- Ludzie się zmieniają, ale ty nie możesz zmienić ludzi.

Może serca są jak papier. Kiedy ulegną rozdarciu, już nigdy nie będą idealne.

Nie przejmuj się przeszłością i przyszłością tak, że zapominasz, jaka jesteś niesamowita właśnie teraz.

Chciałabym , aby życie bardziej przypominało książki i by ktoś zostawiał nam na marginesie notatki.

Czasami trudno myśleć o przyszłości, gdy tkwi się w przeszłości.

Czas wcale nie leczy ran, jak mówi znane powiedzenie - po prostu wspomnienia, o których chcemy zapomnieć, zastępujemy innymi.

To zabawne. Człowiekowi się wydaje, że tyle się dzieje w jego życiu i że ma tak wiele zainteresowań, a kiedy zostaje poproszony o wymienienie kilku z nich, przychodzą mu do głowy same banały.

Może zadurzenie bywa jak książka, którą znajdujemy w bibliotece. Najpierw przyciąga cię okładka. Potem próbujesz się dowiedzieć, o czym jest, więc czytasz krótki opis z tyłu. Może mówi on dokładnie to, co chcesz przeczytać, a może okazuje się mało konkretny, przez co wzbudza twoją ciekawość. W obu przypadkach postanawiasz wybrać tę książkę, mimo, że prawie nic o niej nie wiesz, ale czujesz ekscytację na myśl, że jeśli się w niej zatopisz, możliwe, że zapomnisz o całym świecie.".

- Czy można przeboleć stratę kogoś, z kim planowało się spędzić resztę życia?

- A tak na poważnie - kontynuuje, patrząc przez okno - podoba mi się, że życie jest trochę jak podróż pociągiem. Zanim dotrze się na miejsce, trzeba się zatrzymać na kilku stacjach.

Myśl o przeszłości tylko wtedy, kiedy może ci ona sprawić przyjemność.

To coś takiego, kiedy czujesz, że serce ci się zaciska i dzieje się tak dlatego, że albo za chwilę wybuchniesz ze szczęścia, albo się rozpadniesz na tysiąc kawałków.

Miłość to coś, co się czuje, nie zaś coś, o czym się mówi. Wiedziałem, że skoro raz się we mnie zakochałaś, zrobisz to po raz drugi.

Zeszły rok nauczył mnie, że ludzie zmieniają się jak pogoda, ale trzeba znaleźć sobie przyjaciół, którzy rozjaśnią twój dzień niczym promień słońca i którzy w czasie burzy będą trwać przy twoim boku.

Czekanie na śnieg, jest jak czekanie na miłość. Gdybyśmy to robili cały czas, nie było by to takie ekscytujące.

(On) Jest jak historia, której przeczytania nie mogę się doczekać.

Czekanie na śnieg jest jak czekanie na miłość. Gdybyśmy to robili cały czas, nie byłoby to takie ekscytujące, lecz kiedy w końcu do tego dochodzi, jest magicznie.

Podoba mi się, że Sarah nie boi się robić czegoś w pojedynkę. Ja w takich przypadkach zawsze czuję ,że muszę się wybrać z grupą przyjaciół, albo choćby z jedną osobą, na czym tracę, bo gdy wszyscy są zajęci, muszę zostać w domu.

Zycie nie jest idealne. Nie da się zaplanować tego, co się wydarzy. Nie da się zaplanować miłości. Ale można zaplanować to, co sprawia przyjemność.

Jestem pewna, że istnieje jakaś naukowa przyczyna takiego umiejscowienia tego organu, lecz ja mam teorię, że to dlatego, że nasze serca znajdują się w centrum wszystkiego, co robimy.

Może zadurzenie bywa jak książka, którą znajdujemy w bibliotece. Najpierw przyciąga cię okładka. Potem próbujesz się dowiedzieć, o czym jest, więc czytasz krótki opis z tyłu. Może mówi on dokładnie to, co chcesz przeczytać, a może okazuje się mało konkretny, przez co wzbudza twoją ciekawość. W obu tych przypadkach postanawiasz wybrać tę książkę, mimo, że prawie nic o niej nie wiesz, ale czujesz ekscytację, na myśl, że jeśli się w niej zatopisz, możliwe, że zapomnisz o całym świecie.

Czasami trudno myśleć o przyszłości, gdy tkwi się w przeszłości...

(...)podoba mi się, że życie jest trochę jak podróż pociągiem. Zanim dotrze się na miejsce, trzeba się zatrzymać na kilku stacjach.

Ale dosłownie uwielbiam to uczucie, kiedy wydaje Ci się, że serce nie jest w stanie już szybciej bić, a płuca płoną jak dłonie nad ogniem.

Ale z odsuwanymi myślami tak już jest, że szybko wracają.

Gdy po zmroku przebywam tak blisko wody, zawsze czuję pewien spokój.

Myśl o przeszłości tylko wtedy, kiedy może ci ona sprawić przyjemność".

(...) mózg czasami o czymś zapomina, aby zrobić miejsce na nowe wspomnienia. Co oznacza, że celowo zapominamy o pewnych rzeczach, by mózg się nie przepełnił. Gdy się o tym dowiedziałam, przyszło mi do głowy, że może czas wcale nie leczy ran, jak mówi znane powiedzenie - po prostu wspomnienia, o których chcemy zapomnieć, zastępujemy innymi.

Czas wcale nie leczy ran, jak mówi znane powiedzenie - po prostu wspomnienia, o których chcemy zapomnieć, zastępujemy innymi".

- Sęk w tym, że nie miałem pewności, czy w ogóle byś mi uwierzyła. Miłość to coś, co się czuje, nie zaś coś, o czym się mówi. (...) wiedziałem, że to szaleństwo, lecz zrobiłbym bardziej szalone rzeczy, byle cię odzyskać. (...).