Miłość kosztuje tak wiele sił, a sprowadza tylko cierpienie.

Unikam tylu miejsc na statku, gdyż boję się zmierzyć z przeszłością. Ale ta przeszłość przeraża mnie o wiele mniej niż przyszłość. Wiem, co już się wydarzyło i jak bardzo było okropne. Nie wiem jednak, co nadchodzi.

Miłość kosztuje tak wiele sił, a sprowadza tylko cierpienie. Myślę, że dla ludzi najlepiej jest być samowystarczalnymi. Gdybym była na tyle silna, by móc stać się niezależna, nie czułabym się tak rozpaczliwie samotna. Jestem tego pewna. Pragnę tylko, żeby ktoś mnie objął. Pragnę kogoś, kto nigdy nie pozwoli mi odejść, bez względu na to, co będzie próbowało nas rozłączyć. Czy proszę o zbyt wiele?

Jeżeli życie w lęku nie jest warte, by je przeżywać, to dlaczego miałabym ciągnąć je dalej?

To byłoby takie łatwe. Ale też bezsensowne. Wszystkie te lata, gdy walczyłam o przetrwanie, poszłyby na marne. I wtedy uświadamiam sobie, że podjęłam decyzję. Pragnę żyć. Pragnę tak bardzo, że rozerwałabym gardło każdemu, kto próbowałby mnie powstrzymać. Nie poddam się. Nie będę siedziała bezczynnie i czekała. Będę walczyć. Uczynię wszystko, co konieczne, aby przetrwać.