Alicja Górzyńska

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, a dzisiaj nieco ją sobie przypomniałam. Teraz tak sobie myślę, że jest w niej sporo sprzeczności. Niby wpierw poznajemy postać kobiecą, jej odrobinę życia, opisy swoich trudności i nagle na jej drodze wyrasta przystojny mężczyzna. Wiemy, że ona nie chce się z niczym spieszyć, gdyż zakończony wcześniej związek nie pozostawił po sobie niczego dobrego, jednak jej ciało ignoruje wszystkie zahamowania i ciągnie pomimo strachliwych przekonań z jej głowy. Kolejnym przykładem jest większa ilość opisów jej codzienności, zwyczajnych schematów i ponownie spotykają się razem. Idąc na spotkanie, które jest czarujące, gdzie sami wpadamy w klimat romantyzmu i nagle wydarza się coś, że ona ucieka od niego z hukiem. Nie chodzi o to, że były to mniej ciekawe sytuacje, tylko właśnie o to, że w ogóle nie można było ich przewidzieć. Nie znalazłam tutaj niczego, co byłoby oczywiste i to właśnie spodobało mi się najbardziej. Nie był to typowy romans, ale powieść obyczajowa z jego wątkami. Emocje pojawiały się tylko w elektryzujących scenach, a zwyczajne codzienne rzeczy nieco potrafiły się dłużyć. Takim przebudzeniem w treści była przeszłość Mateusza, która przerażała Izę. Było to dla niej trudne, gdyż sama miewała swoje ograniczenia i jakby reagowała zbyt impulsywnie na sytuacje, które nie zawsze były tak wielkim szokiem, jaki widziała i odczuwała ona. Tak naprawdę nie wiedziałam jak ta opowieść się zakończy, kiedy skończą się lęki i czy uda się wszystko naprostować. To jednak powodowało, że bardzo szybko chciałam ją skończyć, dojść do etapu w którym powinno już być dobrze. Ale czy tak się stało? Ciekawym dodatkiem były tu ich rozmowy prowadzone przez smsy wyróżnione grubym drukiem. Nadawało to postaciom nieco młodości, takiego pokazania, że kiedy jedno ciągnie do drugiego, to nawet najzwyklejsza rzecz potrafi cieszyć i być zajmująca. Bohaterzy byli ładnie opisani, tylko szkoda, że druk w książce był mniejszy. Życzę każdemu, żeby doznał uczucia bycia we właściwym miejscu z właściwą osobą. To takie piękne! Przeczytajcie, bo warto:-)