Gorączka

Mi sie podobalo, zgrabne nawiázanie do bohaterki poprzedniej serii Savanah i do sprawy smierci syna glównej bohaterki. Czy Agnes popelnila blád typujác morderce? Uroczy Liam grajácy na Ukalele i jego szaleni rodzice. Narkotyków tu sporo, czy one przyczynily sie do smierci producenta muzycznego? Krotkie i na temat. Polecam.

Październikową atmosferę w December dominowałyby przygotowania do imprezy halloweenowej, z jakiej miasteczko słynie, gdyby nie nowe przypadki zabójstw. „Szesnaście morderstw w ciągu raptem kilku miesięcy miesięcy?” - nie może się nadziwić przewodnicząca rady miejskiej Claire Olofsson, która kiedyś uważała, że December jest jednym z najbezpieczniejszych miejsc w Szwecji. Jest z pochodzenia Amerykanką, niegdyś dumną, że udało jej się przeszczepić na lokalny grunt porządki zza oceanu. A źe przy okazji razem ze swą przyjaciółką, szefową policji Moną Ott Öster, zmuszone były wejść w rozmaite układy, korzystne dla siebie finansowo … Najnowszymi śmiertelnymi ofiarami są członkowie milicji Toma O’Connora, stąd przypuszczenie, źe jest to odwet za rozgromienie gangu Lwów Afryki. Dość wcześnie dowiadujemy się, kim jest przybyły do December egzekutor wyroku na ludzi Toma. Stopniowo wychodzą na jaw różne powiązania między bohaterami, psycholożką Kim Kordall, Majorem czyli kobietą rządzącą kolonią bezdomnych, Tomem, siostrą zabitego przez Lwy Afryki Somalijczyka, Fadumą, i zawodowym zabójcą. Jedynie poszukiwania żony i synka, prowadzone przez sztokholmskiego policjanta Johna Wagnera, jakoś nie mogą ruszyć z miejsca. Jak zwykle z zainteresowaniem słuchałam audiobooka w wykonaniu Mateusza Drozdy.

Chyba najlepsza zaraz po trzecim tomie. Dobrze poprowadzona narracja, na początku lekko chaotycznie, ale później już można było łatwo ogarnąć co jest co. I kto jest kim. Nadal są to średnie kryminały, więc moja ocena się nie zmienia, ale zdecydowanie drugi najlepszy tom w serii.

Znalezione ciało dogorywającego człowieka przedstawia koszmarny widok - pozbawione jest kończyn. Tropy prowadzą do sekty Słońca i Baltazara. Jej rozpracowywanie stanowi wiodący ale niejedyny element przesiąkniętego złem krajobrazu December, w którym jak w soczewce skupiają się odpryski chyba całej patologii współczesnego świata. Lyckan, przemysłowe obrzeża miasta zajmują bezdomni, którymi rządzi kobieta zwana Majorem. Po rozgromieniu gangu Lwów Afryki prym w handlu narkotykami wydaje się dzierżyć milicja Toma O’Connora. Huta Ackermanów nadal jest źródłem toksycznych odpadów. Przemocowi faceci nie przestają maltretować swoich kobiet. Choć śmierć w December zbiera bogate żniwo, a policja prędzej lub później - w dużej mierze dzięki Johnowi Wagnerowi i Kim Kordell - odkrywa całą prawdę, przestępstwa nie zostają sprawiedliwie ukarane, łańcuch zbrodni nigdy nie zamiera …

Biblioteka kojarzy się nam z zacisznym miejscem, gdzie w skupieniu można oddać się rozmyślaniom, czytaniu lub pracy. Dla Anny Claire od teraz trzynasty września kojarzy się z miejscem popełnienia przestępstwa oraz koszmarem jakim stało się odkrycie zwłok. Czytając opis "Morderstwo w piątek trzynastego" byłam bardzo zaintrygowana, bowiem bardzo lubię ten gatunek literacki, a miejsce przestępstwa oraz wiek i zachowanie dziewczyny zdawały się ogromnie absorbujące. Pierwsze strony utrzymywały moje zainteresowanie, później niestety się to zmieniło. Anna jest ósmoklasistką, a jej najlepsza przyjaciółka jest od niej dwa lata młodsza. Jej tata pracuje dla policji, więc zainteresowanie tematami działalności przestępczej nie jest niczym wyjątkowym w jej przypadku. Niestety sama postać Anny, jak i jej przyjaciółki oraz taty do mnie nie przemawiają. Nie jestem w stanie uwierzyć w ich spójność ze względu na zachowanie oraz postawy jakie przyjmują. Postępowanie Anny jest bardzo dziwne, momentami brakuje mu uzasadnienia. Z jednej strony jest to zrozumiałe, ponieważ minione wydarzenia mogły być dla niej traumatyczne, jednak nie zmienia to faktu, że jest dla mnie bardzo mało przekonująca. Podoba mi się pomysł na książę i rozwiązanie zagadki, niestety nie przemówił do mnie styl pisania autorki. Nie mam tutaj na myśli narracji, a sposób oddawana i ukazywania emocji oraz motywację działań bohaterów. Czytając kryminały zawsze rozwiązuję zagadki z bohaterem. Nie inaczej było podczas lektury "Morderstwa w piątek trzynastego" dlatego bardzo irytujące było dla mnie, kiedy drobne szczegóły nie pasowały do siebie. Na jednej ze stron pada określenie "miesiąc", a za kilka stron mowa jest o "tygodniu" w kontekście do tej samej sytuacji, co ma wpływ na tworzenie listy podejrzanych, ustalenie alibi. Największym rozczarowaniem było dla mnie zakończenie i nie mówimy o rozwiązaniu sprawy kryminalnej, a o wydarzeniach tuż po. Rozumiem, że nie każda sprawa musi mieć szczęśliwe zakończenie w sądzie, jednak to na jakie rozwiązanie zdecydowała się autorka zupełnie mnie nie satysfakcjonuje. W opisie tych wydarzeń widoczny jest zbędny pośpiech oraz lekceważące podejście zarówno do postępowania sądu, jak i głównej bohaterki. Ostatnie strony są zapowiedzą kolejnej tajemnicy w życiu Annie, tym razem związanej z jej mamą. Sama nie wiem, co myśleć o tej książce. Z upływem czasu mam coraz większy problem z jej oceną, ponieważ z jednej strony mamy naprawdę dobry pomysł na akcję oraz jej rozwiązanie, a z drugiej strony mówimy o bohaterach, którzy zupełnie mnie do siebie nie przekonują. Chciałabym przeczytać kolejną książkę autorki, aby sprawdzić, jak tym razem polubię się z bohaterami.

Było już dziesiątki razy- w książkach, filmach: maltretowana żona ucieka przed mężem tyranem. I tak jest przez 3/4 tej powieści. Zwrot, który później następuje trochę to wszystko ratuje, ale tylko trochę. Tym razem autor niezbyt się popisał - może wydawca upominał się o zwrot zaliczki za nowy produkt ? Acha. i jeszcze najzabawniejszy fragment: uciekająca trójka bohaterów zabezpiecza kryjówkę, to ścisłe umysły więc pomyśleli o wszystkim. I naraz przez okno widzą samochód znajomego. Więc co mówią i robią: "Wyjdźmy wszyscy przed dom, żeby go powitać".

#books_consumption_2025: 060 Życie nie oszczędza ani Michaela Sandera, ani Lene Jensen (teraz już w stopniu młodszej inspektor). Skoro zaś ta para dostaje srogo w kość, to i postacie drugoplanowe – jak choćby komendantka główna policji Charlotte Falster, współpracujący z Lene nerd i komputerowy magik Bjarne, czy choćby siostra Micheala – Ida. Fabularnie historia osnuta została wokół międzynarodowej korporacji zajmującej się m.in. wydobyciem paliw kopalnych, odkrytym wielkich złóż gazu łupkowego i ropy na Grenlandii, powiązań tak wielkiego biznesu zarówno z rządami różnych państw (a jednym z tych państw są… Chiny),zamordowaniem głównego geologa Nobel Oil, zniknięciem wrażliwych danych, jak również poszukiwaniami mocno nieuchwytnych ekoaktywistów (choć dla niektórych są to ekoterroryści) z grupy Wojowników Posejdona… Akcja zaczyna się od wysokiego C i – jak można się było spodziewać po dwóch poprzednich częściach – nie zwalnia. Jeżeli zaś chodzi o prywatne losy, to autor wręcz z upodobaniem nie szczędzi bohaterom kolejnych perypetii. Biorąc zaś pod uwagę nakreślone i konsekwentnie utrzymywane główne rysy charakterów tej dwójki, to również w tej warstwie można się spodziewać, że łatwo i przyjemnie nie będzie. Nie będzie to też spoilerem, że rzeczywiście nie jest. Zarówno jeżeli chodzi o reakcje i działania Michaela, jak i Lene, ale też i perypetie siostry Michaela, życie zawodowe i jego wpływ na życie prywatne Charlotte Falster i jej męża. Nie zgodzę się też z opiniami, że bohaterowie odkrywają coś wyłącznie przypadkiem, dają się przy okazji nieźle poobijać, a przy okazji nie ma między nimi żadnej chemii. Moim skromnym zdaniem – gdyby żadnej chemii między tą dwójką nie było, to by sobie tak na nerwy skutecznie nie działali… :D Opisy zaś krajobrazów oraz aury samej Danii czy Grenlandii… W poprzednich tomach stanowiły istotne tło i część opowieści. Tak jest również i w „Górze kłamstw”. W świecie wielkiej finansjery czy polityki się nie obracam, ale przyjęte w historii pobudki, motywy różnych działań oraz ich żelazna, acz bezwzględna logika również wydają mi się wiarygodne. Innymi słowy – 7/10 dla mnie utrzymane.

Chyba najlepsza powieść z całej serii. Wracamy do przeszłości pani prokurator Gabrieli Seredyńskiej, a konkretnie do przeszłości jej ojca. Jesteśmy w okolicach Olsztyna. Pani prokurator drąży tajemnice związane ze śmiercią jej ojca. Ufa lisom noszącym w zębach kawałki ludzkiego ciała. Mieszka w pensjonatach, których pełno w takich rejonach. Boryka się z traumą nieprzepracowanej relacji z ojcem. Powrót do własnej macierzy i odkrywanie jej tajemnic to główny "silnik" tej historii. Największy minus to niestety zakończenie, takie trochę sztampowe i na swój sposób mało wiarygodne.

Kontynuacja losów dwojga detektywów, którzy śledztwo tym razem prowadzą wspólnie. Typowy, skupiony na dochodzeniu kryminał amerykański, napisany przez polską autorkę w taki sposób, że mnie sztucznością tej sytuacji nie razi. Akcja w miarę realistyczna, rozwiązanie choć niewątpliwie naciągane, ale przynajmniej sensowne. Można czytać.

„Możemy postanowić, kim będziemy gardzić, ale nikt nie ma wpływu na to, kogo kocha.” Podczas swojego pierwszego dyżuru młody policjant Walter O’Brien trafia na miejsce zbrodni, gdzie znajduje ciało mężczyzny oraz dwudziestoletnią Amy Archer. Dziewczyna była więziona i torturowana, a zabójstwa dokonała w obronie własnej. W drodze do szpitala niespodziewanie ucieka. Z upływem lat odnalezienie Amy staje się dla Waltera obsesją. W końcu odkrywa, że nie tylko on próbuje ją odnaleźć, ponieważ zaginionej dziewczyny szukają również agenci FBI. Książka „Śmierć czarnej wdowy” autorstwa Jamesa Pattersona i J. D. Barkera dość długo czekała u mnie na swoją kolej. W końcu postanowiłam po nią sięgnąć, głównie z ciekawości autorskiego duetu. Twórczość J. D. Barkera znałam już wcześniej, natomiast z książkami Jamesa Pattersona nie miałam jeszcze styczności. Szczerze mówiąc, spodziewałam się raczej klasycznego kryminału. Tymczasem otrzymałam opowieść, która momentami przypominała klimat Archiwum X, z nutą tajemnicy, napięcia oraz elementami, których nie da się łatwo wytłumaczyć. Fabuła skupiała się wokół serii zagadkowych wydarzeń oraz śledztwa, odsłaniając stopniowo kolejne, zaskakujące fakty. Początkowo wszystko wyglądało jak typowa sprawa kryminalna, jednak wraz z rozwojem wydarzeń pojawiało się wiele nowych pytań. Autorzy stopniowo odkrywali kolejne tajemnice, a akcja potrafiła przyspieszyć w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki temu książkę czytało się naprawdę szybko. Narracja była bardzo dynamiczna, między innymi dzięki krótkim rozdziałom. Historia skupiała się na głównym bohaterze, który nie potrafił odpuścić sprawy i bardzo angażował się w jej rozwiązanie. Jego determinacja z czasem zaczęła przeradzać się w obsesję, a potrzeba poznania prawdy prowadziła go coraz dalej w świat pełen sekretów oraz niewyjaśnionych zdarzeń. Mimo że rzadko sięgam po książki z wątkami paranormalnymi, ten tytuł ma w sobie coś przyciągającego. Być może to klimat albo sposób prowadzenia fabuły, ale opowieść naprawdę wciąga, sprawiając, że chce się czytać dalej i dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy. Polecam szczególnie osobom, które lubią historie w stylu Archiwum X, gdzie śledztwo miesza się z tajemnicą, a granica między tym, co logiczne, a tym, co niewyjaśnione, zaczyna się zacierać. Moja ocena 7/10

Kolejna książka jednego z moich ulubionych autorów z niesamowicie zgraną(może nie do końca w tej części) parą policjantki i konsultanta. Akcja od początku toczy się szybko i zmierza do końca jak expres. Nie ukrywam, że bardzo lubię literaturę skandynawską, a Jacobsena można śmiało porównać z Mankellem. Polecam całą serię i zapewniam, że nikt nie zaśnie z nudy.

"Pochłonięte" zaciekawiają nie tylko tytułem, ale również intrygują mroczną okładką. To klimat, który lubię i chętnie sięgam po ten gatunek, chociaż można się nieźle naciąć, bazując wyłącznie na tych wytycznych. Szczególnie w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z debiutem, jak w przypadku tej powieści. Jest to debiut napisany w ramach stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Białegostoku z 2020 roku. Czy warto było po nią sięgnąć? Akcja powieści rozgrywa się na ulicach Białegostoku. Kiedy w tunelu łączącym dwa budynki szpitalne zostają znalezione zwłoki kobiety, na miejscu zbrodni pojawia się prokurator Robert Narwiański. Na ciele ofiary nie widać żadnych siniaków, nacięć czy innych śladów przemocy. Ma ono natomiast nietypową różową barwę. Wraz z prokuratorem sprawą zajmują się komisarz Sławomir Krupa oraz aspirantka Marta Zalewska. Oprócz policjantów zajmujących się śledztwem poznajemy również Olgę Bukowską. Dziennikarka przyjeżdża do Białegostoku z Warszawy i dołącza do ekipy śledczych w charakterze historyczki, która szperając po archiwach, wyszukuje odpowiedzi na pojawiające się podczas pracy policji pytania. Bo śledztwo prowadzi policjantów w konkretnym kierunku, mocno związanym z czasami II wojny światowej. Szybko okazuje się, że zabita kobieta leczyła się onkologicznie. Liczba ofiar rośnie. Kolejne ofiary znajdowane są w różnych miejscach miasta. Ich ciała zostają w określony sposób ułożone, a ustawki zawierają podpowiedzi dla śledczych. Morderca ma wszystko zaplanowane i konsekwentnie realizuje kolejne punkty, które prowadzą do czegoś, co powoli odkrywają śledczy dzięki historycznym poszukiwaniom Olgi. Autorka poświęciła bardzo dużo miejsca opisom miasta, w którym toczy się akcja. Może nawet momentami było ich za dużo. Inaczej będą reagować na nie osoby, które znają miasto i podążają za pisarką wymienianymi ulicami, a inaczej czytelnicy, którzy Białegostoku nie znają. Mnie trochę wytrącały z wątku kryminalnego. Pomysł na fabułę jest bardzo ciekawy i muszę przyznać, że nie spotkałam się wcześniej z sytuacją, kiedy pisarz wykorzystuje ten raczej rzadko opisywany fragment wojennej historii obozowej. Nie zdradzę konkretów, żeby nie psuć Wam przyjemności z lektury. Oprócz wątku kryminalno-historycznego mamy tu też wstawki obyczajowe, dzięki którym poznajemy bliżej głównie prokuratora Narwiańskiego. Zdziwił mnie trochę wykorzystany przez autorkę język. Nie znam gwary z tamtego regionu, więc nie wiem, czy to na przykład nie jest słownictwo i składnia wykorzystywane właśnie w okolicach Białegostoku. Jaśniste misy lamp, dworzec, który nie został pierwszorzędnie odnowiony, czy dół wypływający zza zakrętu to jedno, ale już "zatrzymania obatelskiego" kompletnie nie zrozumiałam... Finał mnie chyba trochę rozczarował. Nie miałam konkretnych oczekiwań, jednak lubię zamknięte zakończenia, a tutaj jest tak jakby nie do końca wszystko wyjaśnione. Jakby autorka nie miała pomysłu na końcowy fajerwerk, więc zostawiła sprawę wyobraźni czytelników. Jednak z uwagi na ciekawy wątek historyczny uważam, że warto po nią sięgnąć.

„Odwilż” Zuzanny Gajewskiej to książka, która powoli wchodzi pod skórę. Nie krzyczy akcją, nie epatuje brutalnością — zamiast tego buduje ciężką, duszną atmosferę i zostawia czytelnika z uczuciem niepokoju długo po zamknięciu ostatniej strony. Motyw odwilży jest tu czymś więcej niż porą roku. To symbol — pęknięć, sekretów, spraw, które w końcu muszą wyjść na światło dzienne. Autorka pokazuje, że nie wszystkie rany goją się same, a milczenie potrafi być równie niebezpieczne jak przemoc. Najmocniejsza jest warstwa emocjonalna. To kryminał, ale taki, w którym najbardziej boli to, co dzieje się między ludźmi, nie sama zbrodnia. Bohaterowie są niedoskonali, prawdziwi, często uwikłani w relacje, z których trudno się wyrwać. Czytałam tę książkę z rosnącym napięciem, ale też z poczuciem smutku i złości — bo to historia, która mogłaby wydarzyć się wszędzie. „Odwilż” zostawia po sobie ciszę. I pytania. A to dla mnie znak, że była warta przeczytania.

Robin Cook nie schodzi z jakiegoś poziomu w swoich książkach. Ale tutaj nic nie ma nowego. Zgony w szpitalu, podejrzany ktoś ze szpitala, tylko motyw nowy. Nawet sposób działania klasyczny KCl. Może warto wymyślić nowych głównych bohaterów, bo formuła się wyczerpuje. Może ktoś sie pokusi na ekranizację w postaci serialu tych książek.

Lisa Jackson po raz kolejny serwuje nam opowieść o tym, że poczucie bezpieczeństwa we własnym domu to często tylko ułuda. „Blisko domu” gra na naszych najbardziej podstawowych lękach – o bliskich i o to, czy ludzie, których znamy od lat, nie skrywają mrocznego, drugiego oblicza. Akcja rozkręca się, gdy w pozornie spokojnej okolicy zaczynają znikać młode kobiety. Główna bohaterka, Sarah Reston, zostaje wciągnięta w wir podejrzeń, gdy okazuje się, że ślady prowadzą niebezpiecznie blisko jej własnej rodziny. Jackson mistrzowsko (choć momentami przewidywalnie) buduje atmosferę paranoi. Każdy sąsiad staje się podejrzany, każde słowo ma drugie dno, a las otaczający miasteczko wydaje się skrywać więcej niż tylko ciała ofiar. Trochę lepsza niż „Kłamca, kłamca” dzięki bardziej dusznej atmosferze i ciekawszemu wątkowi zaginionych dziewczyn, ale wciąż pozostająca w bezpiecznej strefie stanów średnich.

Ten krótki zbiór opowiadań to moje pierwsze spotkanie z twórczością Cristiana Perfumo. Szczerze mówiąc, rzadko sięgam po tę formę literatury – ale skoro nadarzyła się okazja, to skorzystałem. Autor ma dość specyficzny styl, po którym zostaje... kac. Ale lubię ten rodzaj narracji, więc cieszę się, że przede mną jeszcze inne, tym razem już 'pełnowymiarowe' powieści. PS. Mała ciekawostka – pierwsze opowiadanie było inspiracją do krótkiej ekranizacji (film Million Dollar Room na YouTube). Po obejrzeniu zostawiła mnie ona z jednym pytaniem: WTF?

SERIA Z REDFERNEM Anna Rozenberg A co?! Czy ktoś mi zabroni zrecenzować kilka książek naraz? 😏 Tym bardziej że marzec to miesiąc Ani Rozenberg – dokładnie w marcu pięć lat temu zadebiutowała, a ja właśnie teraz domknęłam pięć ostatnich części serii z inspektorem Redfernem. I tak oto zamknęłam jedną z tych kryminalnych historii, które niby czytasz „na spokojnie”, a kończysz… z książką w ręku o drugiej w nocy. To rasowe, klasyczne krimi. Każda część przynosi nowe śledztwo, nową zbrodnię, nową historię ludzi, którzy w sennych brytyjskich miasteczkach mają zdecydowanie więcej do ukrycia, niż mogłoby się wydawać. A jednocześnie nad wszystkim unosi się duży, osobisty wątek Redferna – sprawa jego przeszłości, zaginionej siostry i tajemniczego Palacza. I właśnie to sprawia, że tej serii nie da się czytać wybiórczo. Tu wszystko się splata, powoli układa i nie daje spokoju. To, co bardzo lubię u Ani, to fakt, że każda część jest trochę inna w tonie. Czasem bardziej klasyczna, czasem bardziej psychologiczna, czasem niemal sensacyjna. Czytelnicy, którzy lubią bawić się konwencją kryminału, bez trudu wyłapią tu różne mrugnięcia do klasyki gatunku – ale nie zdradzę jakie. Zostawiam Wam tę przyjemność. Moimi osobistymi ulubieńcami pozostają „Wszyscy umarli” – za klimat angielskiej prowincji i śledztwo prowadzone w najlepszym stylu tradycyjnego krimi – oraz „Punkty zapalne”, którym już wcześniej dałam moją matczyną szóstkę. Ale ogromne wrażenie robią też dwie ostatnie części. Za konsekwencję, spinanie wątków i odwagę w prowadzeniu historii Redferna aż do samego końca. Ania ma jeszcze jedną cechę, którą bardzo w jej książkach lubię – potrafi wpleść w kryminał małe społeczne obserwacje. O ludziach, o milczeniu, o tym jak łatwo udawać, że czegoś się nie widzi. A Redfern? Powiem Wam jedno. Jeśli zaczniecie tę serię… to przygotujcie się, że skończycie ją szybciej, niż planowaliście. Bo z Redfernem jest trochę jak z prawdą, której szuka. Jak już się zacznie… to trudno przestać.

Skowyt - Maciej Kaźimierczak Na terenie Warszawy dochodzi do serii wyjątkowo brutalnych zbrodnii. Komisarz Robert Foks zostaje wezwany do zamrożonego ciała mężczyzny, z którego usunięto wnętrzności i wyeksponowano w centrum miasta. W niedługim czasie w metrze zostaje znaleziony worek z ludzkimi wnętrznościami. Jest pewne, że sprawa dopiero się rozkręca. W między czasie prokurator Eliza Kowalczyk próbuje rozwiązać zagadkę napaści na przypadkowe osoby. Szybko jednak dochodzi do wniosku że sprawy się łączą. Razem z komisarzem postanawiają połączyć siły. Jednak to co razem odkryją będzie prawdziwym koszmarem i przejdzie ich najśmielsze wyobrażenia. "Skowyt" to druga część serii z Komisarzem Robertem Foksem. Moje kolejne spotkanie z piórem autora uważam za udane i przyjemne. Mało tego kolejny raz autor udowadnia nam, że jest świetny w tym co robi. Napięcie budowane idealnie. Książka praktycznie sama przewraca kartki, maksymalnie ciężko jest się od niej oderwać. Wciąga w wir wydarzeń. Jesteśmy obezwładnieni i chcemy więcej. Bohaterowie skonstruowani w punkt. Zwłaszcza postać głównego bohatera a mowa tutaj o Komisarzu. Słowne przepychanki pomiędzy bohaterami świetne i nie przekombinowane. Dodają całej powieści pikanterii. 'Skowyt' to kolejna perełka kryminalna. Prosty język sprawia że książkę wręcz pochłania się żywcem i za to ogromny plus. Warsztat literacki autora na najwyższym poziomie. Ja jestem pod wrażeniem i to nie małym.