Cytat dnia
Świat jest o wiele bogatszy, jeśli otworzymy się na to, co niedostępne w naszym sposobie myślenia.
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2012
2011
Odezwij się z nieba Jacky Newcomb 
Po przeczytaniu tej książki wiem, że tematyka paranormalna to zdecydowanie nie jest mój ulubiony temat. Książka opisywana jest przez siostry, które dość mocno interesują się duchami, życiem po śmierci i analizą znaków dawanych przez zmarłych. Nawiązaniem do tych elementów jest ich zmarły ojciec oraz krewni. Sama tematyka książki może nie odpycha. Na duży minus zaliczam drobiazgowość i rozpisywanie się ciągle o bardzo podobnych zjawiskach np. sny o zmarłym ojcu - nie ma rozdziału gdzie nie są poruszane. Męczące i nudne.
Zdecydowanie nie polecam.
Książkę oceniam na 2-
Odezwij się z nieba Jacky Newcomb
Nie znam wcześniejszych książek autorki. Tutaj mamy wspomnienia związane z ojcem, który umarł. Tekst zawiera liczne świadectwa na istnienie życia po życiu. Jacky i jej siostra Madeline, jak i inni członkowie najbliższej rodziny przeplatają swoje opowieści o Ronie. na początku przedstawia się jego biografię, wraz z licznymi anegdotami o ulubionych miejscach, figlach przez niego płatanych, specyficznym poczuciem humoru. Narracja zawiera tez opisy licznych operacji i schorzeń, na które cierpiał ten 77latek zanim powalił go rozległy atak serca.
W tle tych wydarzeń siostry prezentują swoje fascynacje tematami wolnomularstwa, regresji, poprzednich wcieleń, doświadczeń poza ciałem, zdolności mediumicznych każdej z czterech sióstr. Wspominają wujka Erica, który kilkadziesiąt razy "odzywał się" do nich z tamtej strony, np. zapalał światełka, robił żarty, przesuwał rzeczy, przychodził do nich w snach.
ogólnie pokrzepiające świadectwo na istnienie niebios, egzystencji po śmierci. Osoby, które straciły bliskich na pewno zostaną podniesione na duchu tą lekturą. Nie jest to dzieło wybitne, ale bardzo intymne i osobiste. pokazuje jak na przestrzeni kilku miesięcy do swej śmierci Ron odwiedzał swoich bliskich i kontaktował się z nimi i przyjaciółmi, by dodać im otuchy i zapewnić o swoim spokoju i błogostanie. Miałam jednak wrażenie, że przydałaby się redakcja tekstu. Całe rozdziały o snach, w których Ron nawiedza swoja rodzinę czy incydenty gdy duch żartuje z domowników są chaotyczne, nakładają się na siebie i po kolejnej rewelacji nużą i irytują czytelnika.
Polecam wytrawnym znawcom tematu i miłośnikom parapsychologii.
