Ewa Kopsik

"Zawładnęła mną jakaś tajemnicza choroba, do której trzeba by się ustosunkować, że faktycznie jest, i jeszcze współczuć, że człowiek cierpi, a jak to tak, skoro wyniki mówią inaczej. Lepiej przyjąć obiegową wersję i na wszelki wypadek milczeć. Ludzie nie wierzą w to, co niewidzialne, nieznane, domniemane." (str. 83) Dziecięce marzenia o zostaniu baletnicą się spełniają, dzięki uporowi bohaterki i wychowującej ją babci. Ciężko pracowała by otrzymać pierwszoplanową rolę. W życiu osobistym doznaje pełni szczęścia wiążąc się z idealnym mężczyzną. I nagle wszystko się wali..... Zapada na chorobę, której lekarze nie potrafią zdiagnozować, bo wyniki badań są bez zarzutu, lecz ona czuje się coraz gorzej. Nikt jej nie wierzy, leczona jest niewłaściwie. Wielokrotnie trafia do szpitala, z którego wychodzi bez trafnej diagnozy. Często dopada ją zwątpienie, brak wiary i nadziei, że może być lepiej. Traci cierpliwość, jest bezsilna. Porażka goni porażkę. I ta ludzka niemoc by zapanować nad swoim ciałem, bólem i emocjami. Walczy o życie, choć wiele razy dopadają ją momenty, że chce się poddać. Choroba odbiła się na partnerze, który opiekuje się nią, wspiera, pomaga, lecz ona często atakuje go powątpiewając w siłę uczucia, oskarżając o rzeczy, które nie miały miejsca. Wpada w kompleksy. Poznaje smak samotności i czym jest prawdziwa przyjaźń, gdyż wraz z nadejściem choroby, jej grono znacząco się przerzedziło. Ta historia jest przykładem, że warto mieć nadzieję, że z najgorszego bagna można wyjść i mimo trudności, bólu, upokorzeń trzeba walczyć do samego końca. W posłowiu odnajdujemy wypowiedzi lekarzy charakteryzujących boreliozę, trudności ze zdiagnozowaniem jej, towarzyszące jej choroby, trudności z monitorowaniem postępów jej leczenia, wybór odpowiedniej terapii i powikłania po nich.