(...) rany na ciele leczy czas, ale te w psy­chi­ce od­kła­da­ją się na póź­niej, by osta­tecz­nie po­wró­cić, nisz­cząc oso­bo­wość no­si­cie­la.

Otu­le­ni cie­płą koł­drą, śnili hi­sto­rie, o ja­kich za dnia wsty­dzi­li­by się choć­by po­my­śleć.

(...) wi­dział w sobie nie po­spo­li­te­go mo­czy­mor­dę, a filar na­ro­do­we­go ducha opty­mi­zmu! Od lat prze­cież co­dzien­nie dbał o to, aby szklan­ka była przy­naj­mniej do po­ło­wy pełna, bo – jak ma­wiał, na­da­jąc swemu al­ko­ho­li­zmo­wi po­etyc­kie­go szny­tu – ho­ry­zont jutra wi­dzia­ny przez lor­net­kę bu­tel­ki za­wsze wy­da­je się bar­dziej zno­śny.

Wnę­trze lo­ka­lu do­bit­nie wska­zy­wa­ło, że z równą siłą, co no­wo­cze­sno­ści, opie­rał się on także stan­dar­dom sa­ni­tar­nym. Wy­star­czył rzut oka, by zro­zu­mieć, że ścia­ny oraz sufit w tym miej­scu nie wi­dzia­ły ko­lo­ru dłu­żej niż Ste­vie Won­der.

(...) pa­trzył na nią tępo jak ogó­rek na denko sło­ika.

Nasz bo­ha­ter, z za­wo­du pry­wat­ny de­tek­tyw, a pry­wat­nie po pro­stu de­tek­tyw, lata swej świet­no­ści miał już dawno za sobą. Po­dob­nie zresz­tą jak Edyta Gór­niak, sty­li­sta Do­nal­da Trum­pa czy kra­wiec od­po­wie­dzial­ny za sa­mo­opusz­cza­ją­ce się spodnie Billa Clin­to­na.

Od­po­wie­dział za­kło­po­ta­ny zu­peł­nie jak Ewa, gdy w raju, do­staw­szy od Adama dwa sznur­ki, usły­sza­ła: Uczyń sobie z tego, nie­wia­sto, okry­cie wierzch­nie, ażeby mnie łono twoje od pługa nie od­ry­wa­ło.

Rów­nie do­brze mógł­byś od razu po­wie­dzieć, żeby strze­li­ła sobie w łeb z bli­ska! Wtedy przy­naj­mniej pod ko­niec życia za­zna­ła­by tro­chę cie­pła.

(...) ro­ze­śmiał się ni­czym zbrod­niarz na­zi­stow­ski prze­kra­cza­ją­cy gra­ni­cę Ar­gen­ty­ny.

Po­wie­dzieć o tych wło­ściach, że były luk­su­so­we, to tak, jak po­wie­dzieć, że „Księ­ga Dżun­gli” to hi­sto­ria o tru­dach ad­op­cji. Niby praw­da, lecz wię­cej w tym nie­do­po­wie­dze­nia.

Po­patrz na ich bi­cep­sy. Takim pę­po­wi­nę pew­nie od­ci­na­li se­ka­to­rem, gdzieś w la­bo­ra­to­rium. Prze­cież to jeden wiel­ki mię­sień, do któ­re­go, tylko z ko­niecz­no­ści, matka na­tu­ra do­fa­stry­go­wać mu­sia­ła wszel­kie nie­zbęd­ne do życia otwo­ry.

Był śmiał­kiem, który w mie­ście bez­pra­wia owe pra­wie sta­rał się przy­wró­cić.

Był ni­czym So­kra­tes: wie­dział, że nic nie wie.

Po­ko­lo­ro­wa­li sobie świat ja­skra­wy­mi bar­wa­mi wła­snych prze­ko­nań i tkwią w tej ułu­dzie, są­dząc, że wszyst­ko, co złe i nie­praw­dzi­we, jest wy­łącz­nie po stro­nie osób o prze­ciw­nych po­glą­dach (...).

Kiedy lu­dzie się kłócą i mają na oczach klap­ki zro­bio­ne z róż­nych idei, nie do­strze­ga­ją wów­czas całej zło­żo­nej praw­dy, dzię­ki czemu rzą­dzą­cym jest ła­twiej nimi ma­ni­pu­lo­wać.

Kie­dyś, gdy lu­dzie czy­ta­li, po­sze­rza­li swój świa­to­po­gląd na wszel­kie moż­li­we spo­so­by (...). Dziś, (...) więk­szość po­rzu­ci­ła ra­cjo­nal­ną ana­li­zę rze­czy­wi­sto­ści na rzecz czer­pa­nia wie­dzy z na­głów­ków (...).

(...) bądź­cie uważ­ni, gdyż dzi­siej­sze słowa staną się po­cząt­kiem ju­trzej­szych wojen.

Ale, że naród w swej masie jest głupi i ma pa­mięć jętki, wy­star­czy trosz­kę po­dzia­łać w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych na rzecz wy­pchnię­cia z co­dzien­ne­go użyt­ku słów, które nie są na­ce­cho­wa­ne emo­cjo­nal­nie. Na­stęp­nie za­stą­pić je tymi so­czy­sty­mi, ra­dy­kal­ny­mi, po­tra­fią­cy­mi od razu nie tylko wska­zać, ale też z miej­sca na­pięt­no­wać czy wręcz zdys­kre­dy­to­wać wroga. I pro­szę! Gleba pod spór go­to­wa.

(...) po­wie­dzia­łem „wroga”. Mo­głem prze­cież użyć zwro­tu „osoba o od­mien­nych po­glą­dach”. Zresz­tą, teraz także i te „od­mien­ne po­glą­dy” stały się zwro­tem pe­jo­ra­tyw­nym. Daw­niej „od­mien­ne” zna­czy­ło tyle, co „inne”. Współ­cze­śnie na­to­miast, jeśli ktoś ma od­mien­ne zda­nie od nas, nie­mal na­tych­miast ko­du­je­my ów po­gląd jako ZŁY. Zły, po­nie­waż inny. Zły, bo nie nasz, czyli nie taki, jaki być po­wi­nien.

Ewi­dent­nie żadne nie chcia­ło roz­draż­nić lwa ukry­te­go w po­sta­ci nie­po­zor­nej sta­rusz­ki. Wszak nie wie­dzie­li, czy przy­szli tu w porze kar­mie­nia.

Żadna wła­dza nie in­te­re­su­je się pań­stwem. By­le­by mieli kie­sze­nie pełne kasy i ludzi pod butem.

Przede wszyst­kim za­wsze sta­waj po stro­nie prze­śla­do­wa­nych. Nie po­zwól, żeby twój umysł opę­ta­ło pro­stac­two ja­kie­go­kol­wiek eks­tre­mi­zmu. Bądź dobry dla in­nych i naj­waż­niej­sze: o co­kol­wiek byś nie wal­czył, nigdy nie mów, że nie warto, bo je­steś sam… Uwierz, że jest wielu, ale pro­blem w tym, że każdy myśli, że jest sam.

Wma­wia­nie lu­dziom, że trze­ba opo­wie­dzieć się po któ­rejś ze stron, uza­sad­nia­jąc to tym, że do­pie­ro wtedy sta­je­my się praw­dzi­wy­mi het­ma­na­mi, ry­ce­rza­mi w wiel­kim, cy­wi­li­za­cyj­nym star­ciu idei. W star­ciu dobra i zła. Oczy­wi­ście, są to „dobro” i „zło” pi­sa­ne małą li­te­rą. Po­dob­nie jak mali są przy­wód­cy, któ­rzy się na ów kon­flikt po­wo­łu­ją. Nie­mniej, w mowie nie sły­chać, że coś jest z małej, gdyż wszyst­ko brzmi, jakby było z wiel­kiej. Tak to dobro i zło zo­sta­je każ­do­ra­zo­wo zre­de­fi­nio­wa­ne przez par­tyj­nych ka­cy­ków na rzecz je­dy­nie słusz­nej spra­wy.

(...) świa­do­mych oby­wa­te­li boją się po­li­ty­cy za­rów­no z lewa, jak i z prawa, gdyż wie­dzą, że ten, kto myśli, jest wro­giem de­ma­go­gii. Tej, którą oni wy­ko­rzy­stu­ją bez prze­rwy.

(...) głup­ka­mi za­śle­pio­ny­mi ide­olo­gią ła­twiej się rzą­dzi.

Znów za­pa­dła cisza, lecz tym razem nic nie wcho­dzi­ło jej w pa­ra­dę. Obaj, chyba z roz­my­słem, po­zwo­li­li­śmy, by przez chwi­lę spo­koj­nie wy­brzmia­ła. To była wła­śnie ona. Mi­nu­ta ciszy. Ta sama, po któ­rej lu­dzie na uro­czy­sto­ściach od­ka­słu­ją, dzien­ni­ka­rze new­so­wi mówią: „przejdź­my do naj­waż­niej­szych in­for­ma­cji dnia”, a na­sto­lat­ko­wie z ulgą za­uwa­ża­ją, że w ich ko­mór­ce pękło tylko szkło har­to­wa­ne. Tak. Pełno jest w życiu sy­tu­acji, kiedy to wła­śnie w tych sześć­dzie­się­ciu se­kun­dach za­my­ka­my cały ból swego ist­nie­nia; każdy lęk, obawę, ale tylko po to, żeby za mo­ment to wszyst­ko pu­ści­ło, a ktoś z dru­gie­go końca stołu mógł ra­do­śnie za­krzyk­nąć: „dawać rosół!”.

Jak to mówią: woda nie wódka, dużo nie wy­pi­jesz.

(...) na­prze­ciw nas sta­nę­li na­ro­dow­cy z su­mie­nia­mi tak czy­sty­mi, że ka­za­ły im za­sło­nić twa­rze ma­ska­mi lub sza­li­ka­mi.

Świą­ty­nia ro­bi­ła wra­że­nie. Ce­gla­na kon­struk­cja bez wąt­pie­nia prze­ży­ła nie jed­ne­go grzesz­ni­ka, zaś zwień­cza­ją­ca ją strze­li­sta, wy­so­ka na pra­wie dzie­więć­dzie­siąt me­trów wieża prze­strze­ga­ła wi­do­kiem krzy­ża wszyst­kich tych, któ­rzy jesz­cze żyli.

Nad nim zaś gó­ro­wał ogrom­ny krzyż z wi­szą­cym nań Zba­wi­cie­lem; bez­bron­nym, cier­pią­cym, odar­tym z szat, god­no­ści, a mimo to w prze­dziw­ny spo­sób zwy­cię­skim. Jego ob­li­cze, choć zmę­czo­ne, miało w sobie spo­kój nie­mow­lę­cia śpią­ce­go bez­piecz­nie w ra­mio­nach Ojca.