Cytat dnia
Nigdy nie należy ufać ludziom, którzy mają sześćdziesiąt tysięcy słów na określenie śniegu.
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Joy Jonathan Lee 
Dobra powieść dotykająca problemów współczesności i dramatów, jakie ze sobą niesie.
Joy to wzięta prawniczka w londyńskiej kancelarii. Zarabia dużo, ma kochającego męża, świetne perspektywy. Mimo to, postanawia popełnić samobójstwo. Co ją do tego skłoniło?
Na te pytania autor postanawia odpowiedzieć w ciekawy sposób. Firma zatrudnia psychoterapeutę, a na kozetce siadają osoby z otoczenia Joy - jej sekretarka, trener fitness, partner w pracy i dawny kochanek, a także jej mąż. Wszyscy opowiadają o Joy, ale nie tylko. Z ich wyznań wyłania się dramatyczny obraz ludzi, którzy, pochłonięci pracą i dążeniem do sukcesu, są samotni, czują się przegrani, sfrustrowani, a pracoholizm i perfekcjonizm już dawno odgrodziły ich od normalnych uczuć.
Książka ta zapala czerwone ostrzegawcze światło w dyskusji na temat współczesnych wartości i ludzi, którzy postanowili porwać się etosowi pracy i pogoni za sukcesem. Krótka, opowiedziana w intrygujący sposób, trafnie oceniająca wiele zjawisk, a jednocześnie napisana z (często ironicznym) humorem i prostotą, stanowi bardzo dobrą lekturę. Skłania do przemyśleń, ale nie jest ciężka, wręcz bardzo lekka jak na tematy, których dotyka.
Dlaczego Joy popełniła samobójstwo? Czy może to był tylko nieszczęśliwy wypadek? Czy to ma właściwie jakiekolwiek znaczenie? Warto przeczytać "Joy", aby się tego dowiedzieć.
Joy Jonathan Lee
Konstrukcja powieści kapitalna. Znakomity pomysł odtworzenia wydarzeń z punktu widzenia terapeuty wysłuchującego wynurzeń ludzi, których łączy osoba głównej bohaterki. Doskonale też wpisują się w to rozdziały przedstawiające ją samą (zastosowany w tytułach zabieg potęguje wrażenie pewnej nieuchronności).
Niestety skutek tego kalejdoskopowego układu jest taki, że książka jest po prostu przegadana. W dodatku (z wyjątkiem rozdziałów z udziałem Barbary i Samira) to przegadanie nie niesie ze sobą wielkiej wartości - nie ma tam ani humoru, ani celnych spostrzeżeń, niczego, czym umysł czytelnika mógłby się choć przez chwilę pożywić.
Ostatni rozdział to już po prostu męczarnia. Człowiek czeka, aż opadnie kurtyna, ale jeszcze musi się przetoczyć przez flaki umysłu najbardziej antypatycznej postaci całej tej przyciężkawej powieści.
