Rodney William Whitaker

Początek tej książki zapowiadał się obiecująco. Byłem skłonny ocenić ją na siedem, może nawet osiem gwiazdek. Główny bohater wydawał się postacią ciekawą i nieoczywistą, z potencjałem na naprawdę intrygującą historię. Niestety, w miarę rozwoju fabuły moje początkowe wrażenie stopniowo słabło. Niektóre postacie zostały zarysowane zbyt schematycznie. Baskijski przyjaciel z czasem zaczyna męczyć powtarzalną fanfaronadą oraz rzekomo żartobliwymi, parodystycznymi inwokacjami do jąder rozmaitych świętych. Zły ksiądz jest zły do tego stopnia, że aż zęby bolą. Kochanka okazuje się nazbyt cudowna i doskonała. Amerykanie są tępi i mściwi, a sam główny bohater wprawdzie również bywa mściwy, lecz – oczywiście – w „słusznej” sprawie. Do tego dochodzi jego niespójność psychologiczna i charakterologiczna: jako młodzieniec został przedstawiony zupełnie inaczej niż w późniejszych partiach książki. Nie wspominając już o jego tajemniczym talencie wyczuwania aury – czy jakkolwiek autor to określał. Ostatecznie jest to powieść nierówna: ma momenty interesujące i obiecujące, ale nie zawsze wykorzystuje swój potencjał. Można po nią sięgnąć, ja jednak bym sobie ją darował.