem, co nie stanowi przywileju tu i teraz jakiegoś wybrańca fortuny, lecz jest zdrowym stanem każdego człowieka.

z: 'Amerykański uczony'.

Jeśli jesteś szlachetny, będę się kochał, jeśli nie jesteś, nie będę ani ciebie, ani siebie ranił fałszywymi względami.

z: 'Poleganie na sobie'.

Mam nadzieję, że teraz nadszedł kres konformizmu i ugodowości. (...) Nigdy się nie kłaniajmy i więcej się nie usprawiedliwiajmy. (...) Napiętnujmy gładką przeciętność i brudne zadowolenie naszych czasów i stawmy im czoła.

z: 'Poleganie na sobie'.

Modlitwa domagająca się określonych korzyści, a nie tego, co stanowi samo dobro, jest modlitwą fałszywą. (...) modlitwa jako sposób osiągnięcia osobistego celu jest nikczemnością i kradzieżą. Zakłada ona dualizm, a nie jedność w przyrodzie i świadomości. Z chwilą, gdy człowiek zjednoczy się z Bogiem, przestanie prosić.

z: 'Poleganie na sobie'.

Bardziej lubię ciszę w kościele przed rozpoczęciem nabożeństwa niż jakiekolwiek kazanie.

z: 'Poleganie na sobie'.

Oczywiście dla mądrego człowieka istnieje pewien zakres niezbędnej lektury. Historii i nauk ścisłych uczy się on przez mozolne czytanie. Podobnie konieczną funkcją szkoły jest uczyć podstaw nauki. Lecz tylko wtedy mogą nam uczelnie dobrze służyć, kiedy tworzenie, a nie sztubackie wkuwanie jest ich celem; kiedy w swych gościnnych gmachach skupiają każdy promyk różnorodnych geniuszów i przez skoncentrowany ogień wzniecają płomień w sercach młodzieży.

z: 'Amerykański uczony'.

Jesteśmy jak dzieci, co bez namysłu powtarzają sentencje babuni i nauczyciela, a gdy dorastają - słowa ludzi o wybitnym talencie i osobowości, z którymi mieli okazję zetknąć się, z trudem przypominając sobie dokładne słowa wypowiedziane przez nich.

z: 'Poleganie na sobie'.

Gdy jest dość ciemno, widać gwiazdy.

Chociaż przemierzamy świat w poszukiwaniu piękna, musimy nosić je w sobie, bo inaczej nigdy go nie odnajdziemy.

Każdy najłatwiej może zakomunikować innym to, co w sobie ma najlepszego. Mało środków wiele skutków. Wielkim jest ten, kto przebywa we właściwym sobie zakresie i kto sobą nikogo innego nie przypomina.

Ludzie tak długo odwracali się od siebie, patrząc na rzeczy, że zaczęli szanować instytucje religijne, naukowe i państwowe jako strażników własności i potępiają ataki na nie, bo czują, że są to ataki na własność. Szacunek wobec drugiego człowieka mierzą tym, co on ma, a nie tym, czym jest; z szacunku do swej natury człowiek wzniosłego ducha wstydzi się swojej własności.

z: 'Poleganie na sobie'.

Tak więc poleganie na Własności, obejmujące również poleganie na rządach, które jej strzegą, jest brakiem polegania na samym sobie.

z: 'Poleganie na sobie'.

Wyższym duchom apetyty fizyczne wydają się rodzajem głupoty

(...) wszystko to, co mówimy, jest zaledwie niedoskonałym odbiciem intuicji.

z: 'Poleganie na sobie'.

Standing on the bare ground, — my head bathed by the blithe air, and uplifted into infinite space, — all mean egotism vanishes. I become a transparent eye-ball; I am nothing; I see all; the currents of the Universal Being circulate through me; I am part or particle of God. The name of the nearest friend sounds then foreign and accidental: to be brothers, to be acquaintances, — master or servant, is then a trifle and a disturbance. I am the lover of uncontained and immortal beauty. In the wilderness, I find something more dear and connate than in streets or villages. In the tranquil landscape, and especially in the distant line of the horizon, man beholds somewhat as beautiful as his own nature.

What you do speaks so loudly that I cannot hear what you say.

Jeśli chcesz wiedzieć, jak mężczyzna traktuje swoją żonę i dzieci, sprawdź, jak traktuje swoje książki.

Lata człowieka zaczynamy liczyć dopiero wtedy, gdy w jego życiu nie liczy się już nic poza latami.

Szacunek wobec człowieka [ludzie] mierzą tym, co ona ma, a nie tym, czym jest; z szacunku do własnej natury człowiek wzniosłego ducha wstydzi się swej własności. Zwłaszcza nienawidzi tego, co posiada, jeśli rozumie, że jest to przypadkowe - otrzymane w spadku, w darze, czy przez zbrodnię.

Społeczeństwo nigdy nie posuwa się naprzód. Cofa się tak szybko po jednej stronie, jak zyskuje grunt po drugiej. Podłega ustawicznym zmianom, jest barbarzyńskie,
jest kulturalne, jest chrześcijańskie, jest bogate, jest wykształcone naukowo; ale[...] za każdą rzecz daną coś mu zostaje odjęte.