Matka, podobnie jak jej dziecko, uwewnętrznia i przechowuje w pamięci proceduralnej przeżycia kontaktu jej ciała-z-innym. To, jak matka doświadcza swojego ciała, wpływa na to, jak traktuje fizyczność dziecka. Matki niemowląt, których styl przywiązania określa się jako lękowy, często demonstrują niechęć do bliskiego kontaktu fizycznego (Ainsworth i in. 1978). Zwraca uwagę, że ilość dotyku nie pociąga za sobą obserwowalnych konsekwencji, znaczenie ma za to sposób, w jaki dziecko jest trzymane - na przykład, czule czy niezręcznie. Autorka odkryła znaczącą korelacją relacjonowanego przez rodzica doświadczenia odrzucenia w dzieciństwie przez własną matkę z późniejszą awersją do fizycznego kontaktu z dzieckiem. Doznanie fizycznego kontaktu z niemowlęciem prawdopodobnie obudzi latentne prymitywne odczucia, fantazje, pragnienia i lęki matki będące odbiciem jej własnych przeżyć wczesnodziecięcych. Innymi słowy, to, co matka widzi, patrząc na dziecko (oczywiście, ten wniosek odnosi się także do ojca) - niezależnie od tego, czy może ona dopuścić dziecko do fizycznego i psychicznego bliskiego kontaktu - zależy od jakości relacji zapisanej w niej, a w szczególności od jakości powiązań między jej wewnętrznymi rodzicami oraz od jej relacji z tymi wewnętrznymi postaciami. To, jak dziecko doświadcza swojego ciała, podlega więc wpływowi tego, co przeżywa ono jako stosunek matki(innego) do jego fizyczności (Laufer, 1981). Z kolei na nastawienie matki do ciała dziecka wpływają jej odczucia związane z własnym ciałem. Jeżeli matka lub ojciec mają problemy w tym obszarze, ciało dziecka może stać się odbiornikiem ich projekcji.