Nawet jeśli przygotowujesz się w życiu na najgorsze, nie będzie to oznaczać, że upadek skończy się bezboleśnie.

Troska jest lekkomyślna, ponieważ nie ma pasów bezpieczeństwa, które oferuje egoizm. Troska ma tak wiele do stracenia i prawie zawsze kończy się złamanym sercem. Niestety, nie jestem już w stanie powstrzymać mojego serca przy niej. Lista osób, o które pozwalam sobie naprawdę dbać, jest bardzo krótka i wygląda na to, że właśnie dodałem do niej kolejne nazwisko.

Nie ma sensu polegać na czymś, czego nie mam. Życie ciągle podkłada nam kłody pod nogi, więc wolę się cieszyć z tego , co mam na daną chwilę.

- Nie patrz teraz na mnie
- A dlaczego nie?
- Ponieważ… rozpłacze się jak dziecko
- Przy mnie zawsze możesz płakać. Przy sobie jesteśmy bezpieczni.

Czasami kobieta jest po prostu zmęczona i potrzebuje przerwy, wesz? – Linie na jej czole pogłębiają się. – To nie znaczy, że jesteś słaba lub coś zaniedbujesz, dowodzi to wszystkim kobietom stojącym obok i obserwującym cię, jak torujesz sobie drogę do sukcesu, że czasem można powiedzieć „nie”. Możesz od czasu do czasu zamknąć drzwi i wywiesić tabliczkę z napisem: „Zajęta, opiekuję się dzisiaj sobą. Odwalcie się”.

Człowiek jest wystarczający dlatego, że bije w nim serce, a nie przez to, co udaje się mu osiągnąć. Masz duszę, a to oznacza, że możesz odczuwać ból, zmęczenie, stres, smutek i gniew. Masz prawo je czuć. Jak każdy. Twoja wartość nie pochodzi z tego, że potrafisz wszytko znieść, że dajesz z siebie dwieście procent, że jesteś we wszystkim idealny. A już na pewno nie dlatego się w tobie zakochałam.

Bo niezależnie, jak to się skończyło, potrzebowałem dowodu, że istniało.

Nikt nie kocha tego, do czego jest nieszczęśliwie przykuty. Ale masz klucz do własnego zamka i nie zapominaj o nim. Uwolnij się na chwilę, a ta miłość wróci.

Cza­sa­mi życie jest jak pu­deł­ko cze­ko­la­dek, a cza­sa­mi przy­po­mi­na pu­deł­ko cze­ko­la­dek po­zo­sta­wio­ne na słoń­cu przez cały dzień..

W tym miejscu - w jego objęciach - czuję się bezpieczna i wolna, jakbym rozłożyła ramiona i tańczyła w deszczu. Jakbym dała się ponieść prądom morskim. Jakbym leżała na łące i widziała przed sobą roziskrzone ciemne oczy.

Po prostu staram się o ciebie zadbać, gdy ty dbasz o innych.

Nienawidzę tego, że kiedy twoje usta wykrzywiają się w uśmiechu, nie mogę ich pocałować. Nienawidzę tego, że trzymasz moje serce w dłoni i nie masz o tym pojęcia. Nienawidzę tego, że nigdy nie byłem w stanie o tobie zapomnieć- nawet na jeden dzień. Nienawidzę tego, że gdybym miał powiedzieć ci to wszystko, odeszłabyś, a ja pozostałbym przy tym barze, bezbronny i krwawiący.

Chcę to naprawić, czymkolwiek jest, bo nagle nabieram przekonania, że Derek jest całym moim światem. Nigdy nie wątpiłam, że to, co czułam do niego w college’u, było miłością. Ale teraz…teraz czuję prawdziwą miłość. Nieopisaną i wytworną zarazem. Kojącą i bolesną. Wcześniej moja miłość do niego żyła na powierzchni skóry, a teraz znalazła drogę w głąb mojej klatki piersiowej i przebiła się przez każdą komorę serca.

Nie miałeś mi się przydarzyć, Derek. Miałam solidny plan na swoje życie, a miłość miała pojawić się dopiero później.

W tym miejscu - w jego objęciach - czuję się bezpieczna i wolna. Jakbym rozłożyła ramiona i tańczyła w deszczu. Jakbym dała się ponieść prądom morskim. Jakbym leżała na łące i widziała przed sobą roziskrzone ciemne oczy.

Mamy klucze do swoich mieszkań, więc ostatnio wpuściłem się do środka, tylko że przyszedłem bez zapowiedzi. Wyszła z łazienki zupełnie naga, a potem wróciła tam i nawet nie zauważyła, że stoję w korytarzu ze szczęką przy podłodze. Natychmiast się odwróciłem i wyszedłem, ale ten piękny obraz wypalił się - nie, potrzebuje lepszego słowa - wyrył się w mojej pamięci na zawsze.

Umiejętność milczenia świadczy o pewności siebie.

Porządek powinien brać przykład z bałaganu i robić się sam.

Ale nadszedł czas, abyśmy oboje przestali cicho stąpać przez nasze życie, aby nie czuć wybojów na drodze. Myślę, że nieraz będziemy w życiu zranieni, ale może warto, bo czasem też doświadczymy naprawdę niesamowitych rzeczy. Może nie wszystko kończy się bólem. Ale nigdy się nie dowiemy, jeśli nie spróbujemy.

Bree jest moją inspiracją, ucieleśnieniem moich pragnień i miłości. Trzyma w garści moje serce, a ja mam nadzieję, że nigdy mi go nie odda.

Jest tro­chę zrzę­dli­wy, ma w sobie coś, co mówi: „uwa­żaj, mogę ugryźć”, ale potem jego oczy szep­czą: „ale będę de­li­kat­ny”.

To smutek, Annie. I to jest w porządku. Smutek, ten wredny sukinsyn, nie ma określonego czasu ani zasad. Uderza, kiedy chce.

— Zwykle nie jesteś uczuciowa, prawda?
— Nie powiedziałabym, że nie jestem uczuciowa. Po prostu nigdy nie miałam nikogo, z kim mogłabym być uczuciowa. Wydaje mi się, że przez przypadek musiałam uruchomić niewidzialne pole siłowe, które mówi ludziom, że nie chcę być dotykana. I to jest zbyt niezręczne, żeby nagle to zmienić po tak długim czasie.

– To smu­tek, Annie. I to jest w po­rząd­ku. Smu­tek, ten wred­ny su­kin­syn, nie ma okre­ślo­ne­go czasu ani zasad. Ude­rza, kiedy chce. Nawet mnie. Cza­sa­mi czuję się wy­le­czo­na, a potem przy­pad­ko­wo czuję za­pach, który pach­nie jak woda ko­loń­ska mo­je­go męża, i gubię go w alej­ce skle­po­wej. Smu­tek nie jest lo­gicz­ny.

Chcę się podać. Pragnę pocałować Dereka- tego Dereka- bardziej niż czegokolwiek od dawna. Jakbym była rozdarta na pół, jedna część chce uciec tak szybko, jak to możliwe, a druga ma ochotę go objąć i przywrzeć do niego z całej siły. Ale najbardziej niepokojąca jest świadomość, że kiedy patrzę na Dereka, jakaś część mojego serca nadal woła: mój. Czy to kiedykolwiek zniknie? I czy chcę, żeby tak się stało?

udawaj, aż ci się uda. Jeśli czegoś chcesz, udawaj, że jesteś osobą, która się tego nie boi.

Czy jej nie­na­wi­dzę? Nie­na­wi­dzę tego, że kiedy twoje usta wy­krzy­wia­ją się w uśmie­chu, nie mogę ich po­ca­ło­wać. Nie­na­wi­dzę tego, że trzy­masz moje serce w dłoni i nie masz o tym po­ję­cia. Nie­na­wi­dzę tego, że nigdy nie byłem w sta­nie o tobie za­po­mnieć – nawet na jeden dzień. Nie­na­wi­dzę tego, że gdy­bym miał po­wie­dzieć ci to wszyst­ko, ode­szła­byś, a ja po­zo­stał­bym przy tym barze, bez­bron­ny i krwa­wią­cy.

– Nie je­steś i nigdy nie mo­gła­byś być od­skocz­nią, Noro. – Jego usta ze­śli­zgu­ją się na moje, a ja mam ocho­tę jęk­nąć z za­chwy­tu. Od­su­wa się zbyt wcze­śnie, ale jego słowa to na­pra­wia­ją. – Je­steś klej­no­tem. Rzad­kim, uni­ka­to­wym i żywym. A jeśli ktoś tego nie widzi, to nie za­słu­gu­je, by mieć cię w swoim życiu.

Ale skutkiem ubocznym bycia tą, która słucha i pociesza, jest to, że ludzie rzadko oferują mi wysłuchanie i pocieszenie. Żyję w ten sposób od tak dawna, że nie jestem pewna, czy byłabym dobra w wyrażaniu siebie, nawet gdybym została o to poproszona.

- Serku Bree? Dalej jesteś ze mną?
- Zawsze.