Najnowsze artykuły
Artykuły„Nasze ciało to mapa lęków, której umysł nie potrafi ukryć” – wywiad z Sebastianem Fitzkiem, autorem thrillera „Mimika”
2
ArtykułyKalafiory, czarownice i zbrodnia w rezydencji. Sprawdź, co kryje się w tych książkach Nowości pod patronatem Lubimyczytać.
1
ArtykułyZ czego żyje pisarz?
40
ArtykułyCzytamy w weekend. Książki Roku 2025. 20 marca 2026348
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2006
2006
2005
2004
2003
2002
2002
2001
Nie boję się ciebie... Amy J. Fetzer 
Romanse... No tak... Mają zapewne tyle samo zwolenników, co przeciwników. Ci pierwsi, z wypiekami na twarzy, zaczytują się w historiach pełnych wielkich uczuć i porywów, ci drudzy zaliczają tego typu powieści do książek nieambitnych, pozbawionych głębszych treści. No cóż. Każdy ma swoje racje. Każdy ma wolność wyboru. A więc będzie krótko.
Oszpecony w wypadku Richard Blackthorne żyje w wielkim zamczysku, które jest dla niego nie tylko domem, ale i azylem. Przede wszystkim azylem. Dlaczego? Bo wie, że dla innych jest tylko TYM "potworem". I niby wszystko gra. Do wszystkiego przecież można się przyzwyczaić. Aż tu nagle ten względny spokój burzy pojawienie się dwóch kobiet, Kelly i Laury, córki i opiekunki. O tej pierwszej nie miał pojęcia. Ta druga stała się "wymogiem". Jak wychowywać córkę, kiedy wyjście z cienia nie wchodzi w grę? Jak bronić się przed uczuciem do pięknej opiekunki? Jak zatrzymać przy sobie te dwie istoty, a jednocześnie nie pozwolić odkryć prawdy o sobie?... Kiedy on próbuje wyjść cało z sytuacji, one robią wszystko, żeby oswoić go ze światem...
Jasne jest, że wszystko i tak skończy się happy endem. I w sumie na tym można poprzestać. Ale... Romans romansem, a sytuacja bardzo aktualna i przykra zarazem - obnaża nasze uprzedzenia i pokazuje, jak nietolerancyjni jesteśmy. Wciąż, zawsze, niezmiennie. Bo Richarda każdy potępia, a nikt nie chce wiedzieć, że jest, jaki jest, bo poświęcił się, aby ratować inne istnienie. Bo wciąż za często oceniamy innych po tym, jak wyglądają, a nie po tym, kim są. Bo wciąż ci "gorsi" naprawdę czują się gorszymi. Bo. Czy jest to więc dobra książka? Mimo wszystko tak. Bo daje do myślenia.
Dawna namiętność. Przebudzenie Emilie Rose 
Pierwsza część – „Przebudzenie” to historia Lane a raczej Elainy Giovanni, właścicielki księgarni w miasteczku, która ukrywa się nie tylko pod fałszywym nazwiskiem, ale również pod ciuchami zupełnie niepasującymi do jej kobiecego ciała. Pewnego dnia podczas niefortunnych wydarzeń poznaje miejscowego „playboya”- Tylera. Mężczyzna ten niespodziewanie zauważa jej piękno skrywane gdzieś za okularami i niekobiecymi strojami i postanawia ją uwieść. Elaina nie jest zadowolona z tego faktu, ponieważ za wszelką cenę stara się ukryć pewne rodzinne sekrety oraz nie chce sparzyć się ponownie i zaufać niewłaściwemu mężczyźnie. Nie wie, że Tyler też ma za sobą trudną przeszłość. Czy odnajdą drogę do siebie?
Druga historia – „Dawna namiętność” opowiada historię 28-letniego lekarza Corta, który nagle dowiaduje się, że jest ojcem i musi zaopiekować się swoim małym synkiem Joshem. Wraca do rodzinnego miasteczka i tam na balu absolwentów spotyka dawna przyjaciółkę – Tracy, która podkochiwała się w nim będąc nastolatką. Tracy widząc Corta dochodzi do wniosku, że jej młodzieńcze „zadurzenie” w przyjacielu wcale nie wygasło przez te 10 lat. A sytuacja dodatkowo komplikuje się, gdy okazuje się, że Cort nie mając się gdzie podziać razem z synkiem chce wynająć u niej pokój na lato.
Jak to mówią „krew nie woda” i dlatego dwoje młodych ludzi wpada na szalony pomysł by podczas pobytu Corta u Tracy (która nadal jest dziewicą w wieku 28lat) zostali oni kochankami. Czy taki pomysł wyjdzie im na dobre czy jednak do głosu dojdą ukrywane dotąd uczucia i wprowadzą w ich życie sporo zamieszania?
Gorący romans jak sama okładka mówi, choć nie tak bardzo jak typowe erotyki. Wielbiciele harlequinów nie będą zawiedzeni, sceny namiętności, (choć w takich cienkich książeczkach jest ich mało),podane ze smakiem bez wulgaryzmów czy zbytniego języka graficznego.
Obie opowiastki (bo tak je można nazwać ) przyjemne, szybko się je czyta, ogólnie książka dobra do zrelaksowania się, można pomarzyć o „tym jednym jedynym” oczywiście jeśli się go jeszcze nie ma ;).
