Starodawna klątwa, podróż przez kontynenty oraz niezwykła siła kobiet, czyli pierwszy tom serii „Siostry mórz”

W „Iris” autorka wyjątkowo zgrabnie buduje nastrój, w czym pomaga jej osadzenie historii w nietuzinkowych miejscach i ciekawych czasach. Oto bowiem najpierw prowadzi nas na szkocką, tajemniczą i wietrzną Skarę, gdzie mieszkają cztery siostry Blackmore, następnie do orientalnego, pachnącego herbatą i przyprawami Cejlonu, a nawet jeszcze dalej, do Australii, z jej pustkowiami i specyficznym klimatem. Akcja rozgrywa się częściowo w latach 30 i pani Buchanan bardzo dobrze udało się odmalować epokę międzywojenną – kryzys i problemy w warstwie uprzywilejowanej, ale też czasy poluźnienia obyczajów (zwłaszcza widocznego w opisach podróży statkiem do Cejlonu). Czasy współczesne odmalowała nieco mniej barwnie, ale wprowadziła do historii pewien osobliwy antykwariat, który dodał nieco blasku całości. Do tego okrasiła tę opowieść odrobiną tajemnicy i pewnej nadprzyrodzoności w postaci klątwy sprzed lat, która w dramatyczny sposób wpływa na losy bohaterów.

Do zalet książki należy też prosty, ale bezpretensjonalny i barwny język, dość dynamiczna akcja oraz ciekawe główne bohaterki. Zarówno Iris, jak i Roz, która pojawia się w części współczesnej, to postacie ciekawe i niejednoznaczne, poturbowane przez życie, ale biorące się w garść i idące dalej. Iris, skromna i spokojna, po tym, jak traci matkę i jest zmuszona rozstać się z narzeczonym, podejmuje desperacką próbę ratowania rodziny. W tym celu udaje się aż do Cejlonu, żeby odszukać wuja, który, jak ma nadzieję, może jej pomóc. Autorka naprawdę dobrze pokazała przemianę tej bohaterki, która zaczęła się już w drodze, kiedy ta młoda, niedoświadczona kobieta, zobaczyła, jak żyją inni i poznała różne nowe osoby. Pokazała też jej siłę i determinację, ale również tęsknotę za domem, za siostrami i Szkocją. Z ciekawością śledziłam losy tej bohaterki, nawet jeśli pewne zawirowania w jej życiu były do przewidzenia.

Roz Chatton, druga główna bohaterka, również wiele przeszła, choć jej sytuacja życiowa i droga wyglądają o wiele inaczej. Ta kobieta ucieka przed przeszłością do Londynu, skąd niejako podążając za podszeptami pierścionka po matce, trafia w pewne niezwykłe miejsce. Ona również ma w sobie siłę, choć jest zarazem przepełniona lękiem, poraniona przez trudną sytuację z matką i żałobę, radzi sobie jednak jak może. Postać Roz podobała mi się jednak mniej niż Iris, może dlatego, że jej historia była trochę za bardzo sensacyjna.

Mam jeszcze pewne uwagi do wątków miłosnych, według mnie były trochę zbyt szybkie, zwłaszcza ten współczesny, w którym zabrakło mi chemii między bohaterami i czasu na rozwinięcie. Poza tym małym niedociągnięciem uważam jednak „Iris” za naprawdę dobry początek serii i wprowadzenie do całej opowieści o siostrach Blackmore, ale też po prostu wciągającą, nastrojową i nieprzewidywalną opowieść. Podobał mi się niezwykła atmosfera, jaką zbudowała autorka oraz to, że ta historia okazała się pełna rodzinnych tajemnic, ciekawych miejsc, niepospolitych bohaterów, na dodatek okraszona nutką czegoś nieuchwytnego, jakiejś magii i uroku. Bardzo polecam i czekam na następne tomy, które opowiedzą o kolejnych siostrach.

Agnieszka Krukowska