Profil użytkownika: Chomiczkowerecenzje

Kryminał, który pochłonie Was niczym mgła na szkockich wzgórzach!

Bardzo lubię kryminały z mocnym klimatem, przesiąkającym przez kartki powieści i takie właśnie są "Stosy kości" J.D. Kirka. Od początku czuć tutaj mgłę, deszczową aurę i tajemnice.

Fabuła może nie jest skomplikowana, ale w prostocie tkwi jej siła. Jack Logan 10 lat temu rozwiązał sprawę Szeptacza, porywającego dzieci. Winny znajduje się w zakładzie psychiatrycznym, a tymczasem znów ktoś porywa dziecko. Wszystko wskazuje na Szeptacza, tylko jakim cudem? Jack Logan musi zmierzyć się ze swoją przeszłością. A co jeśli dekadę temu się pomylił?

Na podobne wątki czy sprawy mogliście natrafić w innych powieściach, bo sam nieco podobny kryminał pod kątem pewnych elementów fabuły czytałem, ale jednak "Stosy kości" mają to coś, że w ogóle nie odczuwa się jakieś wtórności. Ponadto, tylko do pewnego momentu może zdawać się nam, że wiemy jak się to potoczy. Cała historia ma świetny plot twist, którego kompletnie nie przewidziałem. Jedynie w połowie książki miałem takie przeczucie, kto może być w to zamieszany, ale nie było to dla mnie wcale pewne. Dlatego do końca czytałem powieść w napięciu.

J.D. Kirk ma bardzo przyjemny styl dla czytelnika. Całość czyta się błyskawicznie i naprawdę ciężko oderwać się od lektury. Dosłownie mając czas, można pochłonąć "Stosy kości" w jeden wieczór, najlepiej deszczowy, żeby był klimat.

Mam nadzieję, że w Polsce jak najszybciej zostaną wydane kolejne powieści z Jackiem Loganem w roli głównej. Jak tylko się pojawią, to od razu po nie sięgam, a Wam gorąco polecam na razie ten jeden, który mamy.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Kryminał, który pochłonie Was niczym mgła na szkockich wzgórzach!

Bardzo lubię kryminały z mocnym klimatem, przesiąkającym przez kartki powieści i takie właśnie są "Stosy kości" J.D. Kirka. Od początku czuć tutaj mgłę, deszczową aurę i tajemnice.

Fabuła może nie jest skomplikowana, ale ...

Rozwiń Zwiń

Q: Czy są książki, przy których czujecie się głupio?

"Beta vulgaris" od Margie Sarsfield to właśnie jedna z takich powieści. To, że czuję się przy niej głupi, nie jest spowodowane stylem czy poruszonymi tematami, a po prostu tym, że nie rozumiem tej książki i jej fenomenu. Dlatego jeśli czytaliście ten tytuł to możecie mi wytłumaczyć całość w komentarzach lub na priv.

Całość opowiada o Elise oraz jej chłopaku, Tomie, którzy jadą do sezonowej pracy przy burakach i dzieją się tam dziwne rzeczy, jak zaginięcia ludzi, którymi w sumie nikt się nie przejmuje. Miał być horror i rzeczywiście do pewnego momentu mamy taki mroczniejszy, ciężki klimat i intrygujące wątki, ale z czasem robi się po prostu dziwnie. Ogólnie nie przemawia do mnie ta książka, chociaż na pewno na plus to, że autorka poruszyła cięższe tematy w swojej książce, jak problemy z odżywianiem, wchodzenie w dorosłość czy problemy finansowe młodych dorosłych.

Przynajmniej całość czytało się szybko, ale spowodowane było to też tym, że na początku byłem naprawdę zaciekawiony tym, jak to się rozwinie. Tyle że czekałem, czekałem, a akcja nie rozwijała się, tak jak bym tego oczekiwał. Zamiast tego mieliśmy żenująco dziwne sceny z pryzmownikiem czy ucięte, niedopowiedziane wątki, co mi po prostu nie odpowiadało.

Nie twierdzę, że jest to zła książka, raczej nie w moim klimacie i jestem świadom, że mogę ją źle odbierać, przez to, że nie do końca zrozumiałem zamysł autorki. Nie mogę Wam z czystym sumieniem polecić tej powieści, ale jeśli lubicie dziwne, nietypowe książki, to będzie to zdecydowanie coś dla Was.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Czy są książki, przy których czujecie się głupio?

"Beta vulgaris" od Margie Sarsfield to właśnie jedna z takich powieści. To, że czuję się przy niej głupi, nie jest spowodowane stylem czy poruszonymi tematami, a po prostu tym, że nie rozumiem tej książki i jej fenomenu. Dlatego jeśli c...

Rozwiń Zwiń

Książka, przy której czułem się jak podczas czytania Wikipedii o 3 w nocy, ale w pozytywnym znaczeniu!

Mam nadzieję, że nie tylko mnie zdarza się czytać artykuły czy hasła na Wikipedii późnym wieczorem czy nocą o czymś, co na co dzień kompletnie nie leży w mojej sferze zainteresowań, ale nagle chciałem się czegoś dowiedzieć i czytam przez dłuższy czas. Tak właśnie trochę czułem się przy "Maszynie myślącej", czyli biografii Jensena Huanga, współzałożyciela i wieloletniego CEO Nvidii. Nie jestem jakimś fanem technologii czy komputerów, ale stwierdziłem, że chętnie sięgnę po tę biografię, bo właśnie co jakiś czas nachodzi mnie ochota na poznanie jakiegoś kompletnie innego rejonu nauk. Do tego sięganie po biografie osób, które w życiu do czegoś doszły jest również taką motywacją.

"Maszyna myśląca" to bardzo fajną biografia, napisana w przystępny i ciekawy sposób. Mianowicie, autor, Stephen Witt, nie skupia się na całym życiu Jensena Huanga, a wybiera takie kamienie milowe, najważniejsze wydarzenia z jego życia, te które rzeczywiście wpłynęły na jego karierę i ukształtowały go jako człowieka. Dzięki temu nie sposób nudzić się przy tej książce, ponieważ autor wybrał jedynie to, co warte uwagi. Do tego nawet laik da radę z tym tytułem, ponieważ napisana jest w przystępny sposób i Witt tłumaczy wszelkie zawiłości branży. Dzięki takiemu skondensowaniu życia CEO Nvidii, całe jego życie mieści się w teorii na 400 stronach. W teorii, ponieważ można w zasadzie powiedzieć, że na około 300, gdyż ostatnie 100 stron tej książki jest nieco inna.

Pod koniec autor skupia się w dużej mierze na AI oraz filozoficznym pytaniom czy sztuczna inteligencja zagraża ludzkości. Jest to powiązane z bohaterem tej biografii, ale jednak wolałem tę część stricte o nim.

Żeby zachęcić Was do przeczytania, podam jeden przykład tego, czego możecie się z niej dowiedzieć. Dzięki "Maszynie myślącej" dowiecie się jak trenowane były pierwsze systemy GPT i co wspólnego z tym ma "Zmierzch".

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Książka, przy której czułem się jak podczas czytania Wikipedii o 3 w nocy, ale w pozytywnym znaczeniu!

Mam nadzieję, że nie tylko mnie zdarza się czytać artykuły czy hasła na Wikipedii późnym wieczorem czy nocą o czymś, co na co dzień kompletnie nie leży w mojej sferze zainteresowań, ale ...

Rozwiń Zwiń

Q: Jakie są Wasze ulubione książki z motywem walki z systemem/państwem/czymś większym od siebie?

U mnie jednym z takich tytułów jest trylogia "Tonące cesarstwo" od Andrei Stewart, stąd gdy tylko dowiedziałem się, że w Polsce ukazać się ma nowa powieść tej autorki, wiedziałem że muszę po nią sięgnąć. Mowa o "Bogach otchłani".

Oczekiwania oczywiście miałem spore i myślę, że zostały one spełnione. Zacznę od tego, że książka ta jest dosyć podobna do wspomnianego "Tonącego cesarstwa", zwłaszcza pod kątem zalet, a jednocześnie kompletnie nie odczuwałem, że jest to jakieś wtórne, że jest to taki recykling tylko w innym fantastycznym świecie.

Przede wszystkim wyróżnia się tu dla mnie intrygujący, fajnie zbudowany świat oraz prosty, a jednocześnie wciągający system magiczny, który w ciekawy sposób oddziałuje na bohaterów. Do tego bogowie są tutaj dosyć nietypowi i różnią się od typowych przedstawień. O dziwo, podobała mi się tutaj mnogość bohaterów. Zwykle nie lubię gdy jest wiele postaci głównych, bo niektóre wątki mnie mniej ciekawią, bądź przez takie przeskoki gubię trochę wątki. Tutaj, kompletnie tego nie odczuwałem, dzięki takim przeskokom fabuła była taka rześka, a wątki bohaterów tak fajnie, delikatnie się zazębiały, ale jeszcze nie do końca, bo przecież mamy jeszcze 2 tomy przed sobą. Jednocześnie dzięki takiemu przedstawieniu fabuły, możemy spojrzeć na wydarzenia z dwóch stron barykady.

Fabuła niezmiernie mnie wciągnęła, kompletnie się nie nudziłem przy dłuższym czytaniu, a w zasadzie w 2 dni przeczytałem 500 stron tej powieści. Może i ta powieść ma drobne mankamenty, bo brakło mi jakichś fajnych plot twistów oraz mocnego cliffhangera na zakończenie, ale jest to bardzo dobra powieść. Podobnie jak w przypadku poprzedniej trylogii autorki, pierwszy tom jest bardzo dobry, ale i tak liczę na więcej, bo potencjał jest. W przypadku "Tonącego cesarstwa" został wykorzystany, mam nadzieję, że tak będzie i tutaj.

Przygotujcie się też na parę emocjonalnych momentów, przez które mogą zaszklić się Wam oczy.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Jakie są Wasze ulubione książki z motywem walki z systemem/państwem/czymś większym od siebie?

U mnie jednym z takich tytułów jest trylogia "Tonące cesarstwo" od Andrei Stewart, stąd gdy tylko dowiedziałem się, że w Polsce ukazać się ma nowa powieść tej autorki, wiedziałem że muszę po n...

Rozwiń Zwiń

Q: Lubicie powieści marynistyczne?

Dzisiaj chciałem z Wami porozmawiać o nowym wydaniu "Galeonów wojny" od Jacka Komudy i liczę, że nie będzie to monolog, a będziecie jednak aktywni w komentarzach.

"Galeony wojny" to książka nietypowa, patrząc na twórczość tego autora. Jacek Komuda kojarzy mi się oczywiście z czasami szlacheckimi i to zostaje utrzymane, ale już typowe miejsce nie zostaje zachowane. Najczęściej są to Dzikie Pola, trakty, karczmy, tym razem autor jednak zabiera nas do Gdańska i na Morze Bałtyckie, a także na pokład statku. Z tego względu byłem bardzo ciekawy I zaintrygowany tym tytułem.

Na wstępie powiem, że powieść ta ma wysoki próg wejścia, chyba że lubicie powieści marynistyczne lub interesujecie się takimi tematami. Osobiście, na początku musiałem ciągle wachlować książkę do przypisów, by zrozumieć o czym pisze Jacek Komuda. Przez to książka szła mi nieco opornie, ale gdy już się wdrożyłem to lektura była przyjemna.

Choć mamy tu oczywiście potyczki i bitwy morskie, to przeplatają się one z intrygą w postaci poszukiwań Lewiatana, który masakruje załogi statków. Dzięki tej przeplatance fabuła się nie nudzi i wartko się przez nią płynie.

Komuda oczywiście słynie ze swojej wiedzy historycznej i trzymania się jej w swoich historiach. Tutaj jednak miał również spore pole do popisu w postaci zamalowania ciemnych plam życiorysu Arendta Dickmanna, głównego bohatera oraz przyszłego admirała floty polskiej, o którym nie zachowało się wiele źródeł. Uważam, że całość wyszła zgrabnie i ciekawie.

Może nie jest to moja ulubiona książka od Jacka Komudy, ale w TOP3 spokojnie by się zmieściła.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Lubicie powieści marynistyczne?

Dzisiaj chciałem z Wami porozmawiać o nowym wydaniu "Galeonów wojny" od Jacka Komudy i liczę, że nie będzie to monolog, a będziecie jednak aktywni w komentarzach.

"Galeony wojny" to książka nietypowa, patrząc na twórczość tego autora. Jacek Komuda koja...

Rozwiń Zwiń

Q: Lubicie fantasy gdzie magii nie spotyka się na każdym kroku?

Jeśli tak, to mam dla Was idealną książkę, a właściwie trylogię. Jest to "Zdrajca", czyli powieść kończąca cykl "Przymierze Stali" od Anthony'ego Ryana. Postaram się zrecenzować ten tom bez spoilerowania, chociaż mogą pojawić się nieszczegółowe informacje o całym cyklu.

"Parias" czyli pierwszy tom serii to taka trochę bardziej przygodówka nieco młodzieżowa, ale i z brutalniejszymi momentami. Tymczasem "Zdrajca" to już zdecydowanie dojrzalsza, brutalniejsza i mroczniejsza wersja fantastyki. Uwielbiam to jak ta seria i jej główny bohater, Alwyn Skryba, ewoluowały, całkowicie naturalnie, niewymuszenie. Wszystko w tej serii jest konsekwencją czegoś, każdy ma jakiś powód by postępować tak, a nie inaczej, cała seria jest świetnie dopracowana, co widać również w dwóch innych elementach, o których chcę powiedzieć. Pierwszy to brak od zera do bohatera bez jakiegokolwiek treningu czy pokonywania mocniejszych od siebie rywali. Tutaj wszystkie umiejętności okupione są krwią i potem, a ich nabywanie trwa, a nie bohater nagle bez problemu uczy się walczyć mieczem. Drugi aspekt to logistyka. Nie jest jakaś mega szczegółowa, ale właśnie w takich drobnych elementach autor pokazuje, że jest ona dla niego ważna. Przykład? Armia nie może podróżować bez zaopatrzenia czy broni. Niby oczywiste, a wcale nie jest to jakieś częste w fantastyce, żeby autorzy zwracali na to uwagę.

Jak wspominałem mało jest tutaj magii, ale to nie znaczy, że nie ma jej wcale. Pojawiają się drobne wątki magiczne, ale jednak najważniejsza jest tutaj walka i miecz. Co ważne, choć dużo tutaj bitew i walk, to autor świetnie wyważa szczegółowość opisów i niezanudzanie czytelnika zbyt dużą ilością informacji.

Jestem naprawdę oczarowany tą powieścią, jak i całą serią, chociaż są drobne, ale to naprawdę drobniutki wady. Pierwsza to w zasadzie wada, która się w sumie jednak wybroniła. Podczas finału (który bardzo mi podpasował, bo mimo zwięzłości zamknął wszystki wątki, jednocześnie będąc lekko otwartym zakończeniem) w pewnym momencie obawiałem się deus ex machiny, bo wątek magiczny zaczął przeważać, ale na szczęście całość powróciła na właściwe tory. Drugi mały minus to mapka, czyli w zasadzie szczegół graficzny, bo brakowało mi na mapce nowych krain i miast pojawiających się w tej części.

Podsumowując, "Przymierze Stali" i kończący go "Zdrajca" to pozycje świetne, które gorąco polecam.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Lubicie fantasy gdzie magii nie spotyka się na każdym kroku?

Jeśli tak, to mam dla Was idealną książkę, a właściwie trylogię. Jest to "Zdrajca", czyli powieść kończąca cykl "Przymierze Stali" od Anthony'ego Ryana. Postaram się zrecenzować ten tom bez spoilerowania, chociaż mogą pojawić...

Rozwiń Zwiń

Dzisiaj przychodzę z recenzją nowego wydania "Czarnej szabli" od Jacka Komudy. Jest to pierwszy w tym roku tytuł tego autora w nowej wersji, ale nie ostatni, o czym już możecie wiedzieć z moich innych postów.

"Czarna szabla" to zbiór pięciu opowiadań, w czterech z nich głównym bohaterem jest Jacek Dydyński, zajezdnik, banita, czyli typowy szlachcic złotej ery szlacheckiej. Recenzję zacznę od tego, że jakoś w liceum, czyli 10 lat temu namiętnie zaczytywałem się w pozycjach Jacka Komudy, ale teraz, sięgając po tę pozycję, kompletnie nie pamiętałem czy już tę książkę czytałem. Mówię o tym, ponieważ wrócę do tej kwestii pod koniec recenzji.

Przechodząc do mojej oceny "Czarnej szabli", uważam że jest to dobra pozycja z repertuaru Komudy na początek przygody z tym autorem, ale na pewno nie jest to najlepsza książka ogólnie. Czytałem kilka lepszych tytułów Komudy, ale jak mówię, ta na start będzie okej, gdyż jest to pozycja w zasadzie lekka, a opowiadania nie są długie. Co do fabuły historii, nie są one jakieś świetne, ale czyta się je dobrze i co mnie osobiście się podobało, to każde opowiadanie ma mocny finał z fajnym zwrotem akcji.

Największym plusem tej pozycji jest jednak autor i jego ogromna wiedza historyczna. Ta wiedza oraz wynikający z niej klimat aż przenikają przez karty tych historii. Jednocześnie Komuda nie owija w bawełnę i pokazuje realia szlacheckie bez ich upiększania. Mamy zatem pojedynki, krew, intrygi, zajazdy i oczywiście śmierć.

Wracając do tego czy czytałem kiedyś ten tytuł, nadal nie wiem. Jedno opowiadanie kojarzyłem dosyć dobrze, przy drugim coś mi świtało, innych kompletnie nie znałem.

Brakuje mi w tej pozycji przypisów, z których jak dla mnie słyną książki Jacka Komudy i nie wiem czy w starym wydaniu również ich nie było czy tylko nowe wydanie zostało ich pozbawione, postaram się to zweryfikować w bibliotece.


Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Dzisiaj przychodzę z recenzją nowego wydania "Czarnej szabli" od Jacka Komudy. Jest to pierwszy w tym roku tytuł tego autora w nowej wersji, ale nie ostatni, o czym już możecie wiedzieć z moich innych postów.

"Czarna szabla" to zbiór pięciu opowiadań, w czterech z nich głównym bohaterem j...

Rozwiń Zwiń

Dzisiaj chciałem opowiedzieć Wam o nowym wydaniu "Sztywniaka" od Mary Roach. Szczerze mówiąc, sięgając po tę książkę, nie sądziłem, że jest już taka wiekowa, bo oryginalnie jest to tytuł z 2003 roku, o czym dowiedziałem się podczas lektury.

"Sztywniak" to zdecydowanie fajna pozycja, chociaż przyznaję, że spodziewałem się trochę czegoś innego, ale jak mówię, to nadal fajna pozycja. A czego oczekiwałem? Więcej anegdotek i takich ciekawostek historycznych o zwłokach, o których była mowa w opisie książki, jak na przykład wykorzystywanie zwłok do testowania gilotyn francuskich czy do badań nad Całunem Turyńskim. I nie mogę powiedzieć, że ich nie było, ale po prostu myślałem, że cała książka będzie skonstruowana z takich właśnie historii, a w zasadzie były one dodatkiem.

Całość opowiada bardziej o czasach współczesnych, o tym jak autorka podróżuje po Stanach, zwiedzając miejsca, gdzie właśnie wykorzystuje się zwłoki ku chwale nauki.

"Sztywniak" to fajna pozycja i mówię to z perspektywy osoby, która nie lubi medycyny, ale za to lubi medyczne książki popularnonaukowe (tak wiem, że to dziwne). Na pewno można dowiedzieć się z niej czegoś ciekawego, a do tego jest lekka, więc przyjemnie się to czyta.

Nie jest to na pewno moja topka książek medycznych, ale to fajna, solidna książka, więc zamierzam też sięgnąć po najnowszy tytuł tej autorki, ale o tym kiedy indziej.


Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Dzisiaj chciałem opowiedzieć Wam o nowym wydaniu "Sztywniaka" od Mary Roach. Szczerze mówiąc, sięgając po tę książkę, nie sądziłem, że jest już taka wiekowa, bo oryginalnie jest to tytuł z 2003 roku, o czym dowiedziałem się podczas lektury.

"Sztywniak" to zdecydowanie fajna pozycja, choci...

Rozwiń Zwiń

Q: Lubicie true crime i horrory?

Jeśli tak, to mam dla Was świetną książkę, ale od razu zaznaczam, że jest to pozycja 18+, a mowa o "Bestialskiej historii świata" od Michała Waleszczyńskiego Lisa.

Tę książkę można podsumować w zasadzie dwoma słowami: odrażająco intrygująca. Znajdziemy tutaj 19 prawdziwych historii, które są tak przerażające i bestialskie, że trudno uwierzyć, że mogą być prawdziwe. Co ważne, autor nie skupia się na seryjnych mordercach i uważam, że dobrze, bo takich książek mamy na rynku mnóstwo. Tutaj, mamy raczej historie przerażające, ale i nietypowe, co również wpływa na to, że ciężko w to uwierzyć. Z jednej strony mamy zatem okrucieństwo, z drugiej historie tak nietypowe i świetne napisane, że aż niezdrowo interesujące. Oczywiście, książka nie podpasuje wszystkim, ale jeśli jesteście fanami true crime, groteskowego horroru, a jednocześnie macie nerwy i żołądek ze stali, to jest to coś zdecydowanie dla Was.

W "Bestialskiej historii świata" zaskoczyły mnie dwie rzeczy: po pierwsze dużo historii z Azji, a przede wszystkim z Japonii, która zwykle uchodzi za taki spokojny kraj. Oczywiście sporo jest także Meksyku i Ameryki Płd., ale to jakoś mnie nie dziwiło. Druga rzecz, to że niektóre historie wydarzyły się naprawdę niedawno temu. Zwłaszcza jedna historia bardzo mnie uderzyła, bo czytając ją wyobrażałem sobie, że wydarzyła się 20-30 lat temu, a okazało się, że to wydarzenia sprzed kilku lat.

Wspomniałem, że książka jest świetna napisana. Wiadomo historie historiami, bo w teorii każdy mógłby napisać taką książkę z prawdziwymi zdarzeniami. W praktyce, trzeba do tego mieć talent taki jak Michał Waleszczyński Lis. Autor tej książki świetnie opisuje te historie, jednocześnie nie stroni od szczegółów, ale z drugiej strony umiejętnie to wszystko dozuje żeby nie przerazić całkowicie czytelnika. Do tego wielokrotnie ostrzega by samemu nie szukać zdjęć i filmów z tych historii, bo już opisy są wystarczająco przerażające.

"Bestialska historia świata" to jak na razie najlepsza książka przeczytana przeze mnie w tym roku, gorąco ją polecam.


Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Lubicie true crime i horrory?

Jeśli tak, to mam dla Was świetną książkę, ale od razu zaznaczam, że jest to pozycja 18+, a mowa o "Bestialskiej historii świata" od Michała Waleszczyńskiego Lisa.

Tę książkę można podsumować w zasadzie dwoma słowami: odrażająco intrygująca. Znajdziemy tu...

Rozwiń Zwiń

Q: Lubicie thrillery psychologiczne?


Jeśli tak, to mam dla Was polecajkę. Będzie to pierwsza recenzja książki przeczytanej przeze mnie w tym roku, choć przed nią była jeszcze inna, ale o tym kiedy indziej. Mowa o thrillerze od K.L. Slater "Mąż i żona", którego premiera już 20 stycznia, ale moją opinię możecie poznać przedpremierowo.

Miałem dla Was najpierw zrobić zapowiedź tej książki, ale stwierdziłem, że to już nie ma sensu, bo paczka dotarła w piątek, a ja w nocy, z piątku na sobotę już skończyłem lekturę, więc od razu zabrałem się za recenzję.

"Mąż i żona" to książka o zdawać by się mogło małżeństwie idealnym. Parker, co chwilę awansuje w korporacji, Luna jest wziętą modową influencerką, a do tego mają 8-letniego synka. Czego chcieć więcej... Wszystko wali się, gdy małżonkowie mają wypadek samochodowy, a do tego w ich śmietniku znaleziona zostaje apaszka dziewczyny, która została zamordowana parę tygodni wcześniej.

To tyle z zarysu fabuły, czas przejść do recenzji. Powiem Wam, że "Mąż i żona" to fajny, intrygujący thriller, taki obyczajowy, rodzinny i psychologiczny. Całość, jak mówię, pochłonąłem błyskawicznie, niby to 360, ale czułem się jakby ta książka miała max 200. Styl autorki jest przystępny i lekki, mimo że w zasadzie poruszone są tutaj poważne wątki. Fabuła naprawdę mnie zaciekawiła i chciałem jak najszybciej poznać zakończenie tej historii. Choć w pewnym momencie domyśliłem się kto jest winny, to jednak nie przewidziałem wszystkiego i całość okazała się bardziej zagmatwana.

Fabułę poznajemy z perspektywy różnych osób, zarówno tę teraźniejszą, jak i retrospekcje, ale najwięcej do powiedzenia ma matka Parkera, która wierzy w niewinność syna, pomimo tego, że każdy wmawia jej, że nie jest tak idealny za jakiego go uważa. To ciekawe rozwiązanie, bo spodziewałem się, że to dwójka tytułowych bohaterów będzie wiodła prym, ale tak się nie stało. Oczywiście w fabule pojawiły się zwroty akcji, całkiem mocne, choć nie takie, które zniszczyłyby psychikę czytelnika.

"Mąż i żona" to solidny kryminał psychologiczny, nie jest to książka genialna, ale na pewno bardzo dobra. Z tego co widziałem na Goodreads, to K.L. Slater słynie właśnie z takich thrillerów i solidnego poziomu, więc mam nadzieję, że inne jej powieści również zostaną wydane w Polsce, bo chętnie po nie sięgnę.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Q: Lubicie thrillery psychologiczne?


Jeśli tak, to mam dla Was polecajkę. Będzie to pierwsza recenzja książki przeczytanej przeze mnie w tym roku, choć przed nią była jeszcze inna, ale o tym kiedy indziej. Mowa o thrillerze od K.L. Slater "Mąż i żona", którego premiera już 20 s...

Rozwiń Zwiń