Obywatele nie powinni się bać swoich premierów. To premierzy powinni bać się swoich obywateli.

Znów śnię po draconicku. Długie, zawiłe zdania przychodzą mi we śnie łatwiej niż na jawie, a tuż przed otwarciem oczu mój umysł zawiesza się na jednym słowie.

Na kolacji będziemy dziś gościć kanclerkę Akademii Lingwistyki Draconickiej. Tutaj, w domu moich rodziców. Dziś wieczorem. Czekałam na ten dzień tygodniami - nie, miesiącami. Doktor Rita Hollingsworth przyjeżdża do mamy, aby omówić swoją teorię na temat smoczych dialektów. I to będzie moja szansa, aby zaimponować i - nieomal nie śmiem mieć nadziei - zapewnić sobie letni staż w dziale tłumaczeń Akademii.

- Obecna dziewczyna Hugona Montecue powiedziała, że jej szwagier widział na niebie smoka i samolot, w tym samym czasie, lecące obok siebie.
- To kłamstwo. Smoki i samoloty podążają własnymi, wyznaczonymi trasami, by uniknąć kolizji.

Pamiętasz, jak w bibliotece zapytałaś mnie o moją maksymę? - pyta. -Tak? - odpowiadam, gdy deszcz zaczyna słabnąć. - Nie chciałam powiedzieć, bo wstydziłam się tego, co to było. Ale teraz się tego pozbyłam, jakbym zrzuciła starą skórę. Mam nową. Przybliżam się do niej, moje ramię ociera się o jej gorącą skórę, kładę dłoń na łuskach jej boku. - Jak ona brzmi? - pytam. Remissio dolor redemptus est - oznajmia Chumana. - Przebaczenie to odkupione cierpienie.