Po chwili znalazła się na niewielkiej polance, na której środku rosła kępa brzóz. Podeszła do największej i najdorodniejszej, bo tę uważała za swoją przyjaciółkę. Dotknęła jej miękkiej i gładkiej niczym aksamit kory, i choć wokół było mroźnie, kora wydawała się być ciepłą. Czarownica całą sobą przylgnęła do pnia, policzek oparła o drzewo w miejscu, gdzie kora pękła i miała nierówności. (…) Zamknęła oczy i oddychała głęboko, gdy brzoza wzięła ją w objęcia, pochylając witki ku głowie kobiety. Trwały tak w kobieco-drzewnym uścisku, wymieniając dobrą energię.

Przyszłość jest wypadkową decyzji bogów i ludzi.
Nie masz na to wpływu, więc niech nie zaprząta to teraz
twoich myśli. Żyj teraźniejszością. Kochaj. A jeśli będziesz
kochać, będę przy tobie, jeśli będziesz cierpieć, też będę
blisko.

Nocą spadł pierwszy śnieg, otulając las białym puchem
i tłumiąc wszelkie odgłosy. Ulfę obudziła niesłychana cisza. Zamilkły ptaki, ustał wiatr. Natura zastygła na krótką
chwilę oszołomiona tym nagłym opadem.