Cytat dnia
Przepraszasz.Przepraszać może mnie ktoś,kto przypadkiem nadepnie mi na stopę.Ty zdeptałeś moje serce,i to wszystko co jesteś w stanie powied...
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2022
2013
2011
2011
2010
Prawdziwa miłość i inne nieszczęścia Rachel Gibson 
Gdy mamy do czynienia z byłą striptizerką, która na dodatek jest wdową po 50 lat starszym od niej mężczyźnie, jaka jest pierwsza opinia, która przychodzi nam do głowy?
Niezbyt pochlebna.
I właśnie w ten sposób Faith postrzegana jest przez społeczeństo, gdy zostaje sama po śmierci męża. Mąż zostawił jej w spadku bardzo dobrą drużynę hokejową. Początkowo kobieta, która kompletnie nie zna się na tym sporcie chcę sprzedać drużynę.
Pewne czynniki jednak zmuszają ją do zmiany zdania.
Decyduję się zatrzymać drużynę mimo sprzeciwu ze strony opinii publicznej, zawodników, a zwłaszcza kapitana drużyny, któremu niezbyt się podoba wizja łowczyni majątków w roli pracodawcy.
Kobieta z czasem jednak wciąga się w ten sport i znajduje cel w dbaniu o drużynę. Nie obędzie się jednak bez przeciwników, którzy również chcą położyć łapy na tak ciekawym spadku.
Faith musi udowodnić, że zasługuje na szacunek oraz poważne traktowanie i nie jest tylką lalunią, która zdobyła bogatego męża.
Zabawne dialogi, okraszone wzajemną antypatią między głównymi bohaterami dodają książce pikanterii. Faith umie się odgryźć i zaatakować przeciwnika.
Wolę książki, w których główna bohaterka zaczyna od zera i ciężką pracą zdobywa byt i dobrą pozycję. W pewnym sensie ta książka pokrywa się z tym opisem, ale jednak nie do końca. Też występuję tu motyw walki, tyle że nie o byt.
Mimo tego, jest to jedna z książek od których ciężko się oderwać mimo faktu iż jest druga w nocy, a następnego dnia czeka sporo obowiązków. Polecam zacząć lekturę w wolny weekend. Najlepiej wcześnie rano.
Uratuj mnie Rachel Gibson 
Sadie Hollowel w wieku osiemnastu lat wyjechała z małego teksańskiego miasteczka Lovett.
A teraz wraca. Co ją sprowadza? Wesele kuzynki, na którym Sadie ma być druhną. Druhną ubraną w różową sukienkę, jedyną kobietą bez partnera i z kompletnym poczuciem beznadziejności. Spotyka jednak Vince'a, nieznajomemu, któremu proponuje swoje towarzystwo na wyżej wspomnianej uroczystości. Mężczyzna początkowo odmawia, ale później przypomniawszy sobie zdesperowaną Sadie decyduje się jej pomóc. Wskutek zbiegów okoliczności oboje przedłużają swoje pobyty w Lovett. I są sobą coraz bardziej zafascynowani. Co z tego wyniknie?
"Uratuj mnie" zakupiłam na zeszłorocznych Targach Książki w Krakowie i z długimi przerwami czytałam od początku tego roku. Opis przypominał mi częściowo moją ukochaną "Szczęściarę" Jill Shalvis dlatego liczyłam na podobną rozrywkę. Jednak jeśli Shalvis napisała coś świetnego, to Gibson jedynie spisała się przeciętnie.
Sam fakt, że męczyłam tę książkę dobre cztery miesiące o czymś świadczy. Historia sama w sobie nie jest zła, już nawet okładka wskazuje na romantyczną historię. Jednak sposób napisania książki jest mizerny. Czytało się ją naprawdę ciężko, a momentami było okropnie nudno. Z mojej strony zawaliłam tym, że często kartkowałam rozdziały naprzód i już wiedziałam co będzie dalej nie znając bieżącej akcji. To taki mój nawyk. Jak książka mnie dostatecznie nie zainteresuje to tak właśnie szukam sobie ciekawych momentów. Inna sprawa, że czasem nawet ich nie znajduję.
Drugim minusem, mi osobiście przeszkadzał są białe kartki. Czyste, śnieżnobiałe kartki. Nie wiem jak Wy, ale ja nie mogę mieć tak strasznie jasnych kartek, bo to mi utrudnia czytanie i męczy oczy. Więc jakby nie patrzeć to również nie był sprzyjający czynnik. A książka jest naprawdę cieniutka, liczy sobie prawie 300 stron.
Co mogę powiedzieć o bohaterach? Sadie jest mądrą, choć w rodzinnym miasteczku niedocenianą kobietą. W dzieciństwie traci matkę, a ojciec nie okazuje jej zbyt wielkiego zainteresowania. Vince jest żołnierzem marynarki ( tak? tak to się mówi?) z bliznami na psychice i czuje się winnym śmierci przyjaciela. Każde z nich dźwiga brzemię własnych decyzji i ich skutków. Gdy są razem uczą się siebie nawzajem wraz z pokonywaniem własnych słabości.
Samo Lovett to typowe miasteczko plotkarzy. Nie zdążysz przejść kilku kroków, a już wszyscy wiedzą co u ciebie słychać. I wiecie- fajnie się o tym czyta mimo wszystko.
Po "Uratuj mnie" spodziewałam się czegoś lepszego, czegoś co bardziej mnie usatysfakcjonuje. Nie było źle ani tragicznie, ale wspaniale również nie. Ot taka przeciętna książka, romantyczna historia, z ładną okładką.
