Johannes Lindenmeyer

Książka w bibliotece mnie skusiła, nie miałam wobec niej wielkich planów, więc postanowiłam z nią popłynąć w nieznane. Jest to książka w stylu poznania od podszewki czym jest alkohol, w jaki sposób jego obecność się zmieniała historycznie w dziejach ludzi. W jaki sposób ciało na niego reaguje, czemu powstaje nałóg, jak trudno jest osobie w nałogu odkryć, że jest w nałogu, a potem jakie trudne jest leczenie. W pewnym stopniu książka jest w stylu informacyjnego poradnika, a z drugiej strony jest napisana w taki sposób, że każdy czytający ją niezależnie od stopnia zaangażowania w relację z alkoholem będzie mógł się czegoś nauczyć. Mi się przyda ta wiedza historyczna, oraz pomogła mi ona zrozumieć, jak moje podejście do alkoholu w ostatnich latach się zmieniało, kiedyś każda radosna i bardzo smutna wiadomość była opijana winem, a teraz traktuję go jak produkt, który może istnieć, ale nie musi i czasem mam na niego ochotę jak na kaczkę w żurawinach. Jest chęć na smak, ale nie jest to rutyna, tradycja i stały element. Kiedyś sądziłam, że jestem na granicy zostania alkoholikiem, jednak picie co tydzień w piątek i w sobotę nawet małej ilości alkoholu, sprawiało, że co najmniej 5 dni mój organizm walczył z alkoholem. A zrobienie sobie pierwszego detoksu 30 dni bez niego kosztowało mnie kilka dyskusji w stylu „ze mną się nie napijesz”, ale jednak po latach wiem, że mam czystą głowę, i luźniejsze koło znajomych, ale mam też spokój. Bo robienia tego, co się chce, bo się chce dla siebie, jest lepsze niż kulturalne przyzwyczajenie do picia substancji psychoaktywnej, bo inni tak robią i przecież nas nie złapie alkoholizm, bo to tylko bezdomni mają – no, nie to też jest mit. I to jest kolejna fajna cecha tej książki, tam nie ma mitów, tam nie ma obrażania żadnych grup społecznych, tam są po prostu dobrze opisane fakty.