Zawsze to przy mnie robiła. Była ostrożna, a potem traciła czujność, gdy tylko odkrywała, kto jej dotykał.

- Co cię napadło, żeby zaproponować spotkanie?
Dzieliło nas kilka dobrych metrów, które w żaden sposób nie łagodziły intensywnego spojrzenia, jakim na mnie patrzył.
— Może się stęskniłem — powiedział.
— Może? — podkreśliłam i przekrzywiłam głowę.

Dwie róże mogły być początkiem ich ogrodu.

Musiałem trzymać ją na dystans. Pozwalać jej się dotykać, ale nie przytulać. Rozmawiać z nią, ale nie wyjawiać jej szczegółów. Przedstawiać mnie takiego, jakim mógłbym być.

— Mam lepsze rzeczy do roboty niż szlajanie się z tobą, zwłaszcza o takiej godzinie — prychnęłam.
— Pękasz? — Na jego usta zabłądził uśmieszek. Zerknął na mnie. — Kto by pomyślał, że jesteś taka grzeczna — wymruczał.
— Raczej rozsądna.
— Przyjdź. — Teraz już uważnie lustrował moją twarz. — Może usłyszysz tam swoje „przepraszam”.

Nie wierzę w przypadki, zbiegi okoliczności, bratnie dusze i tego rodzaju bzdury. Twardo stąpam po ziemi i uważam, że jeśli coś dzieje się w naszym życiu to wyłącznie dlatego, że sami do tego doprowadziliśmy. Ale w tamtej chwili...

Kolejna rzecz, którą przede mną ukrywał, ale o którą… nie byłam zła.
– Ile masz jeszcze asów w rękawie, Gabrielu Larue? - zapytałam przyciszonym głosem.
– Bo ja mam ich coraz mniej i boję się, że nie będą wystarczające, żeby cię uratować.

Może wreszcie spotkałam ludzi, którzy chociaż częściowo podzielali moje rozterki? W Chicago musiałam ukrywać wiele faktów ze swojego życia i często udawałam kogoś, kim nie byłam. A przede wszystkim kłamałam na temat moich rodziców. Niełatwo było przyznać się do tego, że pieniędzmi zastępowali miłość, w ich słowniku nie istniały takie słowa jak „kocham cię”.

— Często się tak wymykasz? — zapytałam po cichu.
Wciąż nie miałam pojęcia, ile trwał obchód wokół kampusu, ale skoro szłam z Larue, najwyraźniej już się skończył. Z nim powinnam być bezpieczna.
— Zależy — rzucił.
Pierwszy raz był tak mało rozmowny.
— Od czego?
— Od tego, co mam w głowie. — Obejrzał się na mnie.

— Zagrajmy w prawdę lub wyzwanie, ale bez wyzwań — zaproponował, patrząc na mnie spod zmrużonych powiek. — Za każdym razem, gdy będziemy tu przychodzić, zadamy sobie nawzajem jedno pytanie, na które będziemy musieli szczerze odpowiedzieć.
— Skąd pewność, że jeszcze tu z tobą przyjdę? — drażniłam się z nim.

Poczułam, że policzki mam mokre, więc natychmiast je otarłam. Nie znoszę płakać. Czuję się wtedy słaba. Mam wrażenie, że ponoszę jakąś porażkę, bo nie udało mi się przetrwać czegoś z zaciśniętymi zębami.