Profil użytkownika: Oskar

Jestem pod wrażeniem- tak niezręcznie napisanej książki już dawno nie czytałem. Hard SciFi? W ogóle nie. To raczej kreatywnie skomplikowany opis prostych przedmiotów i zjawisk może co niektórych zmylić. Autor tak bardzo żongluje bohaterami, że można się pogubić o kim akurat czytamy i gdzie dzieje się akcja. Już sam początek książki zaskakuje nas natłokiem nazw własnych i wywołuje wrażenie jakbyśmy przegapili kilka poprzednich tomów z serii. Zdania potrafią być niespójne logicznie (choć wydaje się, że tłumaczenie dołożyło kilka cegiełek), metafory i porównania są takim strumieniem świadomości autora, że trzeba mocno wysilić wyobraźnię, żeby odszyfrować co miał na myśli (tutaj staram się uniknąć stwierdzenia, że są z d*py wzięte ale nie potrafię). Postacie są w zasadzie jednakowe, co najwyżej odmienione przez płeć i profesję, a choć dzieli je kosmos, odnoszę wrażenie, że każdy tam się zna z imienia i nazwiska. I te Cliff hangery! Nosz krowa mać, każdy rozdział, czy nawet akapit jest pisany jakby miały zostać zaraz zdradzone tajemnice wszechświata i urywany przed ich ujawnieniem. Ta książka jest wypełniona nic nie wnoszącym bełkotem (dosłownie potrafiłem zamiast czytać, mówić sobie blablabla). Dialogi to jest jakaś kpina z komunikacji międzyludzkiej, czasami miałem wrażenie, że postacie prowadzą między sobą dwa równolegle dialogi i myślenie im w tym nie przeszkadza. To była taka droga przez mękę, że fabuła stała się elementem trzeciorzędnym, w ogóle nie rekompensując straconego czasu.

Jestem pod wrażeniem- tak niezręcznie napisanej książki już dawno nie czytałem. Hard SciFi? W ogóle nie. To raczej kreatywnie skomplikowany opis prostych przedmiotów i zjawisk może co niektórych zmylić. Autor tak bardzo żongluje bohaterami, że można się pogubić o kim akurat czytamy i gdzie dzieje się akcja. Już sam początek książki zaskakuje nas natłokiem nazw własnych i...

Jeśli ktoś spodziewa się kolejnego The Expanse to srogo się zawiedzie, nie bez powodu książka dedykowana jest Ursuli K. Le Guin i Frankowi Herbertowi. Autorzy popuścili wodze wyobraźni i skręcili w stronę SF wymagającej tak dużo wyobraźni, że aż zakrawa o fantasy. Na szczęście utwór otrzymał tak samo dobrze skonstruowane (o ile nie lepiej) postaci jak Ekspansja, a wydarzenia swoją skalą wręcz wydają się przerastać ją o rząd wielkości. Ze strony warsztatowej uważam, że dopracowali co tylko się dało i samo czytanie sprawiało mi jeszcze więcej przyjemności niż ich poprzednie dzieła. Książka jest naprawdę wyważona, odpowiednio rozbudowana ekspozycja nie męczyła, ponieważ autorzy potrafili z wyczuciem wrzucać plot twisty, utrzymując napięcie do samego końca. Nie jest to powieść pełna akcji i bez wielkiego finału, bardziej skupia się na koncepcjach i to dość śmiałych. Osobiście wydaje mi się, że podczas pisania autorzy zadawali sobie pytania typu: Jakie cechy musiałaby posiadać cywilizacja tworząca imperium galaktyczne? Jak odmienny ewolucyjnie wszechświat mógłby się okazać (można odnieść, że zahaczają tutaj o granicę SF, skłaniając się lekko ku fantasy)? Co mogłoby takiemu imperium zagrozić oraz jak z tym wszystkim mogłaby konkurować ludzkość? Na plus uznaję, kameralną w sumie, historię grupy ludzi wrzuconych w "maszynę" selekcjonującą całe cywilizacje. Historia jest tutaj opowiadana na poziomach: osobistym- bardzo dobrze poprowadzone postaci, wiarygodne na poziomie psychologicznym jako jednostki i jako grupa; imperialnym- ciekawy pomysł na postęp technologiczny poprzez zarządzanie podbitymi nacjami, enigmatyczność cywilizacji panującej, o której twórcy nie rozpisują się aż nadto, udzielając tylko tyle informacji ile udaje się wyszarpać głównym bohaterom; międzygalaktycznym- wojna na poziomie planetarnym (tj. podboje innych cywilizacji) i międzyimperialnym(?), z czego o przeciwnikach Carryx wiemy jeszcze mniej niż o samych głównych "złolach", możemy co najwyżej posiłkować się opisami wydarzeń z perspektywy szpiega.
Jak dla mnie petarda. Opowieść na tak wielu poziomach, czy to psychologicznych, czy ogólnie koncepcyjnych, że jest o czym myśleć w trakcie lektury.

Jeśli ktoś spodziewa się kolejnego The Expanse to srogo się zawiedzie, nie bez powodu książka dedykowana jest Ursuli K. Le Guin i Frankowi Herbertowi. Autorzy popuścili wodze wyobraźni i skręcili w stronę SF wymagającej tak dużo wyobraźni, że aż zakrawa o fantasy. Na szczęście utwór otrzymał tak samo dobrze skonstruowane (o ile nie lepiej) postaci jak Ekspansja, a...

Fanfiction w ładnej oprawie. Początek książki jest bardzo toporny (heh), cały wątek szpitala potraktowany tak bardzo po macoszemu, że aż wstyd. Autorka przelatuje przez wydarzenia odhaczając tylko przy kamieniach milowych w postaci nawiązań do oryginału, wsadzając pomiędzy nie kilka trupów. Książka reklamowana jest jako bardzo brutalna i dla nieobytych z horrorami może faktycznie taka być, jednak jeśli ktoś spodziewa się gęstej krwi i parujących flaków to znajdzie tylko czerwony płyn bez zapachu. Zero jakiejkolwiek ekspozycji, bohaterowie jak wyciągnięci z książek YA, dialogi bardzo urywane i symboliczne, choć to na nich opiera się w dużej mierze narracja. Ogólnie dużo klisz w klimacie - on taki silny, brutalny i ze smutną historią; ona taka skrzywdzona, krucha i potrzebująca opieki; zakochują się od pierwszego wejrzenia (też heh); supermoce objawiające się akurat w sytuacji zagrożenia.
Przeczytałem w sumie za jednym podejściem (krótkie to i co chwilę coś się dzieje), drugą część pewnie też przeczytam ale już z ostudzonym entuzjazmem. To nie jest American McGee's Alice, Alice Madness Returns, tutaj nie ma Wonderlandu.

Fanfiction w ładnej oprawie. Początek książki jest bardzo toporny (heh), cały wątek szpitala potraktowany tak bardzo po macoszemu, że aż wstyd. Autorka przelatuje przez wydarzenia odhaczając tylko przy kamieniach milowych w postaci nawiązań do oryginału, wsadzając pomiędzy nie kilka trupów. Książka reklamowana jest jako bardzo brutalna i dla nieobytych z horrorami może...