Droga nietoperza, na której prawa i dobry obyczaj ustępują miejsca cieniowi, jest szalenie mroczna. Ja sam zrobiłem na niej co prawda zaledwie kilka drobnych kroczków, lecz inni kroczyli przed siebie tak długo, aż pogubili się na dobre.

Lęk - jeśli się go za takowy nie uznaje - przechodzi w stan uśpienia, czekająca na chwilę podatności na zranienie, czyli kryzys, kiedy znikają pewniki lub gdy nie ma się już żadnych rezerw.

Jeśli nie da się w żaden sposób na coś wpłynąć, nie ma sensu się tego obawiać, bo i tak pozostanie się bezsilnym. Jeśli z kolei możliwe jest wywarcie na coś wpływu, także nie ma sensu czuć strachu, jako że można doprowadzić do zmian. Wniosek: odczuwanie strachu nie ma sensu nigdy.

Ale co robić, kiedy nie żyje się życiem, jakiego by się chciało?

To ty jesteś swoim więzieniem.

Lęk to choroba, ale ciągle inna.

Ale lęk jest częścią nas - i częścią mnie. Nie można więc powiedzieć kocham cię, ale nienawidzę twoich lęków - one są częścią mnie.