Wypłynął ze mnie żal wzajemnie niezadanych pytań.

Babcine ręce służyły wyłącznie do modlitwy i pracy.

Ludzkie oko było w mojej rodzinie sekretną przyprawą, kostką rosołową normalności.

Dopiero teraz, po śmierci, babcia stała się dla mnie pełną tajemnic kobietą o imieniu Jadwiga. Czy miała marzenia, zainteresowania? Czy była szczęśliwa? Czy znajdowała satysfakcję w swojej codzienności?