Beata Pastwa-Wojciechowska

książka ma tylko dwa małe minusy. pierwszy, który bardzo mi przeszkadzał, to to, że w nawiasach są nazwiska autorów i daty powstania omawianego tematu. jest to drażniące, bo takie nawiasy ciągnęły się nawet na kilka linijek. więc nauczyłam się skakać, by mnie to nie rozpraszało... (rozumiem, że prawdopodobnie było to potrzebne dla studentów, którzy chcieliby dalej robić research w tym, czy tamtym kierunku. wtedy te nawiasy z autorami są jak najbardziej na miejscu). drugi, to powtórzenia. znalazłam taki kwiatek gdzie kończył się akapit i następny zaczynał się jednym ze zdań z poprzedniego! osoba która robiła korektę po prostu nawaliła. w tej książce jest wszystko. tabele, wypowiedzi psychopatów, badania, opisy przestępczych działań, wytłuszczenia tekstu - trochę jak podręcznik do szkoły! gdzie resztę mógłby wytłumaczyć nauczyciel. trochę mi brakło umiejętności przekazania wiedzy, bo wiem, że autorka ma jej naprawdę sporo. w porównaniu z Kępińskim, on w tym wypada lepiej. tu trzeba już "być w temacie". interesować się tą całą psychopatią. wtedy czytanie to i przyjemność i poszerzanie wiedzy. ostatnie rozdziały mnie rozwaliły. psychopaci są interesujący, ich procesy myślowe i uszkodzenia mózgu to powód, dla którego sięgnęłam po kolejną książkę z tej tematyki. ale nigdy nie spotkałam się tak namacalnie z tym co robią. z tym co potrafią. następnym krokiem poznania, byłoby chyba tylko stanie się jedną z ofiar. co raczej wolę ominąć. (choć raz jednego próbującego mnie zmanipulować spotkałam. kiedy zapytałam się ile ma punktów na skali obserwacyjnej, jego twarz skamieniała, uśmiech przepadł, odwrócił się i nigdy więcej go nie widziałam.) opisy poczynań kilku z nich są okropne. nie do opisania. nie ma słów na takie zachowanie. odwracałam głowę od książki. a potem wracałam, bo jest bardzo dobra.