Profil użytkownika: Anna

Nie spodziewałam się, że pisarz o takiej randze i z takim dorobkiem napisze (a raczej podyktuje - już wtedy od wielu lat nie widział) tak króciutką książkę o sobie.

Widzę jednak kilka przyczyn takiej sytuacji. Po pierwsze: Borges był mistrzem zwięzłych treści. Pisał opowiadania, a do gatunku powieściowego miał wręcz pogardliwy stosunek. Po drugie: na podstawie tego, czego dowiedziałam się z tekstów samego Borgesa i osób, które pisały o spotkaniach z Autorem, chyba nie lubił o sobie mówić. Po trzecie: dyktowanie, a potem spisywanie przez pomocnika obszernej historii wymagałoby wiele czasu i prac przygotowawczych - a to dla osoby niewidomej było po prostu zbyt wymagające i żmudne.

Niewielki rozmiar "Autobiografii" Borgesa dostarcza jednak wielu informacji o życiu, inspiracjach literackich i o poglądach argentyńskiego twórcy. Borges pozwala nam poznać główne filary swojej osobowości twórczej. Jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś więcej, musimy podążać śladami, które wyznaczył w tej książeczce. A przede wszystkim - poznać jego dzieła, które mówią najwięcej o swoim twórcy.

Nie spodziewałam się, że pisarz o takiej randze i z takim dorobkiem napisze (a raczej podyktuje - już wtedy od wielu lat nie widział) tak króciutką książkę o sobie.

Widzę jednak kilka przyczyn takiej sytuacji. Po pierwsze: Borges był mistrzem zwięzłych treści. Pisał opowiadania, a do gatunku powieściowego miał wręcz pogardliwy stosunek. Po drugie: na podstawie tego, czego...

• Borgesa dopiero odkrywam - a im dalej zagłębiam się w labirynt jego twórczości, tym bardziej mnie fascynuje: ona i jej Autor
• Książeczka Llosy cudownie zbiera to, co u Borgesa najistotniejsze, a jednocześnie otwiera przede mną nowe ścieżki, które zapewne zaprowadzą mnie do kolejnych zachwytów i kolejnych utworów argentyńskiego pisarza, bibliofila i bibliotekarza.

• Borgesa dopiero odkrywam - a im dalej zagłębiam się w labirynt jego twórczości, tym bardziej mnie fascynuje: ona i jej Autor
• Książeczka Llosy cudownie zbiera to, co u Borgesa najistotniejsze, a jednocześnie otwiera przede mną nowe ścieżki, które zapewne zaprowadzą mnie do kolejnych zachwytów i kolejnych utworów argentyńskiego pisarza, bibliofila i bibliotekarza.

Wystarczyły dwa wieczory, abym na nowo zakochała się w XIX-wiecznej Anglii - w jej bogatym i dystyngowanym Południu oraz w surowej, robotniczej Północy.

U Elizabeth Gaskell spotkałam prawdziwych ludzi, mających swoje ideały, marzenia i tęsknoty. Spotkałam osoby, których motywacje odkrywałam dzięki długim rozmowom i dyskusjom, wewnętrznym monologom czy opiniom innych bohaterów.

I to najmocniej poruszyło mnie w książce "Północ i Południe" - nie umowność i powierzchowność zachowań, lecz solidne, wiarygodne uzasadnienie wyborów postaci i ukazanie bohaterów na szerokim tle ich środowisk. Dzięki temu książka wydana po raz pierwszy w 1854 roku jest głęboką analizą angielskiego społeczeństwa z połowy XIX wieku, gorzką, a jednak dającą nadzieję.

Ujęła mnie rzetelność, z jaką autorka przedstawia racje różnych stron. Wrażliwej Margaret, wrzuconej w brutalny świat Północy, trudno odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Szlachetny, lecz wymagający John czuje na swoich barkach odpowiedzialność za rodzinę i pracowników. Jest też Higgins, będący przedstawicielem robotników, żyjących w biedzie i chorobach. Mamy też wiele postaci pobocznych, których los nie jest nam obojętny.

Każdy u Gaskell ma szansę na wytłumaczenie swoich działań. Każdy ma słabości i każdy popełnia błędy. Odniosłam jednak wrażenie, że autorka stara się, aby czytelnik sprawiedliwie ocenił jej bohaterów. I nie ma w tym przesady.

A relacja między Johnem i Margaret jest tak pięknie rozpisana, że co jakiś czas wracam do fragmentów ich rozmów, aby przypomnieć sobie najostrzejsze dyskusje i najczulsze momenty.

Wystarczyły dwa wieczory, abym na nowo zakochała się w XIX-wiecznej Anglii - w jej bogatym i dystyngowanym Południu oraz w surowej, robotniczej Północy.

U Elizabeth Gaskell spotkałam prawdziwych ludzi, mających swoje ideały, marzenia i tęsknoty. Spotkałam osoby, których motywacje odkrywałam dzięki długim rozmowom i dyskusjom, wewnętrznym monologom czy opiniom innych...