Wspo­mnie­nia, które przez całe lata trzy­ma­ła pod klu­czem, przy­pu­ści­ły gwał­tow­ny szturm na jej świa­do­mość i mu­sia­ła wy­ko­rzy­stać całą siłę woli, by po­now­nie za­mknąć je w klat­ce na dnie mózgu.

Ale umysł ludzki działa w taki sposób, że czasem ze strachu robi się rzeczy, których nie chce się robić." .

Nie można się poddawać tylko dlatego, że dalsza walka jest niełatwa. Życie jest pełne trudności i wyzwań. 9...) Ciągle coś jest nie tak, ciągle się czegoś boimy i obawiamy się, że popełnimy błąd i przegramy. Ale nie wolno po prostu zaakceptować porażki. Nie wolno się poddawać. Trzeba walczyć do samego końca." .

To głęboka depresja, która zmienia postrzeganie świata. Niekoniecznie odbiera uśmiech i siłę, by wyjść z domu, ale napędza człowieka w paskudny, niemożliwy do odparcia sposób. W pewnym momencie uczucie złości jest jak narkotyk. Pozwalasz mu sobą sterować, odpychasz każdą inną emocję, szczególnie pozytywne, bo kiedy zaczynasz czuć się lepiej, masz wyrzuty sumienia. To spirala, bo wściekasz się na siebie, że się wściekasz, a potem wściekasz się jeszcze bardziej." .

Uśmiechała się przy tym błogo, bo naprawdę lubiła chwilę takie, jak ta - kiedy pozwalała porwać się cudzym opowieściom, odrywając się od własnych myśli i przeżyć." .

Są pewne sce­na­riu­sze, o któ­rych roz­my­ślam od dnia, kiedy się po­zna­li­śmy. A ty, cóż, ty je­steś ko­bie­tą bez serca.

Pa­no­wie ła­ska­wie się od­pie­przą, ale pani musi wie­dzieć, że jej przy­ja­ciel może jesz­cze do­stać po gębie, jeśli nie bę­dzie się za­cho­wy­wał.

Moje dziec­ko pew­nie uro­dzi­ło­by się od razu z ta­tu­ażem.

Wiem, że Maja bę­dzie naj­wspa­nial­szym dziec­kiem na świe­cie i po­ko­cham ją jak ni­ko­go, ale… nie po­my­śla­ła­bym nigdy o ad­op­cji, gdy­bym mogła zajść w ciążę.

Nor­mal­na ro­dzi­na to taka, gdzie lu­dzie dbają o sie­bie na­wza­jem, ko­cha­ją się i wspie­ra­ją.

Chcę, żebyś na­uczy­ła ją, jak ważne jest bycie sobą – cią­gnę­ła Ka­ro­li­na. – Żebyś na­uczy­ła ją, że bycie kimś ory­gi­nal­nym nie jest złe, jeśli tylko jest się szczę­śli­wym.

Po­tra­fisz roz­pę­tać pie­kło i wyjść z tego zwy­cię­sko.

Za­mie­rza­ła zo­stać matką i wcie­la­ła swój plan w życie.

Szkla­na trum­na na­bie­ra­ła cięż­ko­ści, wbi­ja­ła się nie tylko w jej dło­nie, nogi i ra­mio­na, ale też w klat­kę pier­sio­wą, unie­ru­cha­mia­jąc ją, unie­moż­li­wia­jąc za­czerp­nię­cie tchu.

Jest jedną z tych dziew­czyn, o któ­rych cho­ler­nie trud­no prze­stać my­śleć.

Cisza zo­sta­ła zmą­co­na i gdyby kto­kol­wiek się tam wów­czas znaj­do­wał, byłby roz­dar­ty mię­dzy ulgą a prze­ra­że­niem na myśl o tym, co też może zbli­żać się do niego w tym prze­ra­ża­ją­cym miej­scu.

Ciem­ność wy­peł­ni­ła się za­pa­chem stra­chu i zda­wa­ła się pul­so­wać w rytm bicia serca bie­gną­ce­go.

Prze­ży­ła tu mnó­stwo do­brych chwil i chcia­ła o nich pa­mię­tać, ale wszyst­kie zo­sta­ły przy­ćmio­ne tam­te­go dnia, kiedy świat sta­nął na gło­wie.

Czas jest za­baw­nym urzą­dze­niem – po­my­śla­ła roz­ba­wio­na. – Naj­pierw pędzi na zła­ma­nie karku, ale potem zwal­nia, jakby ha­mo­wa­ny ba­la­stem prze­ży­tych przez czło­wie­ka lat.

Z moją za­ba­wecz­ką za­ba­wa jest dużo za­baw­niej­sza.

Ona lubi ucie­kać z łóżka, kiedy facet jesz­cze śpi.

Z re­gu­ły po ty­go­dniu zna­jo­mo­ści ona jest z po­wro­tem sama, a teraz po ty­go­dniu przy­wio­zła cię tutaj. Cho­le­ra… .

Odgłos gitary narastał, a skradające się przyjaciółki zwolniły i pochyliły się odruchowo. W pewnej chwili Pola zatrzymała się, obejrzała i zachichotała. - Wyglądamy jak szpiedzy z kreskówek - wyszeptała. - Przygarbione i zaczajone. River się uśmiechnęła. I spoważniała sekundę później, gdy do muzyki gitary, napływała ku nim coraz wyraźniej, dołączył śpiew. Czysty dziewczęcy głos, którego nie znały.

Pola sięgnęła dłonią w stronę najbliższej, ale jej palce przeniknęły przez czarną nutkę jak przez powietrze. Sapnęła ze zdumieniem i spojrzała na Maję. Napotkała jej wzrok, skupiony i niepewny. W chabrowych oczach lśnił lęk. - Nie są prawdziwe - powiedziała. - Pająki też nie były. życia. Zamrugała i wtedy wszystkie nuty znikły, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Pola spojrzała w dół i zobaczyła je na dywanie, nieruchome i pozbawione Oddychała szybciej niż zwykle, ale nie bała się. Była zachwycona.

Normalna rodzina to taka, gdzie ludzie dbają o siebie nawzajem, kochają się i wspierają. To, kto był w ciąży, nie ma tu znaczenia.

Potwór rósł w siłę. Widziały to od tygodni, nabierał mocy i realności. Bezkształtna masa, która przerażała swoim wyglądem, ale też umykała przed światłem, stawała się z czasem bardziej materialna i odporna. Slepia i paszcza to jedno, lecz przecież ostatnio demon nauczył się formować kończyny.

Zawsze wiedziała, że robale potrafią przeciskać się przez ciasne szczeliny, takie, z których istnienia człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy - ale to już była przesada.

Tylko pogoda... bezczelna pogoda, sterowana przez najwredniejsze z kosmicznych sił, wciąż mogła wszystko zepsuć. Bo co za frajda z jedzenia waty cukrowej, jeżdżenia karuzeli albo rzucania do celu, jeśli człowiekowi pada na głowę?

Zupełnie się tego nie spodziewała. Plan był prosty: iść pod dom, wyczuć magię i wrócić. Dokładnie to zamierzała zrobić, bo dobrze wiedziała, jak niebezpieczne jest dla niej przebywanie w Limbo. Dlatego chciała załatwić sprawę jak najszybciej i zapomnieć o tym miejscu.

Rzeczywistość uderzyła w nią nadmiarem bodźców.