Daria Twarożek

⁠★⁠★⁠☆⁠☆☆⁠☆⁠☆⁠☆⁠☆⁠☆ [ współpraca reklamowa ] Po opisie i dosyć dobrych opiniach na różnych portalach liczyłam na naprawdę fajną książkę. Jednak dostałam zlepek oklepanych wątków, często nic nie wnoszących do historii połączonych z absurdalnymi dla mnie sytuacjami. *od tego momentu mogą pojawić się drobne spoilery🙈* Jak już mowa o typowych wątkach, to nie mogło zabraknąć nielegalnych walk, "gangu", rozchwytywanego chłopaka i dziewczyny ze szkoły, która cały czas się za nim ugania oraz robi wszystko by zepsuć związek głównych bohaterów i uprzykrzyć im życie. I ja absolutnie nie mam nic do takich wątków, bo już nie raz czytałam tego typu książki. Jednak tutaj wszystko było przedstawione na maksa powierzchownie. Cała akcja działa się bardzo chaotycznie. Mało co było na tyle rozwinięte, żebym mogła wczuć się w całą akcję. Do tego to tempo. Wszystko działo się ekspresowo. Gdy zaczynała się jedna scena, dwie strony później działo się już zupełnie coś innego, w innym miejscu i często bez żadnego odniesienia do tego, co było wcześniej. Czytając miałam wrażenie, że autorka chce za dużo wcisnąć w jedną książkę. I totalny hit - czyli scena, która mnie powaliła. Dyrektor powiedział im, że mają udawać parę. DYREKTOR. Jak dla mnie jest to na siłę wciśnięcie motywu fake dating. I jest to jeden z tych przykładów, odnoszących się do tempa całej akcji. Bo to "udawanie" trwało chwilę. Nawet nie zauważyłam, że takie coś miało miejsce, bo chwilę później bohaterowie już mówili, że coś do siebie czują. Bohaterowie sami w sobie niesamowicie irytowali mnie swoim podejściem i zamiast pozwolić dojść drugiemu do słowa, krzyczeli, ucinali temat i upierali się przy swoim, przez co w bardzo sztuczny sposób wynikało pełno nieporozumień i kłótni. Kwestia zawodów i sportu, które według opisu i biegu wydarzeń miały odgrywać istotną rolę w tej książce praktycznie nie istniała. Nie było tego klimatu, ani ilości opisów na które czekałam w tego typu historii. Praktycznie niczego nie dowiedziałam się na ten temat - tego jak to ma wyglądać, jak te zawody mają przebiegać. Kompletnie nic. Nie poczułam żadnych emocji względem bohaterów, czy tego, co się dzieje. Praktycznie nic mi się tu nie kleiło w jedną całość, a zachowanie bohaterów zmieniało się, jak chorągiewki na wietrze. Zawsze staram się szukać w książkach pozytywów, nawet jak nie do końca wpadły w mój gust. Tutaj jedyne co na ten moment przychodzi mi do głowy to to, że tą książkę czytało się naprawdę szybko. Rozdziały były krótkie (czasami za krótkie...) i było ich aż 80, przez co czytało się ją ekspresowo. I nie powiem epilog zaskoczył, ale po przeczytaniu go zastanawiałam się, co ona tam robi i jaki jest jego sens. Wynika z niego, że szykuje się drugi tom, ale z bólem serca muszę przyznać że po niego nie sięgnę...