(...) byłam drzazgą rzeczywistości, która przebiła membranę snu.

Powątpiewamy w cuda, ale kiedy się zdarzają, traktujemy je, jakby były codziennością”.

Tląca się myśl, że mogę tutaj zginąć, była jak skrzydła Merkurego.

Choiny poszatkowały pomarańczowe lśnienie późnego popołudnia.