Wciąż próbujemy patrzeć na siebie cudzymi oczami. Dostrzegamy własne piękno i określamy swoją wartość jedynie w momencie, gdy ktoś coś o nas powie. Ktoś nas doceni lub coś nam da. Tak jakby w nas samych nic nie było. Zupełnie jakby w naszym wnętrzu, w sercu, była pustka.