Odmieniec

Zaczélam przypadkiem od tej czésci, bardzo dobrej moim zdaniem. Zaciekawila mnie historia. Agnes to rasowa Pani detektyw, okazuje sie, ze zycie kiedys mocno Já doswiadczylo, tym lepiej wiéc wczuwa sie w psychiké podejrzanych. W sledztwie towarzyszy Jej mlody policjant Otto, którego Jest mentorká. Bardzo mi sié podobalo, bez flaków, przeklenstw, za to krótko i docelowo. Kolejne czesci w kolejce.

Chyba najlepsza zaraz po trzecim tomie. Dobrze poprowadzona narracja, na początku lekko chaotycznie, ale później już można było łatwo ogarnąć co jest co. I kto jest kim. Nadal są to średnie kryminały, więc moja ocena się nie zmienia, ale zdecydowanie drugi najlepszy tom w serii.

Christina Larsson "Sekcja M - tom III" "Sekcja M - tom IV" "Sekcja M - tom V" Świetna seria. Każdy tom to osobna sprawa kryminalna, ale dodatkowo rozwija się sytuacja osobista. I teraz, po przeczytaniu pięciu tomów, już wiadomo, o co chodzi we wzajemnych relacjach między bohaterami. I teraz czyta się dużo lepiej, bo już zna się kontekst. Generalnie, fajna lektura, polecam! Jedyny minus - mogłoby to być przedstawione w jednej, dłuższej powieści. a tak się czuje, jakbym czytała powieść w odcinkach.... Do tego zakończenie piątego tomu jest tak spektakularne, że czekam teraz na tom szósty... ;)

Kolejna książka jednego z moich ulubionych autorów z niesamowicie zgraną(może nie do końca w tej części) parą policjantki i konsultanta. Akcja od początku toczy się szybko i zmierza do końca jak expres. Nie ukrywam, że bardzo lubię literaturę skandynawską, a Jacobsena można śmiało porównać z Mankellem. Polecam całą serię i zapewniam, że nikt nie zaśnie z nudy.

Fajnie było wrócić do tej serii. Ta historia znowu wciąga i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Może wcześniejsze części miały bardziej mroczny klimat, ale tutaj też nie brakuje napięcia i ciekawie poprowadzonej fabuły. Czyta się z dużym zaangażowaniem i aż szkoda, kiedy zbliża się koniec. To kolejna udana część, która daje sporo czytelniczej frajdy.

#books_consumption_2025: 058 Ostatnio jakoś tak mi się złożyło, że czytałem w zdecydowanej większości kryminały polskich autorów i osadzone w polskich realiach. Nadeszła w końcu pora na to, by trochę „zmienić otoczenie”. Po kilku pozytywnych rekomendacjach napisanych na różnych grupach przez osoby o zbieżnych do moich gustach i opiniach na temat różnych tytułów, postanowiłem sięgnąć po twórczość duńskiego autora, Steffena Jacobsena. Fabularnie temat spotykany już nie raz, zarówno w opowiadaniach/książkach, jak i w kinematografii. Czyli obrzydliwie bogaci ludzie, których rozrywki dostępne dla zwykłych śmiertelników zdążyły już śmiertelnie znudzić. Mając wręcz nieograniczone możliwości finansowe organizują i uczestniczą w specyficznym rodzaju polowań, w których „zwierzyną łowną” są… ludzie. Początkowo wątki dotyczące prywatnego detektywa, choć bardziej trafnym określeniem jest tu – konsultanta ds. wszelakich – czyli Michaela Sandera oraz komisarz duńskiej policji, Lene Jensen, prowadzone są dwutorowo. Jak można się jednak spodziewać – dwie zagadki stają się jedną, napięcie rośnie równolegle z narastającym dla tej pary zagrożeniem. Nie znam wielu kryminałów czy thrillerów napisanych przez skandynawskich autorów czy autorki. Natomiast w „Trofeum” spodobało mi się, że zagrożenie, które odczuwają bohaterowie wręcz mi się udzielało. Są oczywiście fragmenty pełne dynamizmu, w których akcja pędzi niczym koń w galopie. Jednak sporo jest też o tym, co dzieje się w głowach Michaela oraz Lene. Każda z tych postaci ma swoją historię, pełną różnych życiowych zakrętów, mielizn, sukcesów, jak i też porażek. Albo inaczej – jego i jej sukcesy wcale nie są takie jednoznaczne. Związany z tym bagaż doświadczeń też nie pozwala im być ludźmi łatwymi w obyciu. Dzięki temu, dzięki takiemu przedstawieniu ich osobowości, jak i odsłanianych z użyciem bardzo oszczędnych słów wydarzeń z przeszłości, zarówno Michael, jak i Lene są postaciami wręcz namacalnie realnymi. Tak, to jest moim zdaniem wielki plus tego tytułu i spodziewam się, że w następnych częściach autor stopniowo będzie odsłaniał kolejne zakamarki dusz obojga bohaterów. Nie można też zapomnieć o postaciach drugoplanowych. Również one skonstruowane są z dbałością o to, by nie były całkowicie jednoznaczne, każda z nich też ma swoją historię i swoje demony. Nie stanowią li tylko tła dla przemyśleń, wspomnień czy doświadczeń głównych bohaterów. Nie mniej ważny i robiący na mnie równie pozytywne wrażenie był sposób przedstawienia różnych miejsc. Daje się wręcz odczuć chłód i wilgoć Kopenhagi. Owszem, jest to miasto, którego jeszcze nie odwiedziłem. Podobne też wrażenie zrobiły na mnie opisy pustkowi północnej Norwegii, w których to okolicach również spora część wydarzeń ma miejsce. Podsumowując. Dla mnie bardzo dobre połączenie zarówno ciekawych postaci, sprawnie opowiedzianej i wciągającej historii, jak również bardzo dobrze współgrającego tła oddającego klimat różnych miejsc, jak i wiarygodnego osadzenia wydarzeń fikcyjnych w różnych wydarzeniach czasów mniej lub bardziej współczesnych. Spodobała mi się pierwsza część cyklu i skończywszy lekturę od razu sięgnąłem po drugi tom historii Lene i Michaela. „Trofeum” zaś otrzymuje ode mnie ocenę 7/10.

"Czwarta fala" to drugi tom serii "Falochrony". Tutaj poznajemy dalsze losy naszych trzech bohaterek. Ten tom jest strasznie brutalny. Leje się krew. Jest dużo zwłok. Doznałam tutaj jeszcze więcej emocji. Dosłownie słuchając tej książki, płakałam. Nie mogłam się po niej pozbierać. Najmłodsza bohaterka będzie próbowała nawiązać relacje ze swoją mamą, która wraca do normalności. Czy im się uda odbudować, to co straciły? Czy da się nadrobić, to co już minęło? Pozostałe dwie bohaterki są ze sobą w związku. Co jeszcze u nich słychać dowiecie się z książki "Czwarta fala". Ktoś zabija z pozoru niewinnych mężczyzn. Mężczyźni wieczorową porą nie powinni opuszczać swoich norek. Kto tak bardzo ich nienawidzi? Przekonacie się, czytając lub słuchając "Czwartej fali". Tutaj autorka mnie mocno zaskoczyła. Nie spodziewałam się z jej strony takich posunięć. Inaczej sobie to wszystko wyobrażałam. Z bólem serca przyjęłam takie zakończenie. Jeżeli wciągniecie się w książki z serii "Falochrony" to będziecie w szoku, poznając to zakończenie. Bardzo dobra fabuła. Ciekawa akcja. Cudowne bohaterki. Słuchając "Czwartej fali" otrzymałam niesamowite i bolesne zwroty akcji, które na zawsze pozostaną w moim sercu. Ten audiobook czyta rewelacyjna Paulina Holtz. Aktorka ma niesamowity głos, który sprawił, że jeszcze lepiej odebrałam tę książkę. Z całego serca polecam "Czwartą falę", mommy_and_books

Christina Larsson "Sekcja M - tom III" "Sekcja M - tom IV" "Sekcja M - tom V" Świetna seria. Każdy tom to osobna sprawa kryminalna, ale dodatkowo rozwija się sytuacja osobista. I teraz, po przeczytaniu pięciu tomów, już wiadomo, o co chodzi we wzajemnych relacjach między bohaterami. I teraz czyta się dużo lepiej, bo już zna się kontekst. Generalnie, fajna lektura, polecam! Jedyny minus - mogłoby to być przedstawione w jednej, dłuższej powieści. a tak się czuje, jakbym czytała powieść w odcinkach.... Do tego zakończenie piątego tomu jest tak spektakularne, że czekam teraz na tom szósty... ;)

Powieść kryminalna ze sporą dawką czegoś nierzeczywistego. Safanuła komisarz, platoniczny amator kobiet i dobrej kuchni oraz muzyki klasycznej poszukuje sprawcy śmierci divy operowej. Powieść przewidywalna, ale niezła w odbiorze, jeśli szukamy klasycznego kryminału, bez krwi i brutalności.

Seria bielska Hanny Greń to trzy tytuły „Północna zmiana”, „Imię śmierci” „Zły wybór”. Każda z nich jest odrębną historią rodzinną czy kryminalną, jednak bohaterowie przeplatają się ci sami. Główną postacią, która łączy wszystkich, jest Inga Piątkowska, później Swift. Poznajemy ją w latach 80-tych XX wieku, kiedy jako młoda dziewczyna postanawia zacząć dorosłe życie. W domu nie dogaduje się z rodziną, jest przez nich gnębiona i okradana. Postanawia przeprowadzić się do hotelu robotniczego, gdzie może czuć się swobodnie. Niestety przeprowadzka nie sprawia, że kończą się kłopoty dziewczyny. Można powiedzieć, że one dopiero się zaczynają. Początkowo „Północna zmiana” nic a nic mnie nie wciągnęła, słuchałam bo słuchałam. Aż tu nagle nastąpił, chyba w połowie, zwrot akcji i cóż nie mogłam się oderwać od losów bohaterów. Do tego stopnia, że od razu sięgnęłam po „Zły wybór”. W drugiej części lata są przeplatane. Początek i koniec 80 – tych, wracamy więc do wydarzeń z pierwszej części, ale to nie przeszkadza w poznawaniu nowej, wręcz makabrycznej historii. Dochodzą tutaj nowi bohaterowie, co jeszcze bardziej rozwija akcję. Trzecia część „Zły wybór” to powrót problemów na łono rodziny Swiftów. Dzieci dorastają i zaczynają sprawiać kłopoty. Lata 90-te XX – wieku były kolorowe, ale też niebezpieczne. Kumulowały się różne grupy przestępcze, służby przechodziły reorganizację. Wielu musiało zrezygnować, zmienić swoje życie. Ostatnia część serii bielskiej to nadal ciekawa historia związana z bohaterami z poprzednich części. Pomimo pierwszych niezbyt pozytywnych odczuć względem poznawanej treści, w ogólnym rozrachunku seria bielska Hanny Greń staje się tą serią którą polecam. Według mnie autorka bardzo dobrze przedstawiła realia wspomnianych lat, bohaterowie są jak wycięci z betonowych osiedli, małych i dużych Fiatów. To lata które choć nam wydają się jednokolorowe i mijające pod butem ciemiężcy to miały swój niepowtarzalny urok. Z niczego zrobić coś, bez telefonu mieć kontakt z bliskimi, Fiatem 126 p wybrać się w podróż z gór nad morze z czteroosobową rodziną. Kiedyś niemożliwe nie istniało, kiedyś się chciało, kiedyś walka o wolność miała sens, wtedy pierwszy był człowiek. I takie książki lubię, oddające opisywany klimat, przenoszące nas w czasie, trzymające w napięciu. Takie połączenie sprawia mi czytelniczą radość, ale pozwala się też zrelaksować i odstresować. Seria bielska to trzy dobrze napisane książki, z intrygującymi sprawami kryminalnymi i dobrze wykreowanymi bohaterami. Polecam.

Aga Zaczytana miała identyczne zdanie jak moje dlatego pozwolę sobie zacytowac fragment jej wypowiedzi : " W moim odczuciu była to najsłabsza póki co część serii. Nie oznacza to jednak, że ogólnie była kiepska. Sama sprawa wydawała się dość łatwa, jednak sytuacja w której znalazła się Dioniza Remańska tego wymagała. Jestem pewna, że jak tylko bohaterka wróci do zdrowia to i sprawy będą na powrót zawiłe i skomplikowane. W tym przypadku sam fakt otrzymania kolejnej części był ogromną niespodzianką. Dlatego też polecam każdemu, kto przerwał w jakimkolwiek momencie lub w ogóle nie zaczął. Ta seria jest warta poznania! " 🙂

Christina Larsson "Sekcja M - tom III" "Sekcja M - tom IV" "Sekcja M - tom V" Świetna seria. Każdy tom to osobna sprawa kryminalna, ale dodatkowo rozwija się sytuacja osobista. I teraz, po przeczytaniu pięciu tomów, już wiadomo, o co chodzi we wzajemnych relacjach między bohaterami. I teraz czyta się dużo lepiej, bo już zna się kontekst. Generalnie, fajna lektura, polecam! Jedyny minus - mogłoby to być przedstawione w jednej, dłuższej powieści. a tak się czuje, jakbym czytała powieść w odcinkach.... Do tego zakończenie piątego tomu jest tak spektakularne, że czekam teraz na tom szósty... ;)

„Czerwony śnieg” to wciągająca lektura która przenosi nas w sam środek zimowej zamieci i mrocznej intrygi. To solidnie skonstruowany thriller, który z pewnością zadowoli fanów gatunku i miłośników twórczości Alex Kavy. To opowieść o walce dobra ze złem w ekstremalnych warunkach, o sile ludzkiej determinacji i o niezwykłej więzi między człowiekiem a zwierzęciem. To idealna lektura na chłodny wieczór, która rozgrzeje emocje i przypomni, że nawet w najpiękniejszych krajobrazach może czaić się zło, a biel śniegu czasem splata się z najmroczniejszymi sekretami. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/czerwony-snieg-alex-kava-recenzja/

Cykl Vargon zaczęłam od piątej książki serii, i bardzo mi się spodobał klimat tej książki. Niestety "Welon panny młodej" nieco mnie rozczarował. Ani akcja nie jest tak wartka, ani bohaterowie nie wydają się być tak mili, nie ma również tego specyficznego klimatu, który mnie tak uwiódł. Może się autorka rozkręci. Spróbuję czytać kolejne książki.

Bardzo mi się podobała. Sam pomysł fabuły na tle pojedynku stulecia jest rewelacyjny. Świetnie oddana atmosfera Islandii. Poboczny wątek leczenia gruźlicy - przejmujący i znakomity. Bez durnych i nierealistycznych zwrotów akcji, bez pompowania objętości nonsensami - każda strona była warta przeczytania.

Kamila Oresvard "Welon panny młodej" "Taniec elfów" "Mroźny nurt" "Pętla wstydu" Nie wiem, co napisać o tej serii. Mam mieszane odczucia. Z jednej strony tak powoli rozwija się akcja, tak skandynawsko. Z drugiej strony bardzo fajne pomysły na fabułę, dużo wątków obyczajowych, emocji osobistych (aż nie skandynawskich),no i zawsze dość mocne, zaskakujące zakończenie. Jeśli pojawi się kolejny tom, to też sięgnę. Ogólnie, polecam ;)