Alexis Pauline Gumbs

Opis Wydawnictwa Współbycie na IG zawiera te słowa: „literatura przenikań, przestrojeń i przeobrażeń” i „Niezatapialne” są świetną manifestacją misji wydawnictwa. Gumbs tworzy książkę w formie, której się jeszcze nie spotkałam. Tak wnikliwie przenika, przestraja i przeobraża życie ssaków morskich, że człowiekowi wstyd, że wcześniej tego nie widział czy nie wiedział. „Okazało się, że język dewiacji i oczerniania (choćby termin „młodociani włóczędzy” używany do opisywania kapturników morskich),niezręczne przypisywanie płci na podstawie binarnego podziału oraz niedorzeczna kryminalizacja ssaków, które wymknęły się biologom, przesiąknęły do tego, co zwykło się nazywać neutralnym językiem naukowym przewodników morskich. Sięgając po te książki, chciałam dowiedzieć się jedynie, który wieloryb to który, zostałam jednak skonfrontowana z kolonialnymi, rasistowskimi, seksistowskimi, heteropatriarchalnymi, kapitalistycznymi konstruktami.” „Niezatapialne” zapadają w pamięć za swoją oryginalność przemyśleń. Ta książka to międzygatunkowa korelacja wnosząca hymn ku przetrwaniu. Rozedrgane wzruszenie poprzez pisanie o ssakach, języku naukowców, który próbuje chować się za stroną bierną, a tak naprawdę nigdy nie może pozostać obojętny. Autorka przybliża nam losy ssaków morskich jednocześnie zwracając się do nas, osób żyjących wspólnie na tej planecie, które są współodpowiedzialne za losy tych niewidocznych na co dzień istot. Gumbs ujęła mnie swoją wnikliwością i snuciem nici połączeń tematów queerowości, kultury oraz historii Afroamerykanów z nietolerancją, rasizmem i powolnym zanikaniem drogocennych gatunków. Każdy z rozdziałów przemawia do nas rozpoczynając się w formie rozkazującej typu „zejdź głęboko” lub „szanuj swoje włosy” a kończąc się na swego rodzaju medytacji i wyznaniu miłości do wszechświata. O tym dla kogo jest ta książka, najlepiej pisze sama autorka: „Napisałam tę książkę z myślą o was, towarzyszki, które przychodzicie na konferencję Allied Media, które wczytywałyście się kiedyś w „make/shift” i „Left Turn” i które biegle posługujecie się mediami społecznościowymi. Napisałam ją z myślą o was, marzycielkach, zamieszkujących wybrzeże i zastanawiających się nad znalezionymi tam kośćmi wielorybów. Napisałam ją z myślą o tych z was, które lobbują w ONZ-ecie w sprawie ekologii głębokich oceanów i tego, co jest potrzebne, aby ją uszanować. I o tych, które nie mogą powstrzymać się od płaczu, gdy czytają codzienne wiadomości. I o was, które czujecie się odcięte od natury. I o was, osobach, dla których natura jest życiowym priorytetem. I o nas, ludziach zaniepokojonych kryzysem klimatycznym.” Dlatego trudno tak naprawdę przejść obok niej obojętnie.