Sandra Woluntarska

Łoooohoooo moi Państwo. Co tu się odwaliło, to ja nie mam słów, aby to opisać. Czy zakończenie poznajemy praktycznie już w prologu? Ha! I tak, i nie. Paradoks? Poczekajcie, bo to jest bardziej skomplikowane, mocniejsze, mroczniejsze i ekscytujące (jak zresztą cała ta książka),niż myślicie. Jeju jak ja lubię takie historie! A dla tej kompletnie przepadłam. Dobra, nawet jak zaczynam pisać te słowa, to mam taki przyjemno-niepokojący ( nie wiem czy rak można, ale teraz uznajmy, że już jest takie coś w Kikowym słowniku, okay?) dreszcz. To jest bardzo emocjonalnie wymagająca historia. Naprawdę. To nie jest lektura, którą czytasz na rozluźnienie, wieczorem przy lampce wina. Po przeczytaniu ostatniego słowa, po prostu wokół zapada cisza, lecz w głowie panuje istny huragan, który zmusza Cię, aby… pomyśleć, co się do jasnej cholery odwaliło. MROK. NIEPOKÓJ. NIEPEWNOŚĆ. - te słowa idealnie opisują fabułę (ze szczególnym naciskiem na to pierwsze słowo). Każdy rozdział był jak jajko niespodzianka, serio… nie wiesz, z której strony COŚ wyskoczy i co przygotowała teraz dla nas Pani Woluntarska. Każda strona, na przemiennie: zapiera dech, powoduje lęk, lub wywołuje łzy, a gdzieś w międzyczasie jesteśmy lekko kojeni momentami, które robią nam ciepełko na sercu, aby zaraz te właśnie serce nam złamać. Fajnie, prawda? Ta książka to zbiór manipulacji, problemów psychicznych, motywu stalkera, szajek przestępczych, tajemnic, zemsty, śmierci, bólu i smutku – a to wszystko podane jest nam w najlepszym wydaniu. Ja wiem, że się powtórzę, ale... W MORDĘ! JAKIE TO BYŁO DOBRE! Tak szczerze, nie wiem jak mam przekazać Wam to wszystko, co czułam, ale wiem dlaczego… BO SIĘ KURDE NIE DA! Ani pokazać tych szalonych emocji, ani napisać czegoś bez strachu, że się walnie spojlerem (hatfu, ble, tego nie lubimy). To trzeba przeczytać. To trzeba przeżyć. I wtedy zrozumiecie o czym ja tutaj do Was rozprawiam. Styl Pani Sandry… Ja ponownie nie mam słów. To jest tak kurde dobrze napisane. Wszystko jest na swoim miejscu, wszystko jest po coś. Nic nie jest nad wyraz ( bo przecież wiemy jak łatwo idzie przesadzić w takich tematykach). Dialogi są dynamiczne, opisy nie są rozprawkami, a słowami, które malują nam obrazy przed oczami. No kurde wszystko w punkt. I wiecie co? Taka refleksja mnie naszła… Ludziska to jest debiut… Kiedyś podchodziło się do takich książek z dystansem, bo to było niezbyt szałowej jakości, czy po prostu baliśmy się sięgać po ‘’świeżaki’’. Ale ta historia, i wiele innych, które ostatnio widzicie na moim profilu, OBALAJĄ W MIG TE PRZESTARZAŁE ZAŁOŻENIA. Ta książka ma tak zaplanowaną genialnie fabułę, tak jest świetnie napisana, że niejeden ‘’stary wyjadacz’’ mógłby się powstydzić. PANI WOLUNTARSKA, CHYLĘ CZOŁA. W skrócie: CZYTAJCIE, BO MÓWIĘ WAM, ŻE NIE POŻAŁUJECIE. Sprawdź, co tak naprawdę kryje się pod słowami POMÓŻ MI ODEJŚĆ. Miłego dnia! #współpracareklamowa