Maria Adolfsson

Pierwszy tom sagi o Wyspach Doggerlandzkich (po polsku Bergamutach) przeczytałem, a w zasadzie wysłuchałem w marcu. Słuchałem go głównie w samochodzie i do dzisiaj tkwią w mojej wyobraźni obrazy, które plastycznie odmalowywała Maria Adolfsson. Pamiętam, że byłem dość mocno rozczarowany, kiedy okazało się, że wyspy są prawdziwie uniwersum wykreowanym przez autorkę i nie ma szans zobaczyć miejsc, które stały się tłem dla historii. Tak jeździłem wraz z Ann Cleves po Szetlandach - z innymi autorami po wielu innych miejscach. Tu było inaczej i mimo drobnego rozczarowania dałem się porwać. Drugi tom znalazłem już tylko w formie ebooka i początkowo nie potrafiłem odtworzyć w sobie tego samego klimatu, ale im dalej w las - a w zasadzie im bardziej na północ wysp - tym było ciekawiej i przyjemniej. Bałem się rozczarowania, które czasem towarzyszy seriom i drugim częściom tymczasem z dużą satysfakcją odkryłem, że książka sprawia mi jeszcze większą przyjemność niż część pierwsza. Niebanalna historia, staranny warsztat i równie starannie wykonany research. Główna bohaterka niepozbawiona słabości i indywidualizmu ale nie epatująca spektakularnymi upadkami czy posuniętą do granic dobrego smaku i prawdopodobieństwa ekstrawagancją. Urzekła mnie dynamika finału, a raczej jej powściągliwość. Dużo emocji, uczuć i ponownie plastycznie malowanych obrazów, które pozwalają współodczuwać lęki i poczucie zagrożenia pani komisarz a wydarzenia elegancko odsączone z niepotrzebnej brawury, nieprawdopodobnej dynamiki czy dramaturgii. Ładnie i zgrabnie. Polecam.