Elżbieta Charysz

Włochy to akurat kraj, do którego nie trzeba mnie specjalnie przekonywać. Byłem tam kilkukrotnie i może właśnie dlatego z tym większym zainteresowaniem sięgnąłem po tę pozycję z serii „Cuda świata”. Chciałem sprawdzić, czy wśród „100 kultowych rzeczy, zjawisk, miejsc” znajdzie się coś, co mnie zaskoczy. I znalazło się, choć nie od razu. Forma książki jest dobrze znana z innych tomów tej serii – krótkie teksty, bogato ilustrowane, z naciskiem na ciekawostki, symbole kultury i miejsca, które coś znaczą. Nie jest to przewodnik w klasycznym sensie, raczej rodzaj kulturowego kalendarza inspiracji – przystępny, przyjazny, wizualnie bardzo dobrze zaprojektowany. Do tego poręczny – idealny do przeglądania wieczorem po pracy albo w pociągu. Oczywiście lista stu tematów nie może objąć wszystkiego. Ale książka nie ma ambicji wyczerpania – to bardziej zaproszenie do tego, by szukać dalej. Są tu i oczywistości (jak Koloseum, pizza czy Ferrari),ale i mniej oczywiste tropy – lokalne festiwale, tradycje, miejsca poza głównym szlakiem. To właśnie one były dla mnie najciekawsze. Książka przypomniała mi, że Włochy to nie tylko Rzym, Wenecja i Toskania, ale też Sycylia, Apulia, Sardynia – z własną historią, własnymi legendami, własnym spojrzeniem na świat. Nie dowiedziałem się z tej książki niczego przełomowego – ale też nie o to chodziło. Raczej przypomniałem sobie, dlaczego Włochy tak mnie pociągają. Po tej lekturze mam ochotę wrócić nie tylko do odwiedzonych miast, ale też do nieco zapomnianych książek włoskich autorów, których dzieła kiedyś czytałem z melancholią w oczach.