Jeżeli jakiś człowiek, szczególnie zaś osoba inteligentna i bystra, trafi na system wierzeń i poglądów, na religię lub doktrynę, która zapewnia mu duchowy komfort i odpowiedzi na wszystkie pytania, to w wyniku naturalnego wyposażania w niezliczone mechanizmy obronne potrafi on trwać przy swojej wierze wbrew wszelkim argumentom, broniąc jej w sposób, który nie ma nic wspólnego ani z logiką, ani z żadnymi rzeczowymi racjami.

Standardową techniką różnych bajarzy i opowiadaczy cudów jest prezentowanie ogólnej, mniej lub bardziej wariackiej teorii, a następnie domaganie się szansy wsparcia jej przy pomocy faktów. Na ogół dokonuje się tego poprzez wyciąganie jakichś podejrzanych liczb - prędko, namolnie i bez sensu.

Znana maksyma, że gdy rozum śpi budzą się upiory, tkwi w moim umyśle już od kilka dziesiątków lat, w związku z czym obsadziłem stanowisko przy klaksonie i staram się budzić śpiocha.

Mała to satysfakcja, że kiedyś w przyszłości, w rozumnym i uczciwym wieku, który nadejdzie po naszych krętackich czasach, można będzie bez obawy wierzyć w pisane i wypowiadane publicznie słowa. Jeżeli bowiem era ta nie pojawi się odpowiednio szybko, to rodzaj ludzki może nie przeżyć swego własnego szaleństwa, akceptując bezkrytycznie objawienia i deklaracje różnych niekompetentnych, ciemnych szarlatanów, którzy korumpują naukę i popychają masy, by ślepo podążały za ideami zrodzonymi w ich króliczych móżdżkach.