Xiao Hong

Chińska literatura po polsku, która dodatkowo jest przystępna, to wciąż rzadkość. Większość tego, co pojawia się na polskim rynku ma naprawdę wysoki próg wejścia i mam wrażenie, że w większości wymaga znajomości historii i kultury Chin (np. Yan Lianke, którego zresztą bardzo cenię). Od wydawnictwa Yumeka dostaliśmy za to zbiór, który jest w dużej mierze uniwersalny: chociaż niektóre rzeczy nie mogłyby wydarzyć się w innym zakątku świata („Jeż”!),to jednak przesłanie, jakie niosą te opowiadanie, jest w stanie trafić do każdego. Bardzo przypadła mi do gustu pierwsza historia, opowieść o niespełnionym artyście na dziwnej imprezie. Coś, co wydawało się zapowiadać tragedię, kończy się farsą. „Dłonie” to historia o biedzie i wykluczeniu, muszę jednak przyznać, że dla mnie trochę zbyt prosta. Być może za dużo się naczytałam za młodu historii, w których główni bohaterowie byli marginalizowani z powodu swojego ubóstwa, nie umniejsza to jednak temu opowiadaniu. „Dziennik gubernatora prowincji” Tie Ning (znanej z wydanych w Polsce „Kobiet w kąpieli”) to historia trochę tragiczna, a trochę zabawna. Najbardziej podobały mi się rozważania na temat skarpet (wszak bohaterowie pracują w Postępowej Fabryce Skarpet!) i cała smutna lecz także i absurdalna przygoda Meng Beijinga z warzywami. Kolejne opowiadanie, chociaż widziałam, że zazwyczaj wskazywane jest jako najlepsze, podeszło mi trochę mniej. Oczywiście, czytało się bardzo dobrze, jednak mnie nie zachwyciło. Zdecydowanie spodobał mi się za to klimat „Świętego Dequana”, który pozostaje jednym z moich trzech ulubionych tekstów z tego zbioru. Na pierwszym miejscu znajduje się za to „Jeż”. Historia ducha nieśmiertelnego Bai, dręczącego głównego bohatera i jego wuja to wspaniałe połączenie absurdu z lekką nutką grozy i obyczajowym tłem. „Niedopasowani” to wspaniała okazja, by rozpocząć przygodę z literaturą chińską – jeśli ktoś jeszcze jej nie zaczął – a dla pozostałych, aby zaznajomić się z autorami, połowa z nich nie była bowiem jeszcze tłumaczona na język polski, o ile mi wiadomo. Dzięki przekładom Magdaleny Stoszek-Deng i Marty Torbickiej opowiadania czyta się szybko i zainteresowaniem, a wiele scen pozostaje w pamięci.