Miłość ma różne twarze. Bywa piękna, pełna czułości, delikatności, ciepła. Może uskrzydlać, dodawać sił, sprawiać, że świat nabiera blasku i rozmaitych kolorów. Potrafi leczyć rany, dodawać pewności siebie. Jest jak promień słońca przebijający się przez gęste chmury jak szept nadziei wśród ciszy zwątpienia. Ale miłość ma też drugą stronę̨ - mroczną, której nikt nie chciałby spotkać na swojej drodze. Bywa bolesna, rozczarowująca, może ranić, kąsać, jak zatruty cierń. Może odbierać poczucie bezpieczeństwa, budzić lęk i niepewność, powoli zabijać wiarę we własne możliwości. Czasem prowadzi na skraj obłędu, zostawiając po sobie jedynie pustą skorupę wypełnioną bólem i wszechogarniającą ciemnością.

Słowa ranią mocniej niż cios w policzek. To, co mówimy, ma ogromną moc – mogą budować, ale również łatwo niszczyć zaufanie i poczucie wartości. Rany, które nosimy wewnątrz, często są niewidoczne dla innych, zakładamy maski, aby ukryć prawdziwe emocje. Chociaż na zewnątrz wyglądamy na silnych i niewzruszonych, w środku czujemy ból, smutek czy niepokój. To one powodują, że się zmieniamy, budujemy mur wokół siebie, chroniąc przed światem i przed tym, co nas krzywdzi. Najmocniej bolą słowa i czyny tych, którzy powinni być dla nas ostoją. Którzy powinni dawać poczucie bezpieczeństwa, wspierać, kochać. Niestety nie zawsze tak jest. Zadają cios w plecy, odbierają pewność siebie, sprawiają, że czujemy się beznadziejni i nic niewarci. Wzbudzają poczucie winy, łamią wewnętrznego ducha. Sprawiają, że człowiek stopniowo gaśnie, tracąc siły, wiarę w samego siebie, innych i w sens życia. Każdy dzień staje się walką, a serce, zamiast mocniej bić, zamyka się w skorupie obojętności i bólu. Człowiek przestaje wierzyć, że zasługuje na miłość i szacunek, aż w końcu może całkowicie zatracić siebie.

Społeczeństwo często kształtuje nasze zachowania, przekonania, spojrzenie na świat. Może wspierać i dawać poczucie przynależności, ale bywa też źródłem presji, ocen, analizowania, a nawet wykluczenia. Zamiast pomagać, narzuca role, w których ciężko funkcjonować. Każe dopasowywać się do oczekiwań ogółu, indywidualność często nie jest akceptowalna. Powinniśmy podążać za tłumem, często myśleć jak oni. Gdy dochodzi do krzywdy, nagle odwracają wzrok. Wcześniej ci, co głośno krzyczeli, są ślepi na cierpienie innych. Często oprawców usprawiedliwiają, wybielają lub po prostu bagatelizują, umywając ręce.

Tak mogłabym podsumować to, co możecie odnaleźć w najnowszym dziele Weroniki Tomali. Ta opowieść daje mocno do myślenia. Wywołuje ogromny chaos w głowie i sercu. Taka prawdziwa i wciąż aktualna historia o wilkach w owczej skórze. O tym, że mimo świadomości wciąż zdarzają takie sytuacje, jak w przypadku młodziutkiej Wandy, która nie mogła liczyć na nikogo, tylko na samą siebie. O ogromnej sile walki, by nie poddać się złu, które stopniowo próbuje zniszczyć wszystkie bariery człowieka. Dajcie się porwać tej lekturze. Cieszę się, że po nią sięgnęłam. Teraz mam kolejną autorkę, która stanie się moją ulubioną.

Miłość ma różne twarze. Bywa piękna, pełna czułości, delikatności, ciepła. Może uskrzydlać, dodawać sił, sprawiać, że świat nabiera blasku i rozmaitych kolorów. Potrafi leczyć rany, dodawać pewności siebie. Jest jak promień słońca przebijający się przez gęste chmury jak szept nadziei wśród...

Rozwiń Zwiń

Lubicie słuchać podcastów? Ciekawych rozmów fascynujących osób? Tutaj znajdziecie dialog w formie pisemnej, ale nie obraziłabym się, gdyby dziewczyny przeniosły się na łamy YouTube. Bardzo chętnie posłuchałabym ich rozmów, ciekawych dedukcji na temat życia, refleksji, codzienności, trudów rzeczywistości, o naszych radościach i słabościach. Magda i Małgorzata poruszają ważne tematy, które dają do myślenia. Skłaniają do chwilowego zatrzymania i zastanowienia się nad naszą egzystencją. Wnikają głęboko do podświadomości, zadają ciekawe pytania, które możemy sami przeanalizować, zgodzić się z dziewczynami lub nie. Mówią o codzienności, naszych słabościach, mocnych stronach, o tym, że warto dostrzegać drobne rzeczy, gesty, to, co jest dobre w naszym życiu. O definicji szczęścia, jak ją interpretujemy, czym jest dla nas miłość, przyjaźń, czy akceptujemy samego siebie takim jakim jesteśmy, o strachu przed zmianą, bo to, co znamy, jest dla nas bezpieczną przystanią, a to, co nieznane zawsze mocno przeraża i nas to blokuje w podążeniu do przodu i wiele innych. Ich książka jest takim zaproszeniem do rozmowy, jak spotkanie z koleżankami przy kawie lub lampce wina, gdzie można się otworzyć. Gdzie nie boimy się wyrażać swoich myśli, przeżyć, doznań, emocji. Gdzie nie jesteśmy oceniani, lecz doskonale rozumiani i nie potępiani przez złe, wymowne spojrzenie lub pogardę. Miejsce, w którym czujemy się swobodnie, możemy wyrzucić, co leży nam na wątrobie, śmiać się i płakać. Ta powieść jest dla każdego, dla osoby, która jest na życiowym zakręcie, dla kogoś, kto jest na początku swojej drogi, w rozterce, załamaniu, żałobie, jest zagubiona lub dla osoby, która boi się własnego cienia i nie potrafi się otworzyć na to, co oferuje życie. Te treści są idealnym impulsem do zmiany, do dyskusji z bliskimi, do przyjrzenia się swojej codzienności, co nas motywuje, a co sprawia, że trzymamy się usilnie jednego miejsca. Jak dziewczyny mówią: to zaproszenie do wzięcia swojego życia pod lupę. Nie jest to jednak typowy poradnik, nie mówią o tym, co powinniśmy zrobić, to po prostu ich spostrzeżenia, doświadczenia, ich punkt widzenia. Warto się z nią zapoznać.

Lubicie słuchać podcastów? Ciekawych rozmów fascynujących osób? Tutaj znajdziecie dialog w formie pisemnej, ale nie obraziłabym się, gdyby dziewczyny przeniosły się na łamy YouTube. Bardzo chętnie posłuchałabym ich rozmów, ciekawych dedukcji na temat życia, refleksji, codzienności, trudów ...

Rozwiń Zwiń