Cytat dnia
(...)Czy to przypadek, że odwracasz wzrok, przechodząc obok lustra? Zastanawiasz się, jak bardzo się zestarzałeś przez ostatnie tygodnie. Ni...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Transatlantyk 2010 Sara Różewicz 
Powieści na jej temat w końcu doczekała się jedyna persona polskiej polityki, która zasługuje na miano postaci literackiej (czy autor tej myśli kryje się pod pseudonimem Sary Różewicz? Kto wie...). Oniryczny, polityczny dreszczowiec, który stara się być osadzonym w realnych warunkach Smoleńska, wyborów prezydenckich w 2010 roku i towarzyszących im wydarzeń - zwłaszcza pewnej równie brawurowej co dramatycznej mistyfikacji. Kto jednak tamte chwile dobrze pamięta, sporo o nich poczytał bądź nawet był ich naocznym świadkiem, może być nieco zawiedziony, bo powieść sili się na realizm, który gubi osadzenie w faktach w dziwny sposób, nie wygląda to bowiem na element fikcjonalizacji, a raczej na pewien rodzaj niedbałości. Historia ta bowiem jest oczywiście bardzo sfikcjonalizowana, co pozwala uwydatnić jej egzystencjalną i humanistyczną głębię, której nie da się jej odmówić, chociaż punkt wyjścia ma głęboko osadzony w prawdzie - co czyni ją poruszającą i frapującą. Rzemieślniczo język powieści jest prosty, wręcz minimalistyczny, chwilami jest to drażniące bo zakrawa wręcz na czytankowość, ale atutem jest to, że na pewno nie mamy tu do czynienia z egotycznym przerostem formy, który mógłby zabić taką historię. Kontekst gombrowiczowskiego "Transatlantyku" jest interesująco uchwycony i bardzo wprawnie wkomponowany w całą konstrukcję i sprawia, że "Transatlantyk 2010" jest książką naprawdę ciekawą, która eksploruje temat o dużym literackim potencjale, za który w końcu ktoś się zabrał. Ukrywający się pod pseudonimem autor nie popada też na szczęście w politykierstwo bądź liberalne histeryzowanie, choć momentami daje upust swojej pogardzie do pierwowzoru głównego bohatera, co nieco wytrąca z równowagi, ale na szczęście nie rzutuje na wymowę całej powieści. Na plus również interpretacja audio Jacka Braciaka - zawsze dobrze go posłuchać i cieszy, że będzie on centralną postacią ekranizacji. Jeszcze przy tej okazji o "Transatlantyku 2010" zapewne sporo usłyszymy.
Transatlantyk 2010 Sara Różewicz
Miałem przyjemność czytania przedpremierowo i muszę przyznać, że cieżko było. Z kilku względów. Po pierwsze: początek. Dużo w nim błędów językowych i przede wszystkim pomieszany narrator. Łatwe do poprawienia i mam szczerą nadzieję, że do premiery zostaną wszystkie te błędy wyłapane i poprawione.
Po drugie: imiona głównych bohaterów. Zupełnie mi nie pasujące do fabuły i przede wszystkim kłócące się z moim światopoglądem. Natomiast coś co mnie irytowało stawiało też ważne pytania; i tu dochodzimy do trzeciego punktu dlaczego ciężko się to czytało. Tak wiele pytań, a tak mało odpowiedzi. Typowa wojna na fake newsy. Od niemal 14 lat jesteśmy okłamywani. Jedyna słuszna partia przyjęła jedyną słuszną hipotezę. A lektura w tym miejscu stawia mnóstwo pytań zaczynających się od "a co jeśli...."
Wracając do samej fabuły. Brawa za pomysł. Fikcja w nieco zabawny ale przede wszystkim logiczny, przemyślany sposób łączy się z prawdziwymi wydarzeniami. Wiele detali które nie tylko są odzwierciedleniem rzeczywistości, ale również niejako drogowskazami dla dalszej części lektury.
Osobiście, najbardziej podobały mi się fragmenty ukazujące polskie elity. Zawsze gotowe do działania, stawiające Naród na pierwszym miejscu. Oczywiście pod warunkiem, że nie trzeba rezygnować z wygody, panienek i chlania.
Podsumowując, uważam, ze jest to obowiązkowa pozycja dla każdego dorosłego Polaka, troszczącego się o losy Ojczyzny. Pozycja, która nie jest łatwa, choć pisana dość prostym jezykiem, ale jest bardzo ważnym głosem. I chyba najważniejsze, pozycja pokazująca, że nie każdy dał się stłamsić, zagłuszyć, zastraszyć i zbałamucić świcie najczcigodniejszych mędrców mego Narodu.
