Mężczyźni powinni wiedzieć, że kobiety lubią niespodziewane wizyty, ale tylko wtedy, gdy mają wystarczająco dużo czasu, aby się do nich przygotować.

Zarzuciła mu ręce na szyję i mocno objęła, jak gdyby był jej jedynym ratunkiem, jak gdyby bez niego groziło jej utonięcie w otchłani własnego smutku.

Wydaje się, że dzieciaki niczego nie słyszą, a one mają ucho większe od słonia.

Drugiego człowieka najlepiej zmanipulować, dając mu prawo wyboru.

- To ona zastrzeliła kierowcę? Przecież to bibliotekarka. Aż strach iść książkę wypożyczyć.

Nie wszyscy mieszkańcy Braniewa i okolicznych wsi go lubili, ale nie od tego był. żeby go lubiano.

Z pozoru wszystko jest dobrze.

Przez ostatnich pięć dni lało. Pojawiły się pierwsze efekty tego nadmiaru wody. Zwykle szare pola i łąki teraz lśniły wszystkimi odcieniami soczystej zieleni, a przykurczone wierzby zadziwiały bujnością swojego listowia. Zrobiło się naprawdę malowniczo, jak to czasami bywa na Żuławach.

Gdy zaginie twoje dziecko, to tak, jak gdybyś wpadł do czarnej dziury. Przytłoczy cię uczucie, że już się z tego nie wydostaniesz.

Była wystraszona jak nazista pod Stalingradem.

Chciałam nie myśleć, nie czuć, nie pamiętać, ale mózgu nie da się wyłączyć, on nie ma wtyczki, którą można byłoby wyciągnąć w dowolnej chwili.

Kilku przechodniów przystanęło i patrzyło na wozy policyjne. Zerkali też na nią. W świetle ulicznych lamp widziała ich pospolite twarze. To byli zwyczajni ludzie, a więc potencjalni mordercy. Mordercą zawsze okazuje się normalny człowiek.

Wil­liam otwo­rzył drzwi na taras i wy­szedł na ze­wnątrz. Słoń­ce nie znało li­to­ści. Ośle­pia­ło i pra­ży­ło. Eks­plo­zja ja­sno­ści i go­rą­ca, która zda­wa­ła się roz­le­wać na każdy ele­ment kra­jo­bra­zu. Jasne drze­wa, sło­necz­na trawa, pro­mie­nie od­bi­te od szklar­ni. Żad­ne­go od­po­czyn­ku dla źre­nic i umy­słu.

Życie jest misją, a ty mo­żesz być mi­sjo­na­rzem.

Minister w mundurze mówiłby do nas po żołniersku, a nie jak na apelu w podstawówce. Treść tego przemówienia jest poprawna, ale to samo można powiedzieć inaczej, tak żeby trafiło do serc żołnierzy.

Pół Polski wyśmiewało wojsko terytorialne. Czytał te obrzydliwe wpisy w internecie. Wszyscy terytorialsi zapoznawali się z obśmiewczymi komentarzami, choć major mówił, aby tego nie robili. Byli nazywani: kotami prezesa, antkami i kaczuszkami. Sugerowano, że biorą kasę za nic, bo nic nie potrafią i nic pożytecznego nie robią.

Urlop to bę­dziesz miał, jak re­so­cja­li­za­cja w Pol­sce się okaże suk­ce­sem.

Młodszy aspirant Nikita Sokołow był nakręcony jak zabawka na gwiazdkę.

- Co z ciebie za komandos?Wiejskiego policjanta nie potrafisz namierzyć?
- Melduję, że nie jestem komandosem, jestem żołnierzem Wojsk Ochrony Terytorialnej.

Za­czy­na­my akcję Bez­piecz­ny Se­nior. W ra­mach tej akcji od­wie­ziesz mnie dzi­siaj do domu.

Tam, gdzie wszyst­ko wska­zu­je na sa­mo­bój­stwo, trze­ba do­szu­ki­wać się udzia­łu osoby trze­ciej.

Spo­łe­czeń­stwo nam się cy­wi­li­zu­je.

Wszyst­kie ana­li­zy mówią, że w pew­nym wieku już nie jest się skłon­nym do zmian. Nawet do zmia­ny ra­chun­ku ban­ko­we­go.

Tak czę­sto sły­sza­łam od ludzi, że mam to, na co za­słu­gu­ję, że sama w to uwie­rzy­łam.

Anka! Jakiś picuś w ga­jer­ku ma do cie­bie spra­wę!

Wbrew tego, co sobie my­ślisz, to ja tu je­stem ta zła. A mój mąż jest do­brym czło­wie­kiem, tylko miał pecha, bo tra­fi­ła mu się zła ko­bie­ta.

Sierżant Tito, do niedawna starszy ratownik, a obecnie celowniczy. Lepiej wychodziła mu obsługa karabinu maszynowego niż ratowanie ludziom życia, a teraz się okazało, że ma jeszcze jeden talent, umie poruszać się cicho jak kot.

Każda or­ga­ni­za­cja ma­rzy­ła o tym, żeby być wspie­ra­na fi­nan­so­wo przez bank.

Martynow rozerwał kolejną kopertę, tym razem bardzo cienką. Ze środka wyjął kartkę o fakturze papieru czerpanego, na której widniały dwie postaci. W pierwszej chwili uznał, że to kobieta i mężczyzna.

Prze­moc na­praw­dę można prze­rwać. Wiem, co mówię.