Poprzez chrzest zostajemy zanurzeni w tym niewyczerpanym źródle życia, jakim jest śmierć Jezusa, będąca największym aktem miłości w całej historii. Dzięki tej miłości możemy żyć nowym życiem, nie we władzy zła, grzechu i śmierci, ale w komunii z Bogiem i braćmi.

Przyjaźń z Bogiem to więź osobowa. To największy dar osoby Boga!

Zamieszkiwanie Trójcy Świętej w człowieku polega na tym, że samo życie wewnątrztrynitarne jest nie tylko w Bogu, ale ta rzeczywistość jest we mnie, jest ona moim udziałem. Ojciec dokonał zbawczego dzieła przez Syna i kontynuuje przez Ducha, który ma udoskonalić dzieło Syna, uwieńczyć je i dopełnić. Zmartwychwstały Chrystus jest obecny jako uduchowiony. Jego cielesność przez zmartwychwstanie uległa całkowitemu przeduchowieniu. Przystęp do Ojca mamy więc w Duchu Świętym. Dzięki Duchowi zespalamy się z poszczególnymi Osobami Boskimi.

Działanie Ducha pozostawia w człowieku realny ślad: życie łaski. Dzięki cnotom nadprzyrodzonym, a szczególnie miłości; doświadcza on nowej relacji osobowej z trzema Osobami Boskimi, która wprowadza nas w życie trynitarne.

Podstawą trwania w Chrystusie jest nasze zespolenie z Jego męką, śmiercią i zmartwychwstaniem. To jest podstawa wszelkiej ascezy.

Tylko fundamentalna nadzieja – o nią idzie w wierze – może uzdrowić relację między człowiekiem i naturą, może ukazać autentyczne znaczenie osoby.

Dzięki temu, że Duch Święty zamieszkał w rodzaju ludzkim, człowiek może prawdziwie PRZYJMOWAĆ I NOSIĆ BOGA. Ku owej doskonałości człowiek wznosi się stopniowo zgodnie z zasadami Bożej pedagogii. W ludzkości wzrasta STOPIEŃ posiadania Ducha Świętego. To wszystko wskazuje na dynamiczny charakter działania Ducha Świętego - dzieło odnowienia i uświęcenia człowieka jest dynamicznym prowadzeniem go ku coraz większej doskonałości, aż będzie on zdolny pojąć Boga i mieć udział w Jego życiu. Kresem tego dzieła nie jest jedynie powrót do stanu sprzed grzechu, ale wprowadzenie człowieka na znacznie wyższy poziom, do stanu pełnej doskonałości w Bogu.

Aby wiarę można było w sobie obudzić, potrzebna jest uprzedzająca i wspomagająca łaska Boga oraz wewnętrzne pomoce Ducha Świętego; On to porusza serce i do Boga je zwraca, otwiera oczy umysłu oraz obdarza wszystkich słodyczą pochodzącą z uznawania prawdy i wierzenia jej.

Wiara jest możliwa tylko dzięki łasce Bożej i wewnętrznej pomocy Ducha Świętego. Niemniej jednak jest prawdą, że wiara jest aktem autentycznie ludzkim. Okazanie zaufania Bogu nie jest przeciwne ani wolności, ani rozumowi ludzkiemu (KKK 154).

Wiara — będąc początkiem ludzkiego zbawienia — jest cnotą nadprzyrodzoną, przez którą, za natchnieniem i pomocą łaski Bożej, wierzymy w prawdziwość rzeczy objawionych przez Boga, nie dla ich prawdziwości wewnętrznej, poznanej naturalnym światłem rozumu, lecz z powodu autorytetu samego Boga objawiającego, który się nie myli ani nikogo mylić nie może (BF I 48).

Zbawczy wymiar wiary w pełni potwierdza, że celem objawienia nie jest poinformowanie człowieka o świecie nadprzyrodzonym ani wzbogacenie jego wiedzy. Bóg wychodzi na spotkanie człowieka, by go wezwać do zbawienia. Człowiek wierząc spełnia podstawowy warunek swego zbawienia.

We wskrzeszeniu Jezusa z martwych i uwielbieniu Go mocą Ducha Świętego Bóg potwierdził swoje istnienie, okazał swoją miłość i wierność obietnicom, i objawił naszą przyszłość. Głębię teologicznego pojęcia zmartwychwstania ukazuje św. Paweł w Liście do Filipian (2,5-11), w którym mówi o historycznym, ziemskim uniżeniu Syna Bożego i Jego wywyższeniu w zmartwychwstaniu. Owe wywyższenie, na mocy którego Chrystus zasiada po prawicy Ojca, oznacza, że posiada on wszelkie przymioty Boskie, tzn. jest równy Ojcu. Tak rozumiane zmartwychwstanie — w przyjętym znaczeniu tego słowa — nie jest wydarzeniem historycznym, gdyż nie było ono przedmiotem doświadczenia fizycznego czy naocznego. Nie oznacza to jednak, że jest faktem nierealnym, a więc takim, który się w rzeczywistości nie dokonał, że z tej racji nie ma żadnej weryfikacji historycznej. Na jego rzeczywistość wskazują znaki zmartwychwstania, do których zaliczamy chrystofanie i pusty grób.

Zmartwychwstanie Chrystusa stało się podstawą wiary chrześcijańskiej zarówno indywidualnej, jak i społecznej. Ono wskazało, że Jezus Chrystus jest nie tylko objawicielem Boga, ale i najważniejszym, jedynym świadkiem Boga, którego zbawcze orędzie przyjmujemy w wierze. Dopiero w łączności ze zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem wszystkie inne argumenty wiarygodności chrześcijaństwa nabierają właściwego waloru motywacyjnego. Zmartwychwstanie Chrystusa otwarło też nową epokę Ducha Świętego. Dzięki zbawieniu sfinalizowanemu w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu Chrystusa oraz w otwartej ekonomii Ducha Chrystusowego Kościół stał się szczególnym miejscem zbawienia.