Zasadniczo będzie to nielegalne tylko wtedy, gdy nas przyłapią.

Harry powiedział mu coś bezgłośnie. Nie umiem czytać z warg, ale zaczynało się to chyba od „Skur…”, a kończyło na „…syn”. Albo jakoś podobnie.

Jeśli sa­dy­sta do­sta­je wła­dzę nad ży­ciem i śmier­cią, a ja pomo­głem mu ją zdo­być, w grę wcho­dzi oso­bi­sta odpowiedzialność.

Etap trzeci. Chwila, w której uświadamiasz sobie, że jesteś frajerem.

Ciężar udowodnienia ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony jest winny, spoczywa na prokuraturze, ale ciężar udowodnienia, że twój oskarżony o zabójstwo klient jest rzeczywiście niewinny, jest o wiele większy. Niewinność waży setki ton.

- Proszę wstać, sąd idzie - oznajmił woźny i na salę wszedł sędzia Stone.
Poły czarnej togi powiewały za nim niczym skrzydła padlinożercy. Ze skrzywioną twarzą wpatrywał się we mnie i Harry'ego.

- Wydawało mi się, że nazwał go pan skurwysynem, powiedział pan tak?
- Nie nazwałem go skurwysynem. - odparł Harry.
- To dobrze, grzeczny chłopiec.
Harry wstał. Słowo "chłopiec" wytrąciło go z równowagi.
- Powiedziałem, że jest neonazistowskim chujem, a ty Wesley, jesteś jego przydupasem. To moje słowa, nie zapomnij mu ich powtórzyć. Możecie obaj włożyć białe płaszcze z kapturami i mieć z tego niezły ubaw.

Przy­cho­dzi chwi­la, gdy zda­jesz sobie spra­wę, że dawno temu miną­łeś wła­ści­wy zjazd i choć nie mo­żesz cof­nąć lat, to na pewno mo­żesz zro­bić wszyst­ko, co w two­jej mocy, by oca­lić zdrowie i życie jesz­cze kogoś.

Bo nigdy nie zabraknie w tej branży Artów Pryorów i Rudych Campów. Ktoś musi robić to, co należy.

Na blacie w kuchni leżała za słoikiem keczupu jej osobista broń, rewolwer Magnum 500. Zanim przywieźli im pizzę, Kate zważyła go w dłoni i zastanawiała się, jakim cudem Melissa daje radę nosić go przez cały dzień. W bębenku tkwiło pięć naboi. Każdy był wielkości zapalniczki i kosztował dwa i pół dolara.

Bez względu na to, jaki napotkałeś problem, jeśli miałeś przy sobie tę spluwę, rozwiązanie go kosztowało najwyżej dwa i pół dolara.

Bardzo niewielu ludzi na tym świecie jest naprawdę
złych. Najczęściej mają nasrane w głowie przez narkoyki,
alkohol albo życie.

Kimkolwiek jesteś, proszę nie rób krzywdy mojej córce. Oddaj mi Caroline, a przysięgam, że nic ci się nie stanie.

Zanim Julie ogarnęła panika, wszystkie jej zmysły zaczęły pracować ma najwyższych obrotach.

Po ciele Julie rozlała się słodka, ckliwa rozkosz.

Poczucie winy było tatuażem o wadze stu kilogramów.

Lepiej dla nich, bym nie miał rodziny. Były dla mnie zbyt dobre. A ja zbyt mocno je kochałem.

Sędzia Harry Ford powiedział mi kiedyś, że to właśnie ugody prowadzą do konfliktów między obrońcami i ich klientami. Oferta na początku oczywiście podoba się oskarżonym – rok w pudle zamiast ryzyka, że w sądzie dostanie piętnaście lat. Wybór jest jasny nawet dla tych klientów, których mózgi nie funkcjonują zbyt dobrze. Ale po sześciu miesiącach korzystania z gościnności Wydziału Zakładów Karnych w podwójnej celi w Sing Sing, z perspektywą spędzenia tam kolejnych sześciu, zaskakująco wielu klientów zaczyna się skarżyć, że to obrońca zmusił ich do ugody, choć są przecież niewinni. Niestety, wielu z nich mówi prawdę. W każdym mieście w Ameryce niewinni ludzie przyznają się do winy, bo prokurator wymachuje im przed nosem ugodą, na mocy której mogą odsiedzieć krótki wyrok, wyjść na wolność i żyć dalej normalnie. Zaliczyć rok w pierdlu czy ryzykować dwadzieścia pięć? Trudno się dziwić, że ludzie wybierają ugodę.

Nawet jeśli prawo i fakty są po twojej stronie, zawsze możesz przegrać, mając przeciwko sobie stronniczego sędziego. Taka jest rzeczywistość.

Dla­cze­go lu­dzie wstę­pu­ją do woj­ska? Więk­szość twier­dzi, że chce słu­żyć oj­czyź­nie, wielu wybie­ra armię ze wzglę­du na rodzi­nę, jesz­cze wię­cej ze względu na za­rob­ki albo szkolenie, no i jest nie­wiel­ki procent osób, po­wiedz­my: dwa pro­cent, które wstę­pu­ją do wojska z jed­ne­go pro­ste­go powodu: chcą kogoś zabić.

Nie próbuj uciekać, bo zdetonuję to.
Nie próbuj zdjąć tego z siebie. Nie próbuj zwracać na siebie uwagi.

Twarz Levy'ego przybrała dziwny wyraz. Jakby zobaczył ducha, który ściągnął spodnie i zesrał się na jego trawniku.

Ja też byłem graczem i cokolwiek jeszcze zrobię, jakiekolwiek zastosuję oszustwo, by utrzymać się w zawodzie, nigdy nie pozwolę, żeby system działał w złym celu.

Ludzie, którzy go zatrudniają, są gotowi zabijać, a ten facet jest zabójcą.

Ten dzieciak nic nie wie. Jest tylko ofiarą.

Największe ryzyko w praniu brudnych pieniędzy to łańcuch powiązanych z tym ludzi.

Ten dzieciak ma za sobą długą historię: przez wiele lat był hakerem, ma uraz do autorytetów, nienawidzi władzy i jej nie ufa.

Takie jest standardowe działanie CIA: wykorzystywanie ludzi, manipulowanie ich życiem dla własnych celów.

Opierałem się jej, bo była to złudna nadzieja i wstrętna myśl.

Jedno polecenie. Dwa słowa, które wywołały we mnie lodowaty dreszcz przerażenia.


Zabić żonę.

Gdy ojciec uczył mnie różnego rodzaju oszustw i zdradzał ich główne zasady, powtarzał, żebym nie używał tych umiejętności w celu skrzywdzenia "maluczkich", jak to określał.