Stephen Dixon

Shaney Fleet, właściciel podrzędnego baru nie zgadza się podpisać bardzo niekorzystnej umowy z nową firmą wywożącą śmieci. Tym samym wypowiada wojnę mafii. Cóż... o tym mniej więcej jest ta powieść. Składa się głównie z dialogów i krótkich informacji "poszedłem", "ugotowałem", "nalałem". Za to kompletnie brak opisu jakichkolwiek przeżyć bohatera. Czy jest zły, rozbawiony, zgorzkniały? O tym, że krzyczy dowiadujemy się z dialogów, gdzie druga osoba zazwyczaj mówi "proszę nie krzyczeć". Możemy wysnuć z tego wniosek, że jest zdenerwowany. Tak, w tej książce wszystkiego trzeba się domyślać. Nawet tego jaka jest pora roku czy jak wygląda bar czy bohater. Wypowiedzi skonstruowane są tak koślawie, że miałam duże wątpliwości czy oponenci w dialogach naprawdę nie są podsunięci przez mafię. Książkę zmęczyłam wyłącznie po to, by dowiedzieć się czy bohaterowi się uda. Nie wiem. Akcja się urywa. Tak po prostu. Może ktoś mi wyrwał strony? Nie. Ta powieść po prostu się urywa. Mogłaby urwać się wcześniej, mogłaby później - niczego nie zmienia. Dalej nie wiemy co bohater zrobi i czy wygra.