Ale może taka jest wła­śnie praw­da na temat do­ro­sło­ści, o czym nikt nie chce ci po­wie­dzieć – wszy­scy im­pro­wi­zu­je­my.

– Życie jest piękne. (...) Biegamy po łące pełnej polnych kwiatów, latem łapiemy motyle, a zimą płatki śniegu na język. Śmierć jest częścią życia. Nikt z nas jej nie uniknie. Nie wyróżnia nikogo.

Jak mogę wpuścić nowych ludzi do swojego świata, skoro jestem jak potłuczona waza, której odłamki mogą zranić każdego, kto się zbliży?

Cza­sa­mi trze­ba się przy­tu­lić do dru­gie­go czło­wie­ka i szu­kać u niego po­cie­chy. Po­trze­ba do­ty­ku nie czyni ni­ko­go sła­bym.

– Po­my­śla­łam, że za­po­mniał mi dać pre­zent. Byłam taka pod­eks­cy­to­wa­na, gdy drzwi się otwo­rzy­ły. – Za­czy­nam pła­kać. Nawet po tak dłu­gim cza­sie nie po­tra­fię się nie de­ner­wo­wać z po­wo­du tej małej dziew­czyn­ki, która mu­sia­ła tyle znieść. Po­wie­dzia­łam kie­dyś te­ra­peut­ce, że mia­łam wra­że­nie, jakby to się dzia­ło komuś in­ne­mu. – Potem już się nigdy nie cie­szy­łam, gdy drzwi się otwie­ra­ły.

W cie­płym bez­piecz­nym ko­ko­nie jego objęć łkam cicho nad dziew­czyn­ką, która prze­sta­ła ma­rzyć o uro­dzi­no­wych świecz­kach.

– Umrze?

I to mówi dziec­ko.

– Nie wiem – od­po­wia­dam zgod­nie z praw­dą. – Mam na­dzie­ję, że nie, ale tego nie wiem.

– Mam na­dzie­ję, że nie umrze. Nie wiem, co bym zro­bił, gdyby ma­mu­sia albo tatuś umar­li. – Marsz­czy nosek. – Je­steś do­ro­sła, ale nawet do­ro­śli po­trze­bu­ją mamy.

Czas jest cennym skarbem, ograniczonym ilościowo, a tak łatwo się go marnotrawi.

Podążanie za czyimiś pragnieniami jest według mnie biletem w jedną stronę do piekła- już tam kiedyś byłam i nie zamierzam wracać.

Zwyrodnialcy nie zasługują na łzy.

Potrzeba dotyku nie czyni nikogo słabym.

Patrzy na mnie, jakbym była czymś cennym, kruchym, jego skarbem.

To jest łatwe. Tylko ty myślisz za dużo i twój mózg tworzy wszelkie możliwe scenariusze, co komplikuje sprawę.

Wiedziałem wtedy i wiem teraz. Jesteś moja tak, jak ja jestem twój. Nie jesteś moją własnością, ale pasujesz do mnie doskonale. Jak kawałek układanki, o którym nie wiedziałem, że go brakuje.

Żaden ro­dzic nie po­wi­nien przez to prze­cho­dzić. Żyć dłu­żej niż dziec­ko.

Łatwo jest być z właściwymi ludźmi.

Tak długo, jak bije moje serce, nigdy nie będziesz sama na tym świecie.

Życie poddało nas najokrutniejszym próbom, jednak oboje stoimy mocno na nogach. Uśmiechamy się. Rozkwitamy. Prawdziwa próba polega na sprawdzeniu czy ktoś potrafi dostrzegać piękno w najprostszych rzeczach.

Nie ma znaczenia to, kim byliśmy. Liczy się to, kim jesteśmy teraz, jakie mamy serca. Jesteś światłem słonecznym, Salem, ale przecież nawet słońce nie zawsze świeci. - Obejmuje dłonią mój policzek, a z moich ust wydobywa się westchnienie i wtulam się w jego dłoń. - Nie jestem tak promienny jak ty, ale obiecuję, że gdy nastaną w twoim życiu mroczne dni, będę twoim światłem”.