Bo kiedy patrzyła na różę, nie liczyła płatków, lecz delektowała się jej urodą.

Pisała wierszem w naszych duszach. I jakże skłaniała do refleksji.

Ten ciągły brak akceptacji ze strony męża sprawił, że właściwie nie oczekiwała niczego innego. Niezależnie od tego, co robiła i jak bardzo się starała, za każdym razem , kiedy próbowała w jakiś sposób wyrazić siebie, swoje uczucia Karol z absolutną bezwzględnością torpedował jej usiłowania, Czuła się z tego powodu bardzo przygnębiona.